«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է քաղաքական ուսումնասիրությունների «Վերելք» հիմնադրամի նախագահ Արծրուն Պեպանյանը:
– Պարոն Պեպանյան, նախորդ Ձեր հարցազրույցներից մեկում կանխատեսել էիք ստեղծված ներքաղաքական իրավիճակը` ասելով. եթե առաջիկայում քաղաքական ամուսնություններ չլինեն, ապա կունենանք եռաբևեռ քաղաքական դաշտ՝ ընդդիմություն, այլընտրանք և իշխանություն: Եռաբևեռ քաղաքական դաշտի դեպքում իշխանությունները վստահ չեն իրենց հաղթանակի մեջ, և նրանց քայլերը հաշվարկված են, զգուշավոր: Քաղաքական դաշտում Սերժ Սարգսյանին մրցակից համարում էին միայն ԲՀԿ ղեկավար Գագիկ Ծառուկյանին, ով իր հայտնի հայտարարությամբ, փաստորեն, նախագահական ընտրություններին մրցակցության սուր դեֆիցիտ ստեղծեց: Այսօր դաշտում ի՞նչ վերաձևումներ կլինեն, որպեսզի գալիք ընտրությունների ելքն այդքան կանխատեսելի չլինի:
– Անկախ մեր քաղաքական կուսակցությունների հանդեպ իմ վերաբերմունքից` տխուր կլինի, եթե եռաբևեռ քաղաքական դաշտից անցնենք երկբևեռի, որի վտանգն այսօր կա: Նման դեպքում ոչինչ չի կաշկանդի իշխանությունների վարքը: Այս օրերին ՀՀԿ-ում նկատվող խրախճանքը հնարավոր է դառնա պետության վախճանի պատճառ:
Նախագահական բոլոր ընտրությունների ելքերը կանխատեսելի են եղել՝ պիտի հաղթեր ու հաղթել է իշխանությունը: Ընտրություններն ընդամենը մի խնդիր են լուծել՝ ապահովել են իշխանական թեկնածուի ոչ լեգիտիմությունը:
– Պարոն Պեպանյան, կարծում եք խրախճա՞նք է այն, երբ Արևմուտքը Հայաստանից պահանջում է մրցակցային ընտրություններ, իսկ Սերժ Սարգսյանը կանգնում է մրցակից չունենալու խնդրի առջև: Չե՞ք կարծում, որ Սերժ Սարգսյանը կարող է արհեստականորեն որևէ թեկնածուի առաջ մղել` մրցակցային ընտրություններ անցկացնելու համար:
– Ընդդիմությունը Սերժ Սարգսյանին կազատի այդ մտահոգությունից:
– Այսինքն՝ ընդդիմությունը թեկնածու կառաջադրի և մրցակցություն կապահովի՞:
– Այո:
– Այսօր արմատական համարվող ընդդիմությունը՝ ՀԱԿ–ը, ունի՞ հնարավորություն, որևէ ռեսուրս իր նախկին վարկանիշը վերականգնելու կամ գալիք նախագահական ընտրություններին ընդառաջ` նոր ճակատ ձևավորելու, թե՞ այդ ուժը, ինչպես շատերն են ասում, այլևս մահացած է:
– Նախ` արմատական համարվող ընդդիմությունը պիտի պատասխան գտնի այն հարցին, թե ինքը ի՞նչն էր սխալ հաշվարկել նախորդ նախագահական ընտրությունների ժամանակ: Դա ես չեմ տեսնում:
-Ինչ վերաբերում է վարկանիշի վերականգնմանը, ապա տեսականորեն դա ոչ միայն հնարավոր է, այլև արմատական համարվող ընդդիմության առաջնորդները կարող են հեղաշրջումային իրավիճակ ստեղծել երկրում: Պարզապես նրանք պիտի վերհիշեն, թե ինչ էին ասում հայ ժողովրդին 24 տարի առաջ, երբ կարողացան անգամ քաղքենուն դուրս քաշել իր պատյանից: Ինձ մոտ լուրջ հարց է ծագում, թե ինչո՞ւ նրանք, ունակ լինելով, դա չեն անում:
– Այնուամենայնիվ, ինչո՞ւ ընդդիմությունը, ունակ լինելով, չի ստեղծում հեղաշրջումային իրավիճակ: Ինչպե՞ս է դա հնարավոր:
– Հարցրեք Լևոն Տեր-Պետրոսյանին, ինքը գիտի, թե ինչպես. մի անգամ արել է արդեն` 24 տարի առաջ:
– Ընդդիմության մեկ այլ թեկնածու՝ «Ժառանգություն» կուսակցության ղեկավար Րաֆֆի Հովհաննիսյանը, հայտարարել է առաջադրման մտադրության մասին և ասել, որ կընդունի այլ ուժերի աջակցությունը: Եթե որոշ ուժեր համախմբվեն, այդ թվում` ՀԱԿ–ը, կարո՞ղ է նոր որակ ձևավորվել քաղաքական դաշտում:
– Եթե պիտի ևս մեկ անգամ կրկնեն Վազգեն Մանուկյանի անցած ուղին, ապա իմաստ չունի զբաղեցնել հանրությանը (թեպետ դա անելը ձեր նշած պարագայում այնքան էլ հեշտ գործ չէ): Մյուս կողմից` եթե հաջողության դեպքում նրանք առավելագույնը հասնելու են իշխանական թեկնածուի ոչ լեգիտիմությանը, ապա հարց է առաջանում` այդ ամենից ի՞նչ է շահում ազգը, պետությունը, երկիրը:
– Ձեր նախորդ հարցազրույցներից մեկում նշել էիք, որ սին հույսերը պետք է իսպառ մարեն, որպեսզի նորը, իրատեսականը լինի: Քաղաքացիական հասարակությունը այս նորը դառնալու հեռանկար ունի՞, թե՞ ոչ:
– Հեռանկար ունի, իսկ «մոտանկարի» համար տքնել է պետք: Քաղաքական միտքը վերջապես պիտի աշխատի լուրջ հիմնախնդիրների վրա՝ տուն-տունիկ խաղալու փոխարեն, և ջանա գտնել` «ի՞նչ է իրականում կատարվում Հայաստանում և ինչո՞ւ» հարցերի պատասխանները: Դրանից հետո կուրվագծվի ելքը:
