ԲՀԿ-ից ու ՀԱԿ-ից հետո նախագահական ընտրությանը չմասնակցելու մասին հայտարարեց նաև ՀՅԴ-ն: Սա միանգամայն սպասելի էր, հատկապես հենց ՀԱԿ-ից ու ԲՀԿ-ից հետո: Սակայն այս երեք ուժերի դիրքորոշումների պարագայում հարց է առաջանում, թե չմասնակցելով ընտրություններին` ինչո՞ւ այդ ուժերը չեն հայտարարում բոյկոտի մասին:
Ընդհանրապես` չմասնակցությունը երկու պատճառ կարող է ունենալ կամ կարող է վկայել երկու բանի մասին. կամ սա իշխանությունների հետ գործարք է, կամ համաձայնեցված քաղաքականություն է: Բայց քաղաքականություն լինելու համար այն պետք է ամբողջանա բոյկոտի մասին կոչով, այլապես չմասնակցությունն արդեն դառնում է կամ գործարք, կամ էլ պարզապես տկարության, սնանկության վկայություն և ինքնախոստովանություն:
Այս տեսանկյունից ՀԱԿ-ի, ՀՅԴ-ի և ԲՀԿ-ի պարագայում, համենայնդեպս` մինչև հիմա, ինքնախոստովանությունն է գերակայում, քանի որ երեք ուժերն էլ, մեղմ ասած, չեն կարողացել իրենց որոշումների հիմնավոր, փաստարկված, ռացիոնալ բացատրություններ ներկայացնել:
Միևնույն ժամանակ, նրանց այս վարքագիծը շատ նման է՝ մեկը գրեթե կրկնում է մյուսին, ինչից ստացվող տպավորությունն այն է, որ այս ուժերն, այնուամենայնիվ, կարող են ունենալ համաձայնության մի աստիճան: Բայց հարցը` ինչ են անելու նրանք հետո, շարունակում է մնալ բաց: Միգուցե չեն ուզում բացել խաղաքարտերը: Դա էլ տարբերակ է: Սակայն եթե մինչև հիմա այս երեք ուժերը ինչ-որ բան պլանավորել են համատեղ և այն փակ են պահում, երբ արդեն սկսվել է թեկնածությունների առաջադրման գործընթացը, և այս իմաստով արդեն առաջիկա օրերի առումով ինտրիգը դառնում է ավելորդ, ապա այդ փակ լինելն արդեն դառնում է վտանգավոր: Այսինքն` ըստ ամենայնի, համատեղ պլանավորածը՝ եթե այն կա, ֆորս-մաժորային ինչ-որ զարգացում է, կամ էլ պարզապես ոչ մի համատեղ բան չկա, կամ համատեղ է ընդամենը ճահիճը կամ ամայությունը, որում հայտնվել են այդ կուսակցությունները:
Նորմալ քաղաքական համակարգում նմանօրինակ իրավիճակներ ուղղակի չէին կարող առաջանալ: Եվ առավել ևս աննորմալ է, երբ նման իրավիճակներ առաջացնում են այն կուսակցությունները և ուժերը, որոնք, իբր, հանդես են գալիս բաց համակարգի, բաց քաղաքականության օգտին:
Այսօր, որքան էլ պարադոքսալ թվա, իշխանությունն ավելի բաց է սկսել խաղալ, քան ընդդիմությունը: Եվ այստեղ միգուցե նաև առկա են բավական խորը հիմքեր: Խնդիրն այն է, որ իշխանությունները հասկացան` որպես քաղաքական ուժ ընդդիմության մասսայականության բուն պատճառը ոչ այնքան հանրությանը ընդդիմադիրների առաջարկներն են ու տեսակը, որքան իշխանությունների փակ համակարգը: Բավական էր այդ համակարգը իհարկե` ոչ ամբողջությամբ, բայց նկատելիորեն բացել, և ընդդիմությունը հայտնվեց գրեթե մերկացած վիճակում, ու այդ մերկությունը ծածկելու համար ինքը սկսեց դիմել արդեն փակ տեխնոլոգիաների:
Եվ այսօր պատահական չէ, որ քաղաքական բովանդակության և ձևի համադրության իմաստով ընդդիմությունն է հայտնվել գրեթե այն վիճակում, որում մի քանի տարի առաջ գտնվում էին իշխանությունները:
