Երեկ Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության հյուսիսային զորամասերից մեկի մարտական հենակետում արձանագրվել է մահվան դեպք: Գլխի հրազենային վիրավորումից զինվոր է մահացել: Քննություն է տարվում` պարզելու համար, թե ինչ է տեղի ունեցել: Մարտական հենակետերում հայ զինծառայողների մահվան մասին տեղեկությունները արդեն այնպիսի հաճախակի պարբերականությամբ են ստացվում, որ այլևս հասարակության մոտ կարծեք թե բթացել է ռեակցիան:
Շատ հետաքրքրական է, որ ԼՂՀ հյուսիսային զորամասերից հայ զինծառայողի մահվան մասին տեղեկությունը ստացվում է մեկ այլ տեղեկատվության ֆոնին, որ հրապարակել էին ադրբեջանական լրատվամիջոցները, ու որը վերահրապարակել էր ռուսական «Ռեգնում» գործակալությունը, ինչից էլ այն տարածվել է հայկական մեդիայում: Խոսքը Նախիջևանի ուղղությամբ իբր հայկական զինուժի գրոհների մասին է, Լակադաղ կոչվող գյուղում մարտերի մասին: Հետո, իհարկե, և՛ հայկական, և՛ ադրբեջանական կողմերից հերքվել է այդ տեղեկատվությունը, և ահա դրանից մի քանի ժամ անց տեղեկատվություն է ստացվում ԼՂՀ հյուսիսային զորամասերից մեկում մարտական հենակետում զինվորի մահվան մասին:
Մենք, իհարկե, չենք փորձում կապել այս երկու տեղեկություններն իրար, այլ ընդամենը արձանագրում ենք դրանց հաջորդականությունը, զուգակցումը մեկ օրվա մեջ: Ընդհանուր առմամբ, միջադեպերը սահմանին վերջին շրջանում այնքան հաճախակի են, և ընդհանրապես այնքան է ինտենսիվացել տարածաշրջանային անցուդարձը` ցավոք, երբեմն ողբերգական հետևանքներով, որ դժվար է ուղղակի հասցնել շաղկապել ամեն ինչ: Իրադարձությունները զարգանում են շատ դինամիկ:
Երեկ, օրինակ, հայտնի է դարձել, որ Ադրբեջան կատարելիք այցից մի քանի օր հետո ՌԴ արտգործնախարարը կայցելի Հայաստան՝ Էդվարդ Նալբանդյանի հրավերով: Լավրովը Ադրբեջան կայցելի առաջիկա օրերին, իսկ հունիսի 22-23-ին կլինի Հայաստանում: Իսկ երեկ Հայաստանում էր ռուսական պետական պրոպագանդայի, այսպես ասած, ծանր հրետանիներից մեկը՝ Դմիտրի Կիսելյովը, որը խորհրդարանում հայ-ռուսական բարեկամության խմբի հավաքի ընթացքում դժգոհել է, որ Հայաստանում ռուսաց լեզուն ու մշակույթը երկրորդ պլան են մղվում: Սա, ըստ էության, կարելի է համարել ոչ միայն Կիսելյովի, այլ հենց ռուսական պաշտոնական պրոպագանդայի դժգոհությունը Հայաստանից:
Եվ այս բուռն իրադարձությունները, տարբեր մեսիջները, այցերն ու հայտարարությունները իսկապես ավելի ու ավելի դժվար է դառնում տեղավորել մեկ ամբողջական շղթայի մեջ ու հասկանալ, թե ինչ է կատարվում տարածաշրջանում և Հայաստանի ու Ղարաբաղի շուրջ մասնավորապես: Միակ հասկանալին, դժբախտաբար, հանդիսանում է այն, որ արդեն ահասարսուռ կանոնավորությամբ մենք ստանում ենք սահմանում մեր զինվորների կորստի մասին տեղեկություններ: Դժբախտաբար, առայժմ միայն սա է մեզ համար հստակ և միանշանակ՝ մեր զինվորները սպանվում են:
Մեր արձագանքը չպետք է լինի խուճապը, այլ պետք է հակառակը լինի՝ մենք պարտավոր ենք, մենք դատապարտված ենք հասկանալ, թե ինչ է կատարվում, դատապարտված ենք պահանջել պատկան մարմիններից բացատրել, թե ինչ է կատարվում և ինչ քայլեր են կատարվում հայ զինվորների անվտանգությունը, Հայաստանի անվտանգությունն ապահովելու համար:
