Երբ 2008 թվականի մարտի 1-ից հետո մոտ մեկուկես ամիս անց Սերժ Սարգսյանը ստանձնեց հանրապետության նախագահի պաշտոնը, ներքաղաքական ճգնաժամի հաղթահարմանն ակտիվորեն ձեռնամուխ լինելու փոխարեն, ակտիվորեն ձեռնամուխ եղավ արտաքին քաղաքականությանը, մասնավորապես հայ-թուրքական գործընթացին:
Այդ ամենը դեռևս թարմ է շատերիս հիշողության մեջ, և գուցե ավելորդ հիշեցումների կամ պատմությունների կարիք չկա: Հայ-թուրքական գործընթացով, դրա շուրջ ստեղծված աղմուկով և Արևմուտքի ու Ռուսաստանի «ինֆորմացիոն հովանավորությամբ» Սերժ Սարգսյանին հաջողվեց Հայաստանի ներքաղաքական օրակարգը շեղել և այն կառուցել արտաքին հարցերի վրա` ստեղծելով իր համար նպաստավոր իրավիճակ:
Հայ ազգային կոնգրեսն էլ ընդառաջ գնաց նրա թելադրած օրակարգին` այդ ամենը բացատրելով պետության համար վտանգներով և պետական շահի թելադրանքով: Սակայն Սերժ Սարգսյանը հարաբերական հանդարտության այդ պահից չօգտվեց և չփորձեց ժամանակն օգտագործել երկրի ներսում բարեփոխումներ իրականացնելու համար: Սերժ Սարգսյանին թվում էր, թե հայ-թուրքական գործընթացն իր իշխանության մշտական աբոնեմենտն է լինելու և կամ միշտ շեղելու է հասարակությանն ու ընդդիմությանը, կամ հանգուցալուծվելով և հայ-թուրքական սահմանները բացելով օգնելու է տնտեսական որոշակի էֆեկտով մեղմելու հասարակության դժգոհությունը: Իրականում ոչինչ չստացվեց, և Սերժ Սարգսյանը ստիպված էր հաշտվել հայ-թուրքական սառեցման մտքի հետ և վերադառնալ հայաստանյան իրականություն, որտեղ ճգնաժամն է՛լ ավելի է խորացել: Սերժ Սարգսյանը փորձեց մի երկու խորհրդակցությամբ ինչ-որ արդյունքներ ստանալ, սակայն Սերժ Սարգսյանի համար, ըստ երևույթին, ակնհայտ է դառնում, որ նա գնացքը վաղուց է բաց թողել և այժմ ունակ չէ որևէ արդյունք ապահովելու:
Նա զգում է իր իշխանության սնանկությունը և ըստ երևույթին հասկանում, որ ներքին կյանքում որևէ բան փոխելու հույսերն անիմաստ են և ռեսուրսները` անբավարար: Թերևս այդ իսկ պատճառով Սերժ Սարգսյանը կարծես թե ընդունել է նորից արտաքին խաղերի մեջ մտնելու հրավերը` հույս ունենալով, որ այս անգամ ևս հնարավոր կլինի հասարակությանը շեղել ներքին խնդիրներից կամ էլ ներքին ծանրագույն իրավիճակին օգնել հայ-թուրքական ճեղքումով: Համենայնդեպս, հենց այդ նկատառումներով կարելի է պայմանավորել Շվեյցարիայի նախագահ Միշլին Քալմի-Ռեյի այցելությունը Հայաստան: Թեև Հայաստանի իշխանությունը շարունակում է հայ-թուրքական գործընթացի վերաբերյալ սառը և կոշտ հայտարարություններ անել, իսկ ԱՄՆ նախագահ Բարաք Օբամայից էլ Սերժ Սարգսյանն ակնկալում է «ցեղասպանություն» բառը լսել, այնուհանդերձ այդ ամենն ընդամենը Երևանի դիվանագիտական առևտրի մաս են, և էականն այստեղ այն է, որ առևտուրը կարծես թե նորից սկսված է, և իշխանությունը նորից փորձում է Արևմուտքի հետ պայմանավորվել գնի շուրջ:
Դժվար է ասել` այս հարցում պայմանավորվածություն տեղի կունենա՞, թե՞ ոչ, թեև իհարկե կասկած չկա, որ Հայաստանի իշխանությունն, ի վերջո, համաձայնելու է այն տարբերակին, ինչ կասեն Արևմուտքից: Այստեղ էական է, թե ինչ ներգրավվածություն կամ ինչ հետաքրքրվածություն կցուցաբերի այս հարցում Ռուսաստանը: Սակայն հազիվ թե Սերժ Սարգսյանին այստեղ որևէ բան շողա, որովհետև այս ուղղությամբ Ռուսաստանը կարծես թե գերադասում է ավելի շատ աշխատել Թուրքիայի, քան Հայաստանի հետ: Այս պարագայում շատ կարևոր է դառնում Հայաստանի քաղաքացիների` հասարակության և ընդդիմության դերակատարումը, որպեսզի գոնե այս անգամ ընդդիմությունն ու հասարակությունը չտրվեն աշխարհաքաղաքական խաղերին և չշեղվեն ներքին օրակարգից, թույլ չտան իշխանությանը վերադասավորել օրակարգը:
