«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է հասարակական-քաղաքական գործիչ Գուրգեն Եղիազարյանը:
– Պարոն Եղիազարյան, Ձեր կարծիքով՝ ինչի՞ արդյունք են վերջին շրջանում Հայաստանում տեղի ունեցող բռնությունները՝ ազատամարտիկներին ծեծելուց մինչև Բերձորում տեղի ունեցածն ու Արտակ Խաչատրյանի դեպքը:
– Ամենայն հավանականությամբ՝ մենք արտահերթ ընտրություններ կունենանք:
– Ե՞րբ:
– Հավանական է՝ մարտ-ապրիլ ամիսներին: Չէ՞ որ մենք սահմանադրական բարեփոխումների ենք պատրաստվում:
– Իսկ ինչո՞ւ պետք է հենց մարտ-ապրիլ ամիսներին արտահերթ ընտրություններ լինեն:
– Դա արդեն ուրվագծված է, եթե, իհարկե, հետ չկանգնեն սահմանադրական փոփոխություններից:
– Սերժ Սարգսյանն ասել է, որ փետրվար-մարտ ամիսներին կանդրադառնա սահմանադրական փոփոխություններին: Այդ ժամկե՞տը նկատի ունեք, որ ասում եք, թե՞ գարնանը արտահերթ ընտրություններ կլինեն:
– Այո: Ես կարծում եմ, որ հակառակ դեպքում անիմաստ էր կազմակերպել այս ծեծուջարդի ողջ շղթան:
– Բայց ծեծում են որ ի՞նչ լինի:
– Որպեսզի դուք վախենաք, ես վախենամ: Պարզապես ապահով Հայաստանում վախի մթնոլորտը լինի բավարար չափի:
– Իսկ դրա նպատակը ո՞րն է:
– Կապահովագրեն սպասվող կեղծիքները: Որ ժողովուրդը վախենա պայքարել կեղծիքների դեմ:
– Իսկ իշխանություններն ինչո՞ւ պիտի գնան արտահերթ ընտրությունների:
– Սահմանադրական բարեփոխումներից հետո դրա կարիքը կառաջանա: Չէ՞ որ մարդիկ կան, ովքեր ցանկանում են հավերժ իշխել Հայաստանում: Միայն այդ փոփոխություններով Սերժ Սարգսյանը կկարողանա իր քաղաքական կյանքը երկարացնել ու հավերժացնել: Ուրիշ ճանապարհ չունի: Այդ փոփոխություններից հետո մեր երկիրը պետք է լինի խորհրդարանական: Ձեզ համար պարզ չէ՞, թե ինչու են ցանկանում սահմանադրական փոփոխություններ անել ու խորհրդարանական կառավարման համակարգ ներդնել: Խորհրդարանական երկրում որոշողը լինում է խորհրդարանի նախագահը:
– Իսկ ինչո՞ւ եք կարծում, որ սահմանադրական փոփոխություններից հետո իշխանությունները չեն շարունակի կառավարել մինչև 2017-2018թթ. հերթական ընտրությունները:
– Ես չեմ կարծում, թե ժողովուրդն այս վիճակում՝ երբ մենք ունենք 86 հազար ծայրահեղ աղքատ բնակչություն, թույլ կտա, որ ընտրությունները հասնեն մինչև այդ ժամանակ: Ես չեմ կարծում, որ Հայաստանի աղքատ մարդիկ ցանկանում են, որ այս իշխանությունն ու Ս. Սարգսյանը հավերժ ղեկավարեն: Շատ լուրջ ու բարդ գործընթացներ են գնում: Եվ մտածում եմ՝ ժամանակն է, որ ընդդիմությունը պահանջի արտահերթ ընտրություններ:
– Պարոն Եղիազարյան, Ձեր ասած արտահերթ ընտրությունները ընդդիմությա՞ն պահանջով են լինելու, թե՞ արդեն սահմանադրական փոփոխություններից հետո իշխանությունների համար դա նպատակահարմար կլինի:
– Երկուսն էլ ուժի մեջ են: Ընդդիմությունը պետք է դա պահանջի, որպեսզի ի վերջո մենք ձևավորենք մի Ազգային ժողով, որտեղ մեծամասնությունը կլինի ժողովրդի կողմից ընտրված:
– Իսկ ինչո՞ւ եք համոզված, որ արտահերթ ընտրությունների ժամանակ գործող իշխանությունները չեն հաղթի և Ձեր ասած այդ կեղծիքները չեն կիրառի:
– Նախ՝ դանակը հասել է ոսկորին: Այսպես շարունակել չի լինի: Բնակչության այսպիսի աղքատ ու սոված վիճակով երկար շարունակել չի լինի: Ի վերջո՝ հայ ժողովուրդն այդ մի մարդու գերի՞ն է: Որպեսզի այդ մարդը իշխի, կործանե՞նք այս երկիրը:
– Բայց իշխանություններն էլ ցանկանում են շարունակել իրենց կառավարումը, ինչը ավելի քան 15 տարի նրանց հաջողվել է: Եվ իշխանությունների հնարավորությունները շատ ավելին են՝ շնորհիվ իրենց ունեցած լծակների:
– Հաջողվել է, բայց Մարտի 1 է եղել, Հոկտեմբերի 27 է եղել, գնդակահարություններ են եղել: Հիմա էլ այս ծեծն ու ջարդը դրա շարունակությունն են հայոց աշխարհում:
– Իսկ ինչպե՞ս եք գնահատում Բերձորում տեղի ունեցած դեպքերը: Շատերը միաժամանակ չեն ընդունում ոչ Ժիրայր Սեֆիլյանի նախաձեռնությունը, ոչ էլ Արցախի իրավապահների կողմից նրանց ծեծի ենթարկելու քայլը:
– Ժ. Սեֆիլյանը թե Հայաստանում, թե Արցախում ազատ շարժվելու իրավունք ունի, և ոչ ոք իրավունք չունի խանգարել նրա ազատ տեղաշարժին: Պետք չէր Արցախի համար պայքարող հերոսին իր կնոջ և երեխաների մոտ ծեծի ենթարկել: Այդպես միայն թուրքը կարող էր անել: Բակո Սահակյանը Արցախում ընտրված նախագահ է, մինչ օրս նա իրեն ոչ մի բանով չէր վարկաբեկել, իսկ այդ ծեծի կազմակերպիչները վարկաբեկեցին նաև Բ. Սահակյանին: Եվ այստեղ ամենակարևոր խնդիրն այն է, որ մինչ բերձորյան դեպքերը Արցախը լրջագույն առավելություն ուներ Ադրբեջանի հանդեպ՝ որպես նորաստեղծ ժողովրդավար երկիր: Դժբախտաբար, այս դեպքը ինչ-որ տեղ վտանգեց այդ առավելությունը:
– Իսկ ընդհանուր առմամբ ի՞նչ զարգացումներ են սպասվում Հայաստանի ներքաղաքական կյանքում:
– Ոչ մի լավ զարգացում: Մաֆիան չի հանձնվում:
