Հայկական խփված ուղղաթիռի զոհերի մարմինները վերադարձնելու հետ կապված խնդիրը Հայաստանում հետաքրքրական դրսևորումներ է ստանում: Եվ պետական, և հասարակական մակարդակներում թիրախում է հայտնվել ԵԱՀԿ-ն՝ հասարակականում՝ ավելի բաց, պետական մակարդակում՝ նրբորեն սքողված:
Որ ԵԱՀԿ-ն՝ և՛ որպես միջազգային կառույց, և՛ որպես ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման մանդատ ունեցող կազմակերպություն, բավականաչափ անելիք ունի և՛ կոնկրետ այս հարցում, և՛ ընդհանրապես հակամարտության էսկալացիայի հարցում՝ կասկած լինել չի կարող: Սակայն մենք այսօր ունենք շատ հստակ և կոնկրետ խնդիր, որը լուծում է պահանջում: Ռազմական լուծման հնարավորությունները սահմանափակ են, դիվանագիտական լուծման առումով, սակայն, հնարավորությունների կիրառման փոխարեն՝ կարծես թե ձեռնամուխ ենք եղել այլ հարցեր լուծելու, մասնավորապես՝ ԵԱՀԿ-ի հետ հաշիվներ մաքրելու, ըստ որում՝ ինչպես երևում է, ոչ թե մեր, այլ Ռուսաստանի հաշիվները մաքրելու, քանի որ հարցադրումները, մեղադրանքներն ու դիտողությունները հասցեագրվում են առավելապես ԱՄՆ-ին և Ֆրանսիային:
Այս ամենը ինչ-որ տեղ հասկանալի կլիներ, եթե տեղավորվեր քաղաքական որևէ բովանդակության մեջ: Այսինքն՝ դուրս գար պարզունակ «վրդովմունքի» շրջանակից և ներկայացվեր կամ մատուցվեր քաղաքական փաթեթավորմամբ: Այսինքն՝ Հայաստանը ԵԱՀԿ-ին ներկայացներ իր մոտեցումները, մատնանշեր անելիքները և հայտարարեր, թե իր անելիքը որն է լինելու իրավիճակի իքս ժամանակաշրջանում անարդյունավետությունից հետո:
Ըստ որում, հարցը բոլորովին չի վերաբերում ռազմական սպառնալիքին, որը կարող է ընկալվել որպես շանտաժ: Բայց Հայաստանը կարող է և պետք է ներկայացնի իր պահանջներն ու մոտեցումները և՛ այս, և՛ դիվանագիտական-քաղաքական հարթության մասով: Այսինքն՝ Հայաստանն իրեն պետք է իրավունք վերապահի հայտարարելու, որ եթե իքս ժամանակահատվածում չստացվի խնդրի լուծումը, ապա հայկական կողմը հայկական զինուժի անձնակազմի մարմինները դուրս բերելու հարցում իրեն իրավունք է վերապահում ցանկացած ժամանակ դիմել ցանկացած մեթոդի, որը նպատակահարմար կգտնվի և հնարավոր կդարձնի անձնակազմի մարմինների դուրսբերումը անկման վայրից:
Զուգահեռաբար, Հայաստանը պետք է հայտարարի, որ շարունակելու է ջանքերը դիվանագիտական ոլորտում, սակայն նաև իրավունք է վերապահում իրեն այդ հարթության վրա խնդրի լուծման անարդյունավետության դեպքում դուրս գալ բանակցային ձևաչափից և առնվազն քննարկել Լեռնային Ղարաբաղի հետ փոխգործակցության, անվտանգության մեծ պայմանագրի կնքման հարցը, նաև՝ Ղարաբաղի անկախության ճանաչման հարցը:
Նմանօրինակ կոնկրետության դեպքում միայն Հայաստանի դիտողությունները կամ հարցադրումները ԵԱՀԿ-ին՝ որպես միջազգային կարևոր կառույցի և հակամարտության կարգավորման մանդատ ունեցող կազմակերպության, կարող են լինել տրամաբանական և քիչ թե շատ հիմնավոր:
Միայն այդ դեպքում հստակ կլինի, որ ԵԱՀԿ-ին ուղղված վրդովմունքի կամ «մուննաթի» միջոցով ինչ- որ այլ հարցեր սպասարկելու փոխարեն՝ Հայաստանը ի՛ր հարցերն է փորձում լուծել, զբաղվում է ի՛ր հարցերով:
Եվ ի վերջո՝ չէ՞ որ Հայաստանն ունի անվտանգության այնպիսի երաշխավոր և բարեկամ, ինչպիսին Ռուսաստանն է՝ Հայաստանի մեծամասնության համար հզոր մի տերություն, որը մեր թիկունքին է և թույլ չի տա մեզ նեղացնել: Էլ ի՞նչ ունենք վախենալու, ինչո՞ւ նման բարեկամ ունենալով՝ հայտնվել խնդրողի դիրքում: Թե՞ Ռուսաստանը միայն Հայաստանում ռազմական շքերթներին և դպրոցներում գործածվող լեզվին փայ մտնելու համար է բարեկամ ու երաշխավոր:
