«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է Երևանի ավագանու «Բարև Երևան» խմբակցության անդամ Գագիկ Բաղդասարյանը:
– Պարոն Բաղդասարյան, Դուք դուրս եկաք «Օրինաց երկիր» կուսակցությունից և սկսեցիք համագործակցել «Ժառանգության» հետ: Հիմա ՕԵԿ-ն իրեն ընդդիմություն է հռչակել, կարո՞ղ է փոշմանել եք և նորից վերադառնաք այդ կուսակցություն:
– Կուսակցություն վերադառնալու ցանկություն դժվար թե առաջանա, իսկ թե ինչ է ուզում ՕԵԿ-ը փոխել այս երկրում, որ չկարողացան անել իշխանության մեջ լինելով` այդ հարցը, կարծում եմ, պետք է իրենց ուղղել: Օրը մեջ ընդդիմություն չեն դառնում: Ընդդիմություն դառնալը սկզբունքների խնդիր է և կուսակցության ծրագրերի խնդիր է: Ընդդիմություն լինելով՝ ինչ են ուզում անել այս երկրում, որ չկարողացան իշխանության մեջ անել: ՕԵԿ-ը շատ լուրջ ծրագրեր ուներ՝ դառնալով իշխանության մի մաս: Դժվարանում եմ հիմա ասել, թե որոնք այդ ժամանակահատվածում իրականություն դարձան: Արդյոք ՕԵԿ-ն ընդդիմություն դառնալով՝ կարող է լուծել ժողովրդի խնդիրները, պետության առաջ ծառացած բոլոր պրոբլեմներն ու մարտահրավերները, կանխել արտագաղթը, որ երկիրը չդատարկվի: Գործարար միջավայրը դարձնել ավելի դյուրին, մատչելի, որպեսզի մարդիկ իրենց երկրում կարողանան հանապազօրյա հացը ստեղծել: Կարծում եմ` մեզ համար առաջին խնդիրը դա է, և դրանով առաջնորդվելով՝ «Օրինաց երկիրը» կարող է դառնալ ընդդիմություն: Բայց կա՞ն այդ ճանապարհները, այդ կուսակցությունն ինչպե՞ս է տեսնում դրանց լուծումը` ինձ հայտնի չի:
– Դուք համագործակցում եք «Ժառանգություն» կուսակցության հետ, որտեղ շատ հարցերի շուրջ կան տարակարծություններ: Օրինակ` սահմանադրական փոփոխությունների շուրջ Սերժ Սարգսյանի հետ Արմեն Մարտիրոսյանի ու Ռուբիկ Հակոբյանի հադիպումն այդ կուսակցության ներսում կոնֆլիկտ առաջացրեց: Դուք ի՞նչ կարծիք ունեք այդ հարցի հետ կապված:
– Իմ կարծիքը շատ չի տարբերվում «Ժառանգության» կարծիքից: «Ժառանգությունն» այն կուսակցությունն է, որտեղ կարծիքներն ու տեսակետները կտրուկ տարբերվում են մեկը մյուսից: Բայց դա չի խանգարում, որպեսզի կուսակցությունն իր տեսակետները, իր ծրագրերը կյանքի կոչի: Ինչ վերաբերում է սահմանադրական փոփոխություններին, ապա ես էլ եմ հակված մտածել, որ հիմնական խնդիրների աղբյուրը Սահմանադրության հետ կապ չունեն: Օրենքը կիրառելու մեխանիզմը պետք է դարձնել այնպիսին, որ երկրում ընտրություններն անցկացվեն ժողովրդավարության սկզբունքներից ելնելով, և գործարարության առումով երկրում չտիրեն այն մոտեցումները, թե մեկին ամեն ինչ կարելի է, իսկ մյուսին՝ ոչինչ: Գործող Սահմանադրությամբ էլ մենք կարող ենք մեր երկիրում բարեփոխումներ իրականացնել, բայց չկա այդ քաղաքական կամքը:
– Գագիկ Ծառուկյանի և «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցության շուրջ տեղի ունեցած իրադարձություններից հետո, Ձեր կարծիքով, ի՞նչ վիճակում հայտնվեց ոչ իշխանական դաշտը:
– Հայտնվեց ոչ այնքան բարենպաստ վիճակում, քանի որ մի մարդու որոշման պատճառով պրոցեսը դարձավ անկառավարելի, և տուժեց ժողովուրդը: Մարդիկ սպասում էին, որ կարելի է սահմանադրական եղանակով երկրում բարեփոխումներ իրականացնել, ազատ, արդար ընտրություններ անցկացնել, այդ թվում` նաև արտահերթ ընտրություններ: Բայց մեկ մարդու մի քանի ժամվա ընթացքում կայացրած մեկ որոշման արդյունքում ամբողջ պրոցեսն ի չիք եղավ: Դա խոսում է այն մասին, որ ընդդիմադիր դաշտում իսկապես շատ խնդիրներ կան, «Ժառանգությունն» էլ շատ լուրջ կասկածներ ուներ թեկուզ քառյակ-եռյակ գործընթացների նկատմամբ և ասում էր, որ դա ոչնչի տանող ճանապարհ է, ընդամենը ժամանակի ձգում, որը ստացավ այդ հանգուցալուծումը: Բայց ԲՀԿ-ն լինելով երկրորդ ազդեցիկ ուժը՝ պետք է իր խոսքի տերը լիներ ու հետևողականորեն իրականացներ այն, ինչ խոստացել էր ընտրողներին:
– Այսինքն` ԲՀԿ-ն չպե՞տք է նահանջեր և ընդդիմադիր դաշտում ավելի՞ առաջ գնար:
– Չնահանջեին, գնային ավելի առաջ: Կատարեին այն, ինչ խոստացել էին իրենց ընտրողներին՝ սահմանադրական ճանապարհներով երկրում բարեփոխումներ իրականացնեին:
– ԲՀԿ-ն հայտարարեց, որ լինելու է ընդդիմադիր կուսակցություն: Ձեր կարծիքով` այն ավելի՞ ընդդիմադիր է լինելու, քան թե այլընտրանքային ԲՀԿ-ն էր:
– Ինձ համար կարևոր է, որ այն կուսակցությունները, որոնք անելիք չունեն քաղաքական դաշտում, դուրս գան ժողովրդի պատկերացումներից, այլևս հուսախաբ չանեն նրանց: Մենք տեսել ենք հուսախաբության հետևանքները, դրանք շատ ծանր են մեզ վրա անդրադառնում: Երկիրը դատարկվում է, իսկ դա հերթական գործընթացն էր, որի արդյունքում մենք ստացանք արտագաղթի ևս մի ալիք: Ինչը մենք ունեցանք 2008թ., ինչը ունենք այժմ: Մինչդեռ ցանկալի կլիներ, որ մեր իշխանությունները մեր գործարարների համար կարողանային ճանապարհ հարթել: Մենք հասկանայինք մեր անելիքները, թե ուր են տանում մեզ այս ամբողջ աշխարհաքաղաքական պրոցեսները, ի՞նչ կարող են դրանք տալ Հայաստանին: Իսկ քաղաքական կուսակցությունները կարծես թե քնած լինեն: Այն տպավորությունն է, որ նրանց ոչինչ չի հետաքրքրում, ո՛չ ՕԵԿ-ին, ո՛չ ԲՀԿ-ին: Ի՞նչ են անում այդ քաղաքական միավորները այսօրվա դրությամբ: Լավ է, որ գոնե այդ պրոցեսների ընթացքում քաղաքական դաշտը մաքրվեց, զուլալվեց:
– Դուք զբաղվում էիք նաև ձկնաբուծությամբ: Ի՞նչ վիճակ է այսօր այս ոլորտում:
– Ձկնաբուծության ոլորտում իրավիճակն այնպիսին է, ինչպես ամբողջ երկրում՝ շատ ծանր: Հայաստանի՝ Եվրասիական տնտեսական միությանն անդամակցելու հետևանքով ձկնաբույծները հայտնվել են շատ ծանր տնտեսական ու ֆինանսական վիճակում: 2014թ. ընթացքում տեղի ունեցած ֆինանսական վայրիվերումներից, Ռուսաստանում ռուբլու արժեզրկումից հետո Հայաստանում ձկնաբուծությունը շատ ծանր վիճակում է, քանի որ արտահանումը գրեթե կասեցված է: Նախկինում ՌԴ-ում ձկան մեկ կիլոգրամը վաճառվում էր 600 ռուբլով, որը հավասար էր 20 դոլարի: Այսօր այդ 600 ռուբլին դարձել է 10 դոլար: Այսօր Հայաստանում էլ այդ ապրանքն այդ արժեքն ունի: Նման պայմաններում հայ արտադրողն ինչպես կարող է այդ ապրանքը հանել Հայաստանից: Եվ այդպիսով մենք մի մեծ ոլորտ ենք սպանում, որը մոտավորապես 20 տարվա ընթացքում ենք ստեղծել: Մինչդեռ դա նաև ՀՀ պարենային անվտանգության խնդիր է, որից այսօր մեր պետությունն ու իշխանությունները ձեռքները լվացել ու մի կողմ են քաշվել, փոխանակ ձկնարդյունաբերողներին սատար կանգնեին ու օգնեին արտահանել: Ձկնաբույծներն այսօր այնպիսի վիճակում են հայտնվել, որ արդեն իրենց ձկներին կերակրելու ռեսուրս չունեն: Թե ինչ պետք է լինի դրա վերջը, ես կուզեի այդ հարցը ուղղել իշխանություններին:
