Գիտնականների միջազգային խումբը առաջին անգամ ուսումնասիրել է կլիմայի ազդեցությունը Մերձավոր Արևելքի հնագույն քաղաքակրթությունների վրա՝ վերլուծելով վարսակի հատիկներում առկա ածխաջրի կայուն իզոտոպերի մեթոդը: Աշխատանքի արդյունքներին կարելի է ծանոթանալ Proceedings of the National Academy of Sciences ամսագրում:
Չնայած կլիմայական փոփոխությունների ազդեցությունը հնագույն հասարակությունների վրա գիտական փաստ է, սակայն թե ինչպես են շրջակա միջավայրի պայմաններն ազդում բերքատվության վրա, քիչ է ուսումնասիրված: Սիմոն Ռիլը՝ Թյուբինգենսի համալսարանից, և նրա գործընկերները փորձել են կապել հնագիտական և կլիմայական տվյալները: Նրանց կարծիքով՝ միակ կապող օղակը ածխաջրի կայուն իզոտոպի վերլուծությունն է: Նրանք համեմատել են վարսակի սերմի 1037 օրինակներ:
Կիսաանապատային և անապատային տարածքներում բույսերում ածխաջուր-13-ի պարունակության տատանումը կարևոր ինդիկատոր է: Դրանք մատնանշում են երաշտի հետևանքով առաջացած սթրեսը: Այսինքն՝ անապատային տարածքներն ու տեղումների քանակը գլխավոր ինդիկատորներն են, որոնց հետ կարողացել են աշխատել գիտնականները:
Նման կերպ վերականգնելով Մերձավոր Արևելքի կլիմայի պատմության ուսումնասիրությունը՝ կարելի է փաստել, որ մ.թ.ա. 4200-ականներին մեծ երաշտ է եղել, ինչն էլ կապվում է վաղ բրոնզի ժամանակաշրջանում այդ պետությունների կոլապսի հետ:
