Հայաստանի քաղաքական դաշտի անցուդարձում հաճախ է հիշատակվում, օրինակ, որ Հայաստանում ոչ թե նոր են սկսել ընտրություն կեղծել, այլ 1995-96 թվականներից, որ ներկայիս արատավոր խնդիրների, արատավոր համակարգի հիմքերը դրվել են այդ ժամանակներից, որ ներկայիս շատ ու շատ համակարգային արատներ Ռոբերտ Քոչարյանի նախագահության ժամանակների ծնունդ են, որ այդ ժամանակներում են հաստատվել քրեաօլիգարխիկ բարքերը պետական կառավարման համակարգում, և այլն, և այլն:
Այդ մոտեցումները այսօր բավական բնութագրական ձևով արտահայտվել են ՀՀԿ-ական պատգամավոր Կարինե Աճեմյանի խոսքում. «19 տարվա խնդիրները մի բերեք երեք տարվա նախագահի վրա բարդեք»: Այսինքն՝ հասկանալի է, թե որոնք են անցյալին հղումների, հիշեցումների պատճառները` արդարացնել Սերժ Սարգսյանին: Այն, որ Հայաստանի ներկայիս խնդիրները գալիս են անցյալից՝ որևէ կասկած չկա: Ընդ որում, շատ դժվար է նույնիսկ կողմնորոշվել, թե հատկապես որ անցյալից, որովհետև Հայաստանի ներկայիս գլոբալ խնդիրների արմատների մի մասը կարող է հասնել Տիգրան Մեծի ժամանակներ, մյուս մասը՝ միջնադար, 19-րդ դարավերջ, խորհրդային իրականություն կամ 1990-ականների սկիզբ, կես ու վերջ և 2000-ականներ:
Մի խոսքով, մեր ներկայիս խնդիրները բավական փարթամորեն ճյուղավորված ու խճճված են մեր ամբողջ պատմության մեջ: Բայց արդյոք այդ ամենին արվող հղումները ռացիոնա՞լ են հարցեր լուծելու տեսանկյունից: Անցյալի վերաբերյալ հարցադրումներն իհարկե էական են, բայց ամենաէականը պատասխանատվության խնդիրն է: Իսկ այդ խնդիրը կարող է պետության զարգացմանը նպաստել միայն ներկա ժամանակով բարձրացնելու դեպքում: Իսկ ներկայումս իրավիճակի պատասխանատուն Սերժ Սարգսյանն է, հետևաբար, 19 տարվա էլ, 19 դարի էլ խնդիրները պետք է դրվեն հենց նրա վրա կամ ցանկացածի վրա, ով պատասխանատու է ներկայիս համար: 3 տարի առաջ այդ խնդիրները Ռոբերտ Քոչարյանի վրա էին, 13 տարի առաջ՝ Լևոն Տեր-Պետրոսյանի վրա, իսկ հիմա Սերժ Սարգսյանի վրա են:
Ու թե ինչ են արել Լևոն Տեր-Պետրոսյանն ու Ռոբերտ Քոչարյանը, որևէ կերպ չի ազդում Սերժ Սարգսյանի պատասխանատվության իրացման գնահատականի վրա: Եթե պատասխանատվությունը չի ձևակերպվում որպես ներկա ժամանակով դրված լիարժեք հանրային պահանջ, ապա հասարակությունը դադարում է լինել իր ապագայի տերը: Ռոբերտ Քոչարյանն էլ տասը տարի զբաղված էր նրանով, որ իրավիճակի, խնդիրների համար պատասխանատվությունը փորձում էր բարդել Լևոն Տեր-Պետրոսյանի վրա: Մինչդեռ Քոչարյանի նախագահության արդյունքը ցույց տվեց, որ այդ ամենն իրականում քարոզչական հնարք էր, հասարակության ուշադրությունը շեղելու, սեփական հանցանքները կոծկելու և սեփական անպատասխանատվությունն արդարացնելու փորձ:
Հիմա էլ Սերժ Սարգսյանի թիմն է փորձում ամեն ինչ անցյալի, այդ թվում՝ և Ռոբերտ Քոչարյանի վրա բարդել, ու եթե այս անգամ էլ հասարակությունը կատարի նույն սխալն ու հարցադրումները չդնի բացառապես ներկա ժամանակով, ապա գալու է Սերժ Սարգսյանի հաջորդն ու սկսելու է պատասխանատվությունը բարդել Տեր-Պետրոսյանի, Քոչարյանի և Սարգսյանի վրա: Եվ այդպես շարունակ: Այդ արատավոր շարունակությունն ընդհատելու համար է, որ պետք է պատասխան պահանջել Սերժ Սարգսյանից, ու նա կա՛մ պետք է ստանձնի այդ պատասխանատվությունն իր վրա, կա՛մ պետք է հեռանա:
