Հասարակության ազգային ինքնագիտակցությունը բարձրացնել է պետք: Այսօր լրագրողների հետ հանդիպման ժամանակ ասաց հոգեբան Կարինե Նալչաջյանը՝ խոսելով Հայաստանում ազգային ինքնագիտակցության դեֆիցիտի շուրջ:
Նա նկատեց, որ մշակույթն աղավաղվում է, որն անդրադառնում է մարդկանց հոգեբանության վրա: Ըստ բանախոսի՝ իհարկե, կան ազգային ավանդույթներ, ավանդական մոտեցումներ, որոնք չեն կարող տեղում դոփել, բայց մարդիկ դեմքով շրջվում են դեպի օտարը, որը բերում է ազգային ինքնագիտակցության խեղումների:
«Մշակույթն ունի էթնոպաշտպան ֆունկցիա, երբ մենք այդպիսի աղավաղումների ենք հանդիպում, հասկանում ենք, որ մշակութային լուրջ քաղաքականություն է պետք վարել, այլապես գոյաբանական ռեսուրսներ ենք կորցնում»,- տեսակետ հայտնեց Կարինե Նալչաջյանը:
Անդրադառնալով կրթությանը՝ նա հիշեցրեց, որ 5-րդ դարում հայ ժողովուրդը վերացման վտանգի առջև էր կանգնած, որից ժողովրդին փրկեց լույսը, գտնվեցին անհատներ, որոնք լույս բերեցին Հայաստան, որն էլ փրկեց մեր ազգը: Հոգեբանը նշեց, որ ՀՀ-ն ունի կրթական ավանդույթներ, ազգի դիրքորոշումները կրթության նկատմամբ դրական են: Սակայն նա նկատեց, որ հետաքրքրությունը կրթության հանդեպ նվազել է՝ կա երիտասարդների մի ստվար զանգված, որն ընդհանրապես անտեղյակ է մեր կրթական արժեքներին:
«Ունենք դպրոցներ, բուհեր: Դրսում լավ փորձ կա, բերենք դարձնենք մերը, կատարելագործենք համակարգը: Բայց հայտարարել ենք, որ մեր այն երիտասարդները, որոնք դրսում կսովորեն, Հայաստանում գալով պաշտոններ կզբաղեցնեն: Նման հայտարարությամբ միանգամից տարբերություն ենք դնում Հայաստանում և Արևմուտքում ուսում ստացածների միջև` այն դեպքում, երբ միգուցե Արևմուտքում ուսում ստացածն արդեն ներգրավվել է օտար մշակույթ: Ի՞նչ անեն այն երիտասարդները, որոնք գիտակցում են, որ իրենց երկրում հաջողությունների չեն կարող հասնել, քանի որ արտասահմանում համալսարան չեն ավարտել: Սա քաղաքականություն դարձնելը սխալ է: Սա արտագաղթի ճանապարհ բացելու նման մի բան է»,- մեկնաբանեց Կարինե Նալչաջյանը՝ շարունակելով, թե չի կարծում, որ այս ամենը դիտավորյալ է արվում, բայց վստահ է, որ ավելի խորությամբ պետք է անել։
Հոգեբանի համոզմամբ՝ սթափ պետք է նայել, որ եթե այսպես շարունակվի, մեր ազգի ապագան լուրջ սպառնալիքի առջև է: Ըստ նրա՝ պետք է ոչ թե իրականության ժխտման ճանապարհով գնալ, այլ լուրջ միջոցներ ձեռնարկել՝ սոցիալական, մշակութային ծրագրեր իրականացնել, հարցեր պետք է բարձրացնել և հետևողականորեն գնալ այդ ճանապարհով:
