Ուկրաինայում նշում են Եվրամայդանի տարեդարձը: Եվրամայդանը իրադարձություն էր, որի նշանակությունը, սակայն, դուրս է Ուկրաինայի սահմաններից և անկասկած հասնում է մինչև Հայաստան՝ ընդգրկելով հետխորհրդային մի հսկա կոր՝ Արևելյան Եվրոպայից մինչև Հարավային Կովկաս:
Ուկրաինայի Մայդանը փոխեց ոչ միայն աշխարհաքաղաքական գործընթացների տրամաբանությունը, ոչ միայն հունը, այլ նաև ստիպեց վերանայել շատ ընկալումներ: Մայդանն արագացրեց այն, ինչ անխուսափելի էր և անհրաժեշտ՝ ԽՍՀՄ փլուզման երկրորդ փուլը:
Ուկրաինայի Մայդանի ամենամեծ վաստակն այդ պատմական գործում եղավ այն, որ Մայդանը հարվածն ըստ էության վերցրեց իր վրա՝ դժբախտաբար, մարդկային հսկայական կորուստներով:
Այն, ինչ այսօր տեղի է ունենում Ուկրաինայի արևելքում, համարվում է Մայդանի հետևանք, ինչն, իհարկե, թյուրիմացություն է, որովհետև դա հավասարազոր է նրան, որ մենք հայտարարենք, թե Ղարաբաղյան պատերազմն ու Ղարաբաղի ազատագրումը 1988-ի շարժման հետևանք էր, և մենք թանկ վճարեցինք այդ շարժման համար: Առնվազն տարօրինակ ու զարմանալի է, որ 1988 տեսած Հայաստանում, Ղարաբաղյան պատերազմ հաղթած Հայաստանում կարող են նման գնահատականներ հնչել ուկրաինական մայդանի հասցեին, որը ոչ այլ ինչ էր, քան ուկրաինացիների ազգային-ազատագրական պայքար:
Ավելին՝ եթե ԽՍՀՄ փլուզման առաջին փուլում հարվածը մեզ վրա վերցրինք մենք՝ ըստ էության մեր համարձակության, հաստատակամության, մեր կամքի և անկախության ձգտման համար վարձատրվելով լիուլի՝ անկախ և հաղթանակած պետականությամբ, ապա ԽՍՀՄ փլուզման երկրորդ փուլի հարվածն իր վրա վերցրեց ուկրաինացի ժողովուրդը, և կասկած չկա, որ ներկայիս զրկանքներից հետո ուկրաինացիները վարձատրվելու են իրենց կամքի, համարձակության, իրենց պետականության պաշտպանության գործում խիզախության համար:
Այլ հարց է, թե հետո ով ինչպես է տնօրինում ճակատագրի այդ վարձատրությունը: Մենք՝ հայերս, տնօրինեցինք այնպես, որ ըստ էության ներկայումս կանգնած ենք ազգային և պետական նվաստացման մի շրջափուլում, որտեղ տարօրինակորեն իմաստնություն ենք համարում այն, որ Հայաստանում Մայդան թույլ չենք տա: Այսինքն՝ սա նշանակում է, որ մենք այլևս թույլ չենք տա ազգային-ազատագրական շարժում: Մենք իշխանությամբ և ընդդիմության ձեռք ձեռքի տված կվաճառենք, կհանձնենք անկախությունը և պայքարելով ռուսական կայսրության տեղապահի համար՝ դա կլեգիտիմացնենք իբր կործանարար Մայդան թույլ չտալու մասին հայտարարություններով, բայց ազգային-ազատագրական պայքար թույլ չենք տա:
Եվ թվում է, թե սա մեզ կորուստներից զերծ պահող իմաստնություն է, իսկ իրականում սա Հայաստանը կորուստների առաջ մերկացնող և նսեմացնող կայսերապաշտություն է, որը պետությունը ցնցումներից զերծ պահելու, կորուստներից զերծ պահելու ունակ չէ, այլ ընդամենը բացում է պետության թիկունքը և կորուստները տեղափոխում ընդամենը ժամանակային ձգվածության ծիր կամ, այլ կերպ ասած, Հայաստանի անդամահատումը պարզապես այս դեպքում իրականացվում է ցավազրկմամբ:
Այն Հայաստանի, որը ինքն է տվել առաջին Մայդանների օրինակը՝ հաջող, արժանապատիվ օրինակը, և որը, դժբախտաբար, ինքն էլ հրաժարվում է այդ օրինակից՝ թվացյալ անվտանգությունն ու կայունությունը, իսկ իրականում ընդամենը անեսթեզիան ընտրելով և Մայդանի գաղափարը նենգափոխելով: Որովհետև Մայդանը անկարգություն և կորուստ չէ, որևէ արտաքին պատվեր չէ, այլ հանրության հավաքականության և կամքի դրսևորում, Մայդանն արժեքներ են, Մայդանը հասարակական վերահսկողություն է, Մայդանը գաղափարներ են, Մայդանը տեսլական է, խնդիր, անելիքի ձևակերպում: Մայդանը կենսունակ հասարակության հնոց է, միաժամանակ՝ ուզած, թե չուզած, հասարակության առաջ պատասխանատվության անհրաժեշտության առաջ կանգնող քաղաքական ուժերի դարբնոց:
Իրականում սա է մերժվում Հայաստանում, որովհետև Մայդանում հնարավոր չէ քվեարկության դնել հավատը, հնարավոր չէ գնել հավատը, Մայդանում հավատը ստիպված ես նվաճել:
