Այսօր Երևանում արձանագրված աղմկոտ դեպքը, երբ ոստիկանության կապիտանը, Նոր Նորքի ոստիկանությանը կից պահպանության բաժնի պետը, փորձել է բանկ թալանել, շատ հատկանշական է Հայաստանում առկա իրավիճակի առումով: Դեպքը, ոստիկանության կապիտանի, բավական նշանակալից պաշտոն զբաղեցնող այդ ոստիկանի արարքը խորհրդանշում էերկրում առկա ծանրագույն իրավիճակի, ապաշնորհ կառավարման հետևանքով այն բարոյական անկումը, որ այսօր առկա է նույնիսկ ուժային կառույցներում:
Եվ այդ ամենը հատկապես խորհրդանշական է այն իմաստով, որ տեղի է ունեցել մի քանի օր առաջ Սերժ Սարգսյանի մասնակցությամբ ոստիկանությունում տեղի ունեցած «թատրոնից» օրեր հետո: Կատարվածը վկայում է, որ ոստիկանության միջին և ստորին օղակներում Սերժ Սարգսյանի հավաստիացումները, թե ոստիկանությունը բարեփոխվելու է, թե ոստիկանների սոցիալական պայմանները բարելավվելու են, գրոշի արժեք չունեն:
Ինչպես հարյուր հազարավոր շարքային քաղաքացիներ, միջին և ստորին օղակների ոստիկաններն էլ այսօր, ի տարբերություն բարձրաստիճան ոստիկանապետերի շքեղ ապրուստի, հասել են սոցիալական այնպիսի ծանր վիճակի, որ ստիպված են դիմել նմանօրինակ թալանի:
Մյուս կողմից, սա վկայում է նաև այն մասին, թե բարոյական ինչպիսի նկարագրի տեր մարդիկ են այսօր գտնվում ոստիկանությունում: Խոսքը իհարկե չի կարող լինել բոլորի մասին, սակայն երևի թե բոլորն էլ գիտեն, որ Հայաստանի ոստիկանությունում նմանները քիչ չեն:
Այսպիսով, մենք ըստ էության գործ ունենք երկուստեք աղետալի մի վիճակի մասին, երբ միջին օղակի ոստիկանը ստիպված է հանցագործության ճանապարհով հոգալ իր նյութական կարիքները, և երբ այդ ոստիկանը փաստորեն կանգ չի առնում միջոցների ընտրության հարցում և նրա մեջ չեն գործում բարոյական արգելակներ, որոնք ոստիկանի պարագայում շատ կարևոր են: Իսկ այս վիճակի գլխավոր պատասխանատուն բնականաբար իշխանություններն են: Եվ սա ամենևին էլ մերկապարանոց պնդում չէ, որ ուր ինչ կատարվի իշխանություններն են մեղավոր:
Սա շատ կոնկրետ պատասխանատվության խնդիր է, որովհետև ոստիկանությունը դա իշխանության անմիջական դեմքն է կամ դիմագծի շատ կարևոր մի տարրը: Եվ եթե այդ դեմքը կամ դիմագիծը ծամածռված է, ապա այստեղ իհարկե պատասխանատուն միանշանակ այդ դեմքի տերն է, որ չի մտածել իր դեմքը խնամելու, ներկայանալի դարձնելու մասին:
Իշխանության համար գերխնդիրը եղել է այն, որ իր այդ դեմքը կամ դիմագիծը, որպիսին ոստիկանությունն է, լինի հնարավորինս սարսափելի, որից հնարավորինս շատերը վախենան, հեռու մնան: Եվ մինչև վերջերս էլ ոստիկանապետ Ալիկ Սարգսյանն էր խորհուրդ տալիս հեռու մնալ ոստիկանությունից, գործ չունենալ ոստիկանության հետ:
Այսօր կատարված դեպքը լավագույնս խորհրդանշում է, թե ինչպես է ոստիկանությունը նման կառավարման արդյունքում վերածվում հասարակության և պետության թշնամու, բարոյալքվում նաև ներսից: Իրականում դա բանկի թալանի փորձ չէ, այլ պետության նյութա-բարոյական թալանի ուղղակի հետևանք, ոը ցավոք սրտի ավելի ու ավելի ցավալի դրսևորումներ է ունենում: Ափսոս է մեր ոստիկանությունը, ափսոս է մեր պետությունը:
