Երեկ Սերժ Սարգսյանը Եվրոպայի ժողովրդական կուսակցության համագումարի ամբիոնից խոստացել է անցկացնել ազատ և արդար նախագահական ընտրություններ: Այս խոստման արժեքը, անշուշտ, շատ լավ գիտեն թե՛ եվրոպացիները, թե՛ Հայաստանի հասարակությունը: Ի վերջո, վերջին համապետական ընտրություններից շատ ժամանակ չի անցել և թարմ են հիշողությունները: Սակայն կա մի բան, որը Սերժ Սարգսյանին թույլ է տալիս «հանգիստ» խոստանալ նման ընտրություններ: Դա Հայաստանի քաղաքական դաշտի ամայությունն է, որտեղ Սերժ Սարգսյանին դիմադրող ամենակարող ուժը խոցելի է երևի թե ավելի, քան Սերժ Սարգսյանն ինքը: Համենայնդեպս, խոցելի է Սերժ Սարգսյանից ոչ պակաս: Եվ այս հանգամանքը Սերժ Սարգսյանն օգտագործում է և լիուլի կօգտագործի իր խոստումները «կատարելու» համար:
Սրանով, իհարկե, նա չի խաբի որևէ մեկին, կամ ավելի ճիշտ որևէ մեկը չի խաբվի սրանով՝ և՛ հասարակությունը, և՛ եվրոպացիները: Սակայն Սարգսյանի համար խնդիրն, իհարկե, սրանում չէ: Նա չի էլ ուզում խաբի, նա պարզապես ուզում է, որ պահպանվի այս վիճակը՝ երբ չկա դիմադրություն, և ամենաշատ դիմադրողը իրենից լավը չէ ոչնչով, տարբեր չէ ոչնչով: Թող եվրոպացիները չհավատան, թող հասարակությունը չհավատա, թող փող չտան: Նրա համար սա կարևոր չէ, կարևորը որ շուրջը շարունակի լինել ամայի և չերևա որևէ այլընտրանք: Նրանք, ովքեր պատրաստվում են իբրև թե դիմագրավել Սերժ Սարգսյանին, իրականում ընդամենը զբաղված են հասարակությանը շանտաժելով, թե իբր եթե մեզ չեք հավատում ու վստահում, ուրեմն վստահում ու հավատում եք Սերժ Սարգսյանին, ուրեմն նրանն եք, ուրեմն արժանի եք նրան: Իրականում Սերժ Սարգսյանի օգտին է աշխատում նաև այս պարզ շանտաժը, որովհետև այս շանտաժը հասարակությանը վերջնականապես հիասթափեցնում է քաղաքականություն երևույթից ընդհանրապես:
Այսօր որևէ նախադրյալ չկա, որ մինչև նախագահական ընտրություններ կփոխվի այս վիճակը: Իսկ եթե վիճակը չփոխվի, ապա Սերժ Սարգսյանը շատ լավ գիտի, որ իշխանության փոփոխություն նույն Եվրոպան թույլ չի տա, որովհետև Եվրոպային ոչ թե իշխանության, այլ Հայաստանի որակի և քաղաքականության փոփոխություն է պետք: Հետևաբար, եթե Հայաստանում չի փոխվում այս վիճակը, սակայն Սերժ Սարգսյանի մրցակիցները փորձում են ուժով փոխել իշխանությունը` անգամ ունենալով հասարակության ձայնը որևէ գնով, Սերժ Սարգսյանն ըստ ամենայնի ունենում է ուժ կիրառելու, այսպես ասած, միջազգայնորեն լեգիտիմ հնարավորություն, որից նա, անշուշտ, կօգտվի: Այսինքն` իրականում Եվրոպայի առաջ ոչ թե Սերժ Սարգսյանն է խոսում, այլ հայաստանյան իրականությունը: Եվրոպան այդ իրականությանն է նայում, ոչ թե լսում է Սերժ Սարգսյանին: Ու Սարգսյանն, առիթից օգտվելով, շարունակում է խոսել` լավ իմանալով, որ ինչ ուզի կասի, մեկ է` նրան ոչ ոք չի լսում և հետո պատասխան չի պահանջելու, որովհետև հայաստանյան իրականությունն է այնպիսին, որ տալու հարցեր պարզապես ցավալիորեն չկան:
