«Ժառանգություն» և «Ազատ դեմոկրատներ» կուսակցությունների դաշինքը երևի թե ամենակարճատևն էր հայաստանյան պատմության ընթացքում: Այն գոյատևեց մի քանի ամիս, թեև պետք է խոստովանել, որ դաշինքը թվում էր Հայաստանի պատմության ամենախոստումնալիցներից մեկը և ինչ որ առումով նաև` աննախադեպ, քանի որ այն հանդիսանալու էր, կամ համենայնդեպս` այդպես էր տպավորությունը, արևմտյան քաղաքակրթական կողմնորոշման քաղաքական սպասարկումը ստանձնած քաղաքական բևեռի առանցք:
Ակնհայտ է, որ դաշինքը քանդեց «Ժառանգությունը»: Այսինքն` ամեն ինչ սկսեց կուսակցության առաջնորդ Րաֆֆի Հովհաննիսյանը` իր հայտնի հայտարարություններով: «Ժառանգությունը» «Ազատ դեմոկրատներ»-ին է մեղադրում դաշինքը քանդելու մեջ, իսկ դեմոկրատները հերքում են որևէ պայմանավորվածություն խախտելու` ժառանգականների պնդումները:
Սակայն առնվազն երկու կողմերն էլ հավասարապես համոզիչ չեն հասարակության համար, հետևաբար մնում է կոնկրետ փաստը` որ քանդման գործընթացը նախաձեռնել է Րաֆֆի Հովհաննիսյանը: Թե ինչի համար էր դա նրան պետք` երևի թե կպարզվի առաջիկայում: Չի բացառվում, որ Րաֆֆի Հովհաննիսյանն այս քայլին գնացել է որոշակի հուսահատությունից դրդված` փորձելով այսպիսով գոնե իր վրա ուշադրություն հրավիրել, ինչպես Հերոստրատը այրում էր Արտեմիսի տաճարը` պատմության մեջ իր անունը թողնելու համար:
Ի վերջո` պետք չէ մոռանալ, որ այն օրը, երբ Րաֆֆի Հովհաննիսյանը պատրաստվում էր հանրության համար ուշագրավ հայտարարություններով հանդես գալ, բոլորի ուշադրությունը շեղվեց Վարդան Օսկանյանի գործով խորհրդարանական քննարկումներին, ինչի արդյունքում Րաֆֆի Հովհաննիսյանին այլևս մնում էր միայն այրել դաշինքը` ուշադրություն գրավելու համար: Դա նրան, իհարկե, հաջողվեց, սակայն այսօր մի բան է հստակ` դաշինքի տրոհումը Րաֆֆի Հովհաննիսյանի քաղաքական կենսագրության երևի թե վերջին ակտն է կամ ակտերից մեկը, որոնք կարող են ունենալ իր շրջանակից փոքր-ինչ դուրս քաղաքական ազդեցություն:
Դժբախտաբար, «Ժառանգության» առաջնորդը չկարողացավ համարժեք օգտագործել այն ահռելի քաղաքական պոտենցիալը, որ ուներ նա մինչև անգամ մեկ-երկու տարի առաջ` մինչև Ազատության հրապարակի իր հացադուլը: Այդ հացադուլը պետք է որ կրկնապատկեր նրա քաղաքական ներուժը, սակայն եղավ հակառակը, և ակցիայից հետո Րաֆֆի Հովհաննիսյանը որևէ կերպ չկարողացավ գտնել դրա և ակտիվ քաղաքականության պրակտիկ կապը, չկարողացավ շարունակել այն, ինչ մտահղացել էր:
Արդյունքում «Ժառանգության» առաջնորդը հայաստանյան քաղաքական դաշտում աստիճանաբար սկսեց վերածվել դեստրուկտիվ բաղադրիչի` համալրելով մյուս գործիչների և ուժերի շարքը: Այդ գործընթացից դուրս գալու վերջին շանսերից մեկը «Ազատ դեմոկրատներ»-ի հետ դաշինքն էր, որ կարող էր լինել քաղաքական լուրջ հեռանկար պարունակող նախագիծ, սակայն Րաֆֆի Հովհաննիսյանը նաև այդ շանսը չօգտագործեց և փաստացի քանդեց դաշինքը` այն դեպքում, երբ ինքը գտնվում էր դրա տակ:
Միգուցե սա անձնազոհ արարք էր, միայն թե պարզ չէ այն անձը, ում համար ինքզինքը զոհեց Րաֆֆի Հովհաննիսյանը: Թեև նախագահական ընտրություններին ընդառաջ` շատ բաներ երևի թե դեռ կպարզվեն:
