«Բարգավաճ Հայաստանը», որ կաշվից գրեթե դուրս է գալիս ընդդիմադիր երևալու համար, և որին ինքնուրույն և «հայաստանածին» ուժ ներկայացնելու համար Հայ ազգային կոնգրեսն է կաշվից դուրս գալիս, Գյումրիի թիվ 35 ընտրատարածքում պաշտպանելու է ՀՀԿ թեկնածու Արման Սահակյանին:
Սահակյանը պատգամավոր է փորձում դառնալ այն մեծամասնական ընտրատարածքում, որտեղից պատգամավոր էր դարձել Սամվել Բալասանյանը, որը հետագայում դարձավ Գյումրիի քաղաքապետ: Հենց Սամվել Բալասանյանն էլ սատարելու է ՀՀԿ թեկնածու Արման Սահակյանին: Իսկ ԲՀԿ-ն պաշտոնապես հայտարարել է, որ կուսակցությունը կենտրոնական մակարդակով որոշում չի կայացրել սատարելու մասին, իսկ տարածքային կառույցն էլ, ըստ իր նպատակահարմարության, ազատ է սատարելու թեկնածուին:
Իհարկե, հասկանալի է, որ սա լավագույն բացատրությունն է տարօրինակ որոշման համար, այսինքն՝ ամեն ինչ թողնել տարածքային կառույցի վրա, այսինքն՝ «անձնական կարծիքի» պես մի բան, ինչը շատ տարածված կատեգորիա է ԲՀԿ-ում: Այն, որ Բալասանյանը պաշտպանում է ՀՀԿ թեկնածու Արման Սահակյանին՝ կարծես թե միանգամայն տրամաբանական ու օրինաչափ է, որովհետև Բալասանյանը Գյումրիի քաղաքապետի պաշտոնում Սերժ Սարգսյանի, ոչ թե ԲՀԿ-ի թեկնածուն էր: Եվ հիմա նա սատարում է Սերժ Սարգսյանի պատգամավորության թեկնածուին: Այս առումով ամեն ինչ տրամաբանական է:
Սա էլ, իր հերթին, դրսևորում է այն երկակի վիճակը, որ կա ԲՀԿ-ում՝ վկայելով, որ այս կուսակցությունում ըստ էության անիշխանություն է, և դժվար է ասել, թե ով, ինչով և ումով է ղեկավարում «Բարգավաճ Հայաստանը»: Այս կուսակցությունը մասնավտված է ազդեցությունների, ինչի վկայությունն էլ Գյումրիի իրավիճակն է` նախ քաղաքապետի, իսկ հետո նաև պատգամավորի ընտրությունների առումներով: Սակայն դե ֆակտո լինելով միանգամայն օրինաչափ՝ դե յուրե, սա վկայում է այն աբսուրդ վիճակի մասին, որ կա ԲՀԿ-ի պարագայում:
ԲՀԿ-ն մի կուսակցություն է, որը ներկայանում է իբրև այլընտրանք կամ ընդդիմություն, բայց անկարող է դեմ գնալ գործող իշխանությանը: Ինչքան էլ այս իրավիճակը վերագրվի տարածքային կառույցին, այսինքն՝ լոկալացվի, միևնույն է, սա նաև դրսևորում է ԲՀԿ-ի և իշխանությունների փոխհարաբերությունների խորքային վիճակը: Այսինքն՝ եթե տեղերում առկա է փոխադարձվածություն, եթե անգամ սա կենտրոնական մակարդակներից հեռու որոշում է,- ինչն, իհարկե, ինքնին գրեթե անհավանական է,- միևնույն է, սա հուշում է երկու քաղաքական ուժերի էության մասին:
Այն է՝ խորքային, ներքին առումով ԲՀԿ-ն ու ՀՀԿ-ն մագնիսի նման ձգում են միմյանց, և այս պայմաններում կա՛մ տարրական ինքնախաբեություն է կարծել, որ ԲՀԿ-ն կարող է երբևէ կտրել այն ծառը, որի վրա ՀՀԿ-ի հետ միասին նստած են և ակնկալում են նստել երկար ժամանակ` ընդամենը տեղի շատության կռիվ անելով, կա՛մ էլ գիտակցված սուտ է, որ մատուցվում է հանրությանը ԲՀԿ-ի ինքնուրույնության տեսքով:
Իհարկե, ԲՀԿ-ի և ՀՀԿ-ի փոխհարաբերությունները զուտ թատրոն չեն, և, իհարկե, երկու ուժերն ունեն շահերի բախում, բայց խորքում նրանց ստրատեգիական շահերի ընդհանրություն կա, որն ավելի ուժեղ է, քան, ասենք, Գագիկ Ծառուկյանի անձնական վախերը կամ Քոչարյանի հավակնությունները: Իսկ եթե խորքում կա այս ընդհանրությունը, ապա վերևները, ի վերջո, ստիպված են լինելու հաշվի նստել այդ ամենի հետ:
Այսինքն՝ տեսակի ընդհանրությունը բավական զորեղ մի հանգամանք է, որը, չնայած առաջացած լուրջ հակասություններին, ստիպելու է ի վերջո գտնել որոշակի ընդհանրություններ և ժամանակ առ ժամանակ գնալ փոխզիջումների, մինչև, իհարկե, մեկն ու մեկը այնքան չի ուժեղանա՝ մյուսին լիովին ոչնչացնելու համար: Բայց դա լինելու է արդեն տեսակի պահպանման, ոչ թե փոփոխության տանող հաղթանակ:
