Այն, որ նախկին նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանը ներկայումս հավակնում է իշխանության, գործնականում ձեռնամուխ է եղել իր հավակնություններն իրագործելու ծրագրին` թեկուզ միայն իշխանության մի մասը կրկին իր ձեռքը դե յուրե վերցնելու առումով, իրականում վկայում է Հայաստանում խորքային լրջագույն խնդիրների մասին, որ առկա են հասարակական տիրույթում:
Թեև հայտարարվում է, որ Հայաստանում քաղաքացիական հասարակությունը 2008 թվականից ի վեր արձանագրել է էական առաջընթաց, և տեղի են ունեցել լուրջ հասարակական փոփոխություններ, ներկայումս այլ ժողովուրդ է և հասարակություն` իրականում այդ ամենն ավելի շատ ինքնախաբեություն կամ խաբկանք է հիշեցնում, կամ այդ ամենը բացարձակապես չունի այն աստիճանը, որը թույլ կտա երկրում հավակնել քաղաքացիական հասարակության հիմնարար դերի: Հակառակ պարագայում, եթե այսօր Հայաստանում լինեին այլ հասարակություն, այլ ժողովուրդ, այլ որակներ, ինքնագիտակցության նոր մակարդակ, 2008 թվականի մարտի 1-ով հեռացած Ռոբերտ Քոչարյանն այսօր չէր լինի Սերժ Սարգսյանի ամենահիմնական մրցակիցը, նրա դեմ կանգնած ամենակարող և ռեալ ուժը:
Հարաբերակցության առումով Քոչարյանն այսօր, իհարկե, անուժ է Սերժ Սարգսյանին իշխանությունից զրկելու հարցում, թեև կարող է նրա համար բավականին լուրջ խնդիրներ, այնուամենայնիվ, առաջացնել: Բայց բանը դա չէ, այլ այն, որ Քոչարյանին կամ նրա միջոցով` Սերժ Սարգսյանին հաջողվեց Հայաստանում նախագահական ընտրություններից առաջ փոշիացնել քաղաքական դաշտ կոչվածը, մեկը մյուսի հետևից խժռել քաղաքական ուժեր համարվող միավորներին և կաթվածահար անել հասարակական միջավայրը` թույլ չտալով որևէ ազդեցիկ նախընտրական նախաձեռնության ձևակերպում և ձևավորում: Սա հասարակական խնդիրների հետևանքն է:
Նախագահական առաջիկա ընտրություններն այս իմաստով արդեն իսկ կատարեցին ինդիկատորի դեր և հստակորեն սահմանեցին հանրային նոր առաջնահերթությունները և, այսպես ասած, թույլ կետերը: Մինչ կուսակցությունները զբաղված են իրենց ներքաղաքական հերթական ինտրիգներով և գործարքներ կնքելով` հանրային փոփոխություններով շահագրգիռ խմբերը պետք է ձեռնամուխ լինեն հասարակական խորքային հարցերի լուծումները մշակելուն և ձևակերպելուն: Այդ գործընթացը արդեն իսկ պետք է սկսել` որևէ հայացք չնետելով այն գործընթացին, որ տեղի է ունենում նախագահական ընտրությունների շուրջ: Կառաջադրվի ԲՀԿ թեկնածու, կսատարի նրան Կոնգրեսը, չի սատարի` այդ ամենը հանրային իմաստով այլևս վաղուց ոչ մի նշանակություն չունեն և չունեն ոչ մի ազդեցություն այն խնդիրների վրա, որ ժամանակն արդեն իսկ հստակ ցույց է տվել հանրությանը:
Այն, ինչ կատարվում է ներքաղաքական դաշտում, այդ դաշտի ևս մի տասնամյակ կամ քսանամյակ հավերժացման, դերակատարների հարատևության խնդիր է լուծում, և լավագույն դեպքում տեղի է ունենալու անձերի, բայց ոչ որակների և տեսակների փոփոխություն: Հասարակությունն ունի իր անելիքը, և այստեղ ժամանակային սահմանումներ չկան` հերթական, թե արտահերթ ընտրություն:
Հասարակությունը պետք է ձեռնամուխ լինի իր անելիքին և փորձի օգտագործել իր պոտենցիալը` այն հնարավորինս արագ առաջ տանելու համար: Պետք է ստեղծել հանրային մի իրավիճակ, երբ ներքաղաքական սուբյեկտները ստիպված կլինեն ակնդետ հետևել այդ իրավիճակին և տեղի ունեցող զարգացումներին:
Ի դեպ, դրա համար կարելի է նաև օգտագործել նախագահական ընտրության գործընթացը, բայց ամենևին ոչ այն համատեքստում, որում փորձ են անում օգտագործել, այսպես կոչված, քաղաքական ուժերը:
Լուսանկարը՝ PanARMENIAN Photo-ի
