disabilityinfo.am-ը գրում է. «Միայնակ հայր լինելն այնքան էլ դժվար չէ, ուղղակի պետք է փոքրիկին կերակրել, տակդիրը փոխել, լողացնել, խոսել հետը և գուրգուրել, երբ նա արթնանում է: Իսկ Լեոն չի տարբերվում մյուս բալիկներից»,- պատմում է նորզելանդացի Սեմյուել Ֆորրեսթը, ում որդին` Լեոն, ծնվել է օրեր առաջ՝ Երևանում: Ծնվելուց հետո տղայի մոտ Դաունի համախտանիշ են հայտնաբերել:
Սեմյուելն արդեն 3 տարի է` Հայաստանում է ապրում, ամուսնացել է հայ կնոջ հետ և հասցրել է իմանալ հայերի հյուրընկալության և ամուր ընտանիքների մասին, սակայն զարմացել է` հայտնաբերելով, որ շատ ծնողներ հաշմանդամություն ունեցող փոքրիկներին հիվանդանոցում էլ լքում են:
Փոքրիկի մայրը և նրա ընտանիքը ևս հրաժարվել են երեխայից, երբ իմացել են Լեոյի ախտորոշումը, իսկ ինքը՝ Սեմը, ոչ մի գնով չի ցանկացել երեխային մանկատուն տանել:
«Երբ նրան տեսա, միանգամից հասկացա, թե ինչքան եմ սիրում: Նա խիտ, սև մազերով հիասքանչ փոքրիկ է: Երբ ինձ ասացին, որ փոքրիկս Դաունի համախտանիշ ունի, ես մի քանի րոպե շոկի մեջ էի, բայց դա երկար չտևեց: Մտքովս երբեք չի անցել, որ կարող եմ հրաժարվել տղայիցս: Որոշեցի, որ փոքրիկիս հետ Նոր Զելանդիա կգնամ, քանի որ այնտեղ նա ավելի շատ հնարավորություններ կունենա»,- պատմում է Սեմը և ավելացնում, որ Նոր Զելանդիայում Դաունի համախտանիշ ունեցող երեխաները գնում են սովորական մանկապարտեզ, սովորական դպրոց, հետագայում աշխատանք գտնելու հնարավորություններ ունեն և լիովին ներառված են հասարակության մեջ: Իսկ ինքը այնտեղ Դաունի համախտանիշ ունեցող բազմաթիվ ընկերներ ունի, ովքեր իսկապես երջանիկ են:
«Հիվանդանոցում, որտեղ տղաս ծնվել է, նշեցին, որ Դաունի համախտանիշ ունեցող երեխաների 98%-ից ծնողները հրաժարվում են: Կարծում եմ` հայ ծնողները կարծրատիպեր ունեն իրենց երեխաների նկատմամբ. նրանք իրենց երևակայության մեջ գծում են իրենց իդեալական երեխային, և երբ նորածինը չի համապատասխանում դրան, կարող են լքել նրան: Ուսումնասիրելուց հետո հասկացա, որ սա բնորոշ է ոչ միայն Հայաստանին, այլև նախկին ԽՍՀՄ այլ երկրների: Բացի դրանից, ծնողները վախենում են հասարակական կարծիքից»:
Նորզելանդացի հայրիկին զարմացրել է նաև հայ բժիշկների վերաբերմունքը. «Թեև հիվանդանոցում խնամքը և պրոֆեսիոնալիզմը բարձր մակարդակի էին, սակայն մինչև փոքրիկիս տեսնելը բժիշկներն ասացին, որ մենք 10 оր ունենք` նրանից հրաժարվելու համար: Հայաստանում ամեն ինչ հակառակ հերթականությամբ է արվում. բժիշկները նախ առաջարկում են երեխայից հրաժարվել, ապա միայն ցույց են տալիս խնդիր ունեցող երեխային: Բայց ծնողը պիտի տեսնի իր երեխային, գրկի նրան, ու միգուցե բժիշկները կարող են նրան խորհուրդներ տալ դրանից հետո»:
Համեմատելով Նոր Զելանդիան և Հայաստանը` Սեմը նշում է, որ Նոր Զելանդիայում էլ են ծնողները հրաժարվում Դաունի համախտանիշ ունեցող փոքրիկներից, բայց այնտեղ պետական աջակցություն և բազմաթիվ ծառայություններ կան հաշմանդամություն ունեցող երեխաների ընտանիքների համար:
Քանի որ Սեմյուելը Նոր Զելանդիայում հարազատներ և պայմաններ չունի, բայց ցանկանում է տղայի կյանքի առաջին տարում ինքը խնամել նրան, այժմ առցանց դրամահավաք է կազմակերպել, որպեսզի Նոր Զելանդիա վերադառնալուն պես բավարար միջոցներ ունենա նրան խնամելու, այլ ոչ թե երեխային խնամքի ցերեկային կենտրոն հանձնի:
Ամբողջությամբ՝ disabilityinfo.am-ում
