Ռանի-կի-վավը (Rani Ki Vav) Հնդկաստանի ամենահայտնի ջրհորներից մեկն է: Այն կառուցվել է 11-րդ դարում Պատան քաղաքում Ուդայյամատի թագուհու հրամանով: Ժամանակի ընթացքում ջրհորը մամռակալել է, հնագետները կարողացել են այն ամբողջովին վերականգնել միայն 1980-ականներին՝ զարմանքով բացահայտելով, որ ճարտարապետական գլուխգործոցը ամբողջովին պահպանվել է, գրում է kulturologia.ru-ն:
Հնդկաստանում առաջին ջրհորները հայտնվել են մ.թ.ա. 3-րդ դարում, դրանց տարածվածության պատճառը չոր կլիման է: Սկզբում ավազոտ մի վայրում սովորական փոս են փորել, որտեղ հավաքվել են ստորգետնյա ջրերը, հետագայում դրանք սկսել են ճարտարապետական իսկական գլուխգործոցների վերածել: Ռանի-կի-վավը կառուցվել է այն ժամանակաշրջանում, երբ հնդիկ ճարտարապետների վարպետությունը հասել էր իր գագաթվակետին: Ջրհորի ստեղծման ոճը Maru-Gurjara են անվանել:
Ռանի-կի-վավը թարգմանաբար նշանակում է «թագուհու քայլերի ջրհոր»: Ջրհորը զարդարված է ավելի քան 500 խոշոր և 1000 մանր քանդակներով: Ջրի համար նախատեսված մասը գտնվում է 23 մ խորության վրա:
Դեպի ջուրը տանող վերջին աստիճանի տակ 30 կմ երկարությամբ թունել կա, որը տանում է դեպի հարևանությամբ գտնվող Sidhpur քաղաք: Այս գաղտնի թունելը կառուցվել է վտանգի դեպքում թագավորի ապահով հեռանալու համար:
13-րդ դարում ուժեղ երկրաշարժի պատճառով Սարասվատին մնացել է փլատակների տակ: Հնագետները Ռանի-կի-վավը հայտնաբերել են 30 տարի առաջ: Այն ընդգրկված է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության մեջ:
