Լրագիրը գրում է․
Հանրային խորհրդի հետ հանդիպմանը Սերժ Սարգսյանը դեմ է արտահայտվել սահմանամերձ բնակավայրերի բնակիչներին զինելու գաղափարին: Նա ասել է, որ ովքեր ընդունակ են զենք բռնել՝ կարող են ծառայել Զինված ուժերում:
Սերժ Սարգսյանը ճիշտ է՝ եթե կա բանակ, ապա զենք բռնողը պետք է ծառայի այնտեղ, նրա համար պետք է ստեղծվեն բոլոր պայմանները:
Հատկապես նախկին ազատամարտիկների պարագայում ճիշտ կլիներ ստեղծել այնպիսի պայմաններ, որ թե նրանց սոցիալական հարցերը լուծվեին, թե իրենց փորձը փոխանցեին անփորձ պատանիներին, ովքեր այսօր սահման են պահում:
Սակայն, ազատամարտիկների սոցիալական պայմանների համար պայքարող ազատամարտիկ Վոլոդյա Ավետիսյանը ներկայում բանտում է, կասկածելի մեղադրանքով:
Օրերս «ախրաննիկների» ոհմակը կնոջ ու դստեր աչքի առաջ ծեծելով սպանել է ազատամարտիկ Վարդան Թումանյանին: Հեռանալիս էլ ականատեսներին սպառնացել են, որ ով վկայություն տա՝ վատ կլինի: Պետք չէ կասկածել, որ այդ «ախրաննիկներին» տարբեր պատճառաբանություններով ազատ կարձակեն շուտով, կամ էլ որոշ ժամանակ անց, մանավանդ որ, ըստ մամուլի հրապարակումների, նրանք կապված են ինչ որ դատախազների հետ:
Երևանում և Հայաստանի տարբեր բնակավայրերում շարունակվում են նման հանցագործությունները, հաճախ՝ զենքի կիրառմամբ: Երեկ օրինակ Գյումրիում սպանվել է Գյումրիի մանկավարժական ինստիտուտի տնօրենի եղբայրը: Երևանի փոխոստիկանապետի եղբորորդին մարդ է դանակահարել և մինչ օրս «հետախուզվում» է, թեև պարզ է, որ նա երևի իր հորեղբոր տանն է և սպասում է մինչև գործերը «դզեն»:
Օրինակները բազմաթիվ են, գրեթե ամեն օր հայկական մամուլում նման կարգի տեղեկություններ են հայտնվում, բարձրաստիճան պաշտոնյաների մերձավորների «կատարմամբ»:
Սերժ Սարգսյանը տեսականորեն ճիշտ է, սակայն գործնականում նա ճիշտ կլիներ, եթե Հայաստանում լիներ արդարադատություն և լիներ կառավարման այլ փիլիսոփայություն՝ օրենքի առջև բոլորի հավասարության հիմքով, եթե բոլորը լինեին իրենց իսկական տեղում:
Սակայն հայկական իրականությունը լիովին այլ է՝ արդարադատության համակարգը քրեականացված է, որտեղ գործում են քրեական «օրենքները», հովանավորչությունը և այլ արատավոր երևույթներ: Այս համակարգը քաղաքացիների դեմ ուղղված պատժիչ գործիք է, որն ապահովում է իշխանության ամենաթողությունն ու գործողությունների ազատությունը:
Նման պայմաններում, երբ օրենքը չի գործում, միակ տրամաբանական ելքը ոչ միայն սահմանամերձ շրջանների, այլև Հայաստանի ողջ բնակչությանը զինելն է: Հայաստանի քաղաքացին պաշտպանված չէ, եթե չասենք ավելին՝ նրա կյանքը վտանգված է ամեն քայլափոխի: Հայրենիքի ազատության ու արժանապատվության համար կռված, ադրբեջանցիների թվային գերակշռությունից աչք չթարթած ազատամարտիկին կարող են փողոցում ծեծել ու սպանել ինչ որ պիթեկանտրոպներ, Թոխմախի Մհերի ավագանի որդին կարող է օրը ցերեկով մարդ դանակահարել, և այսպես շարունակ:
Ամբողջական հոդվածը՝ սկզբնաղբյուր կայքում:
