Այսօր հայ-ադրբեջանական սահմանագոտու հարավարևելյան ուղղությամբ տեղակայված զորամասերից մեկի պահպանության տեղամասի մարտական հենակետում հակառակորդի կողմից արձակված կրակոցից մահացու հրազենային վիրավորում ստացած պայմանագրային զինծառայող Բորիս Բենիկի Գասպարյանը Արարատ գյուղի բնակիչ էր, մոր միակ զավակը:
Գյուղում չեն հավատում, որ ճակատագիրն այսքան դաժան է գտնվել Էմմայի՝ Բորիսի մոր նկատմամբ: Տիկին Էմման վատառողջ է, ունի երկրիկամների և թոքերի խնդիր: Ամուսնուն կորցրել է նոյեմբերին: Դեռ դուրս չեկած սևերից, նրան սևեր հագցրին:
Արարատի գյուղապետ Կարեն Ղազարյանը «Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում նշեց, որ կատարվածը աննախադեպ չէր, սպասելի էր. «Մի քանի օր առաջ՝ մայիսի 18-ին, մեր սարը գրավելու օրն էր, երևի ի պատասխան դրա է»,- ասաց նա:
Բորիսի քեռու որդին՝ Երեմը, պատմեց, որ այսօր խոսել են նրա հետ։ «Ժամը մեկի կողմերը զանգեց, ասաց՝ ո՞նց եք, ասացի՝ լավ ենք, ասաց՝ Արոն ո՞նց է,- Արոն եղբայրս է,- ասացի՝ քնած է, ասաց՝ տուր խոսեմ»,- պատմեց Երեմը՝ հավելելով, որ դրանից րոպեներ անց կատարվել է դեպքը:
Բորիսը սիրած աղջիկ ուներ Վեդիում, պատրաստվում էր ամուսնանալ, մոր երազանքն ուր որ է՝ իրականություն էր դառնալու, բայց չհասցրեց:
«Ես վատ երազ եմ տեսել, երանի երազս չկատարվեր, ջրին պատմեի, որդիս այլևս չկա»,- հարևաններին այսօր պատմել է տիկին Էմման՝ ասելով, որ իր ապրելն այլևս անիմաստ է, ինքն իրեն կթունավորի:
Երեմը շարունակեց, որ Բորիսի պայմանագիրը երեք տարով էր, որոշել էր՝ որ լրանա, էլ չի գնա աշխատելու։ «Գնաց, որովհետև ուրիշ աշխատանք չկարողացավ ճարել բանակից հետո, որոշեց այդ աշխատանքին անցնել կարիքները հոգալու համար»,- ասաց նա:
Հարևանները պատմեցին, որ խելացի տղա էր, Արարատի ուսումնարանն էր ավարտել, հասկանում էր համակարգչից: Մայրը՝ Էմման, երբեք համաձայն չի եղել, որ որդին այս աշխատանքին անցնի, քանի որ վտանգավոր է, չէր ուզում:
