Սերժ Սարգսյանին հաջողվում է ներքաղաքական կյանքի առանցք դարձնել սահմանադրական բարեփոխումների խնդիրը, և նրան այս հարցում մեծապես օգնելուն է լծվել ոչիշխանական քառյակը՝ ըստ էության, իր քարոզչական հնարավորություններով հանդերձ: Առաջին հայացքից կարող է թվալ, որ այստեղ ինչ-որ բան հարթ չէ՝ չէ՞ որ քառյակը հանդես է եկել սահմանադրական փոփոխությունները մերժելու կոչով, այսինքն՝ ոչ թե քառյակը, այլ առայժմ եռյակը: Ուրեմն ի՞նչ Սերժ Սարգսյանին աջակցելու մասին խոսք կարող է լինել: Սակայն Սերժ Սարգսյանին, ըստ էության, պետք չէ, որ քառյակը ընդունի սահմանադրական բարեփոխումների թեման և սկսի իշխանությունների հետ քննարկել նյուանսները: Սերժ Սարգսյանին հենց պետք է, որ քառյակը մերժի, որովհետև այդ ձևով է, որ բարեփոխումներ կոչվածը ըստ էության կդառնա ներքաղաքական դիմակայության առարկա՝ կլանելով հասարակությանը և դառնալով ուշադրության հիմնական առարկան:
Խնդիրն այն է, որ սահմանադրական բարեփոխումների թեման Հայաստանի քաղաքացիների համար ըստ էության անհաղորդ թեմա է: Դեմ են ոմանք դրան թե կողմ են քաղաքական դաշտում՝ քաղաքացիներին այնքան էլ չի հետաքրքրում կամ հետաքրքրում է որպես շոու, սակայն ոչ որպես իր անմիջական խնդիր, որը հետապնդվում է քաղաքական ուժերի կողմից: Կփոխեն սահմանադրությունը թե չեն փոխի, դեմ կլինեն սահմանադրության փոփոխություններին թե կողմ կլինեն՝ քաղաքացիներին քիչ է հետաքրքրում, որովհետև որպես խնդիր կամ որպես գործիք՝ այդ ամենը նրա առօրյա խնդիրների, հոգսերի, նաև նրա հեռահար մտորումների և մտավախությունների հետ կապ չունի: Նրան հենց այսօր, այստեղ, հիմա պետք են կոնկրետ լուծումներ օրինականության, իրավականության, արդարադատության, սոցիալական արդարության, պետական միջոցների մսխումը կանխելու և այլ առարկայական հարցերի մասով: Սակայն նրան մի կողմից առաջարկում են սահմանադրական բարեփոխումներ, իսկ մյուս կողմից հայտարարում են, որ բարեփոխումներին խանգարելը դառնում է ընդդիմադիր կամ այսպես կոչված ընդդիմադիր նոր «ալֆան» և «օմեգան»: Սերժ Սարգսյանին հենց սա է պետք, որ նրան հենց այս հարցում ընդդիմանան, որ այլ հարցեր տվող չլինի, որ այլ հարցեր տվողների ձայնը խլանա սահմանադրական փոփոխությունների դեմ հանդես գալը ընդդիմադիր կյանքի սկիզբ և վերջ հռչակողների ձայների մեջ: Իսկ նրանք ձայներ ունեն ցանկացած այլ ձայն խլացնելու համար: Խլացնելու համար այն ձայները, ովքեր սահմանադրական փոփոխությունների շուրջ հասունացող այս ներքաղաքական, իրականում ներիշխանական դիմակայությունը կորակեն ընդամենը պայքար իշխանության համար, որում մի կողմը ելքը տեսնում է խորհրդարանական կառավարումը, մյուսը՝ նախագահական կառավարման պահպանումը: Ի վերջո, այս խաղի մեջ ներգրավված են մեծավ մասամբ այն ուժերը, որոնք սահմանադրական փոփոխություններով Հայաստանում իշխանության վերադասավորման և վերարտադրության հարց էին փորձում լուծել նաև 2005 թվականին, երբ կրկին՝ Հայաստանի քաղաքացիների համար այդ փոփոխությունները բացարձակապես ոչինչ էին, ոչ մի կապ չունեին նրանց և պետության առաջ կանգնած իրական խնդիրների ու մարտահրավերների հետ, ինչը հաստատվեց այն բանից հետո, երբ իրական խնդիրները լուծելու փոխարեն սահմանադրական աճպարարություններով զբաղված օրվա իշխանությունների գործունեությունը հենց հանգեցրեց Մարտի 1-ի:
Այն ժամանակ էլ օրվա ընդդիմությունը կուլ տվեց խայծն ու տրվեց ներքաղաքական կյանքի առանցքը սահմանադրական բարեփոխումները դարձնելու գործընթացին՝ հանդես գալով բոյկոտով: Եվ չնայած բոյկոտը կայացավ, այնուհանդերձ, դատարկ ընտրատարածքների պայմաններում գրվեցին «հոծ» ցուցանիշներ հօգուտ փոփոխությունների:
Կասկածո՞ւմ է որևէ մեկը, որ պատմությունը կրկնվելու է, և Ռոբերտ Քոչարյանի հետ հանրաքվե կեղծած ՀՀԿ-ն նույնն անելու է նաև այսօր, պարզապես արդեն Սերժ Սարգսյանի հետ: Իսկ քանի որ ներքաղաքական պայքարն էլ հանրության իրական խնդիրներից հաջողվում է տեղափոխել սահմանադրական բարեփոխումների շուրջ դիմակայության, և Սերժ Սարգսյանին «օգնում» են սահմանել ընդդիմության նոր չափանիշներ, հասարակությունը հերթական անգամ դուրս է մնալու այդ գործընթացից և հերթական անգամ իշխող համակարգը դասավորվելու և վերադասավորվելու է արտահասարակական այս գործընթացի արդյունքում՝ իր իշխանական և ոչիշխանական ծայրերով:
