Հայաստանից մի քանի հազար կիլոմետր այն կողմ տեղի է ունենում եզդիների ցեղասպանություն: Համացանցում հայտնվում են սահմռկեցուցիչ կադրեր այդ ցեղասպանությունից, սարսափելի տեղեկություններ:
Այդ իրադարձությունները ծավալվում են հայ-ադրբեջանական լարվածությանը զուգահեռ, թեև կարծեք թե Սոչիի հանդիպումից հետո նկատվում է լարվածության որոշակի անկում: Սակայն այս հանգամանքը մեզ պետք է օգնի էլ ավելի լավ տեսնել այն, ինչ կատարվում է եզդիների հետ Իրաքում: Եվ սա, իհարկե, երկու պատճառով: Եվ` որովհետև ցանկացած ազգի հանդեպ ցեղասպանությունը պետք է դատապարտվի և պետք է ձեռնարկվեն բոլոր հնարավոր միջոցները նմանօրինակ ոճիրներ թույլ չտալու համար, և` որովհետև Հայաստանում՝ մեր կողքին ապրում են մեծ քանակությամբ եզդիներ, որոնք Հայաստանը համարում են իրենց հարազատ պետություն, իրենց հայրենիք, որոնք ապրում են հայաստանցու շահերով ու խնդիրներով, որոնք մեզ հետ միասին պաշտպանել են մեր պետությունն ու հայրենիքը և՛ արցախյան պատերազմում, և՛ այսօր՝ հայկական բանակի շարքերում:
Այս ամենից էլ զատ, մենք տեսնում ենք 21-րդ դարի ցեղասպանություն, ցեղասպանություն 21-րդ դարում: Դար, որը մեր պատկերացումներով, մեր շատերիս ընկալումներով լիովին այլ ժամանակաշրջան է, և որում ցեղասպանությունները տեղ պետք է որ չունենային: Բայց դրանք կատարվում են, այն էլ` մեր քթի տակ: Եվ այս տեսանկյունից էլ մենք լուրջ դասեր ունենք քաղելու այս իրադարձություններից, մենք պետք է դատապարտենք, անենք մեզանից հասանելիք ամեն ինչ` արգելակելու համար այդ ոճիրը, և միևնույն ժամանակ` և՛ որպես բարդագույն աշխարհագրական իրավիճակում գտնվող, և՛ ծանր հակամարտություններ ունեցող հասարակություն, և՛ պետություն դասեր քաղենք Իրաքում կատարվող ցեղասպանությունից:
Այդ առաջին և կարևոր դասը պետք է լինի պետականության պահպանումը, կենսունակ, ինքնիշխան պետականության պահպանումը և պետական ինստիտուտների ամրացումը, որը կարող է տեղի ունենալ միմիայն այդ ինստիտուտների հասարակական լեգիտիմությամբ: Պետությունն է, որ հանդիսանալու է մեր անվտանգության առաջնային գրավականը, սակայն այն պետությունը, որը մերն է, այսինքն` այդ պետության քաղաքացիներինը:
Հաջորդ դասը պետք է լինի այն, որ ժամանակակից աշխարհում պետությունների ուժային լծակները բացարձակապես չեն կորցրել իրենց կարևորությունը, պարզապես այդ լծակները պետք է գործի դրվեն ոչ թե քաղաքացիների դեմ, այլ լինեն գործիք քաղաքացիների ձեռքին: Պետական անվտանգություն, ազգային անվտանգություն հասկացությունները 21-րդ դարում հարստացել են բազմաթիվ ոչ ուժային կոմպոնենտներով, սակայն մի բան հստակ է՝ հարստացել են ամենևին ոչ ուժային կոմպոնենտների կարևորության նվազման հաշվին: Դրանք շարունակում են մնալ առանցքային և առաջնային, պարզապես խնդիրը այդ կոմպոնենտների որակներն են:
Պետք չէ այս իրողությունները հակադրել խաղաղասիրությանը, խաղաղության պահանջներին: Հայաստանում այս օրերին տեղի է ունենում բավական վտանգավոր մի բան, տեղի է ունենում գիտակցված կամ ակամայից՝ դառնալով հանրության մեջ տարերային, էմոցիոնալ քննարկումների առարկա. պետության ուժային գործառույթների կենսունակությունն ու դրանց իրագործման պատրաստակամությունն ու կարողունակությունը շփոթում են ռազմատենչության հետ և հակադրում խաղաղասիրությանը:
Պետք չէ ընկնել ծայրահեղությունների մեջ, այդ հասկացությունները և երևույթները մեկը մյուսին չպետք է հակադրել և առաջացնել բացարձակապես անիմաստ և ավելորդ հանրային ճեղքվածք, առավել ևս, որ այդ ճեղքվածքները արդեն իսկ բավական շատ են, և հրամայականը, այդ թվում` և արդյունավետ պետական ու ազգային անվտանգություն կազմակերպելու հրամայականը եղած ճեղքվածքները հաղթահարելն է:
