Շենգավիթ վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության դատարանում Դավիթ Բալայանի նախագահությամբ ավարտվել է անչափահաս Միքայել Մ.- ի գործի դատական քննությունը:
2000 թվականի հունվարին ծնված Միքայելը դեպքի պահին 16 տարեկան էր:
Նրան մեղադրանք էր առաջադրվել տուժողի առողջությանը դիտավորությամբ ծանր վնաս պատճառելու համար՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112 հոդվածի 1-ին մասով:
Տուժողը Միքայելի եղբայրն է: Նրա առողջությանը ծանր վնաս պատճառվել է դանակի հարվածով:
Անչափահաս ամբաստանյալն իրեն մեղավոր է ճանաչել ու հայտնել է, որ հայրը մահացել է, երբ ինքը 11 տարեկան էր: Ապրում է մայրիկի ու եղբոր հետ:
2016 թվականի հունիսի 18-ի կեսօրին ընկերոջ՝ Արթուրի հետ եկել է իրենց տուն, իր հետ տուն է բերել նաև «մի շան թուլա»:
Քիչ անց տուն է վերադարձել եղբայրը, տան բակում շուն պահելու վերաբերյալ արտահայտել է իր դժգոհությունը և տուն է մտել:
Ինքը տանը կից կիսակառույց շինությունում ոսկորից միս է առանձնացրել՝ շանը կերակրելու համար: Իրեն օգնել է մորաքրոջ աղջիկը, ով ժամանակավորապես բնակվում էր իրենց հետ: Ոսկորից միսն անջատելու ժամանակ ինքը պատահաբար դանակով վնասել է մորաքրոջ աղջկա ձեռքը: Նա ցավից լաց է եղել:
Եղբայրը լսել է լացի ձայնը, տանից դուրս է եկել, սկսել է գոռգոռալ իր վրա:
Ինքն ու եղբայրը վիճել են, հրել են միմյանց: Ինքն այդ ժամանակ սեղանի վրայից աջ ձեռքով վերցրել է կանաչ բռնակով խոհանոցային դանակը, առաջ է գնացել ու դանակով «պատահաբար հարվածել է» եղբոր որովայնին: Ապա արյուն տեսնելով՝ դանակը ձեռքից գցել է գետնին:
Ընկերը՝ Արթուրը, դանակը ոտքով մի կողմ է հրել:
Եղբայրը՝ Խաչիկը, գետնից վերցրել է դանակը, պահել է ձախ բազկին ու ասել է, թե մահից չի վախենում, կարող է դանակով վնասել իրեն: Բայց Խաչիկի ինքնազգացողությունը վատացել է: Արթուրը սրբիչ է տվել, որ նա դնի վերքին:
Եկել է իր հորեղբոր կինը: Տեսնելով Խաչիկի վիճակը՝ նա կանչել է հորեղբայրներին: Ինքն Արթուրի հետ հեռացել է տանից:
Որոշ ժամանակ անց Արթուրի հեռախոսով խոսել է մոր հետ, մայրն իրեն կանչել է «Էրեբունի» հիվանդանոց:
Այնտեղ հանդիպել է մորը, ասել է, որ ինքն է դանակով հարվածել Խաչիկին: Պայմանավորվել են այդ հանգամանքը թաքցնել ու հայտնել, թե Խաչիկն ինքն իրեն է վնաս վնասել: Բայց հետագայում ինքն իրավապահներին հայտնել է ճիշտը, խոստովանել է ու զղջում է կատարածի համար:
Անչափահաս ամբաստանյալը դատարանին խնդրել է իր նկատմամբ մեղմ վարվել:
Տուժող Խաչիկը հայտնել է, թե եղբոր հետ նորմալ հարաբերությունների մեջ է: Դեպքի օրը տուն է գնացել, տեսել է եղբայրն իրենց բակում «շան թուլա» է լողացնում: Իմանալով, որ նա մտադիր է շուն պահել, իր բացասական կարծիքն է հայտնել ու մտել է տուն:
Ժամը 18-ի սահմաններում լսել է մորաքրոջ աղջկա լացի ձայնը, դուրս է եկել տանից ու իմացել է, որ շան համար միս կտրելու ժամանակ եղբայրը դանակով վնասել է մորաքրոջ աղջկա ձեռքը: Բարկացել է Միքայելի վրա, գոռգոռացել է, նա էլ իր վրա է գոռգոռացել:
Սկսել են իրար հրմշտել: Եղբայրը հետ-հետ է գնացել, սեղանից դանակ է վերցրել ու պահել է իր ուղղությամբ: Ինքը նրան ասել է՝ ուզում ես դանակով խփես՝ խփի՛: Եղբայրն առաջ է եկել ու ձեռքի դանակով «պատահաբար դիպել է իր որովայնին»: Հետո նա գցել է դանակը:
Եղբոր ընկերը դանակը ոտքով մի կողմ է հրել, ինքը գետնից վերցրել է դանակը, շեղբի հատվածով պահել է իր ձախ բազկին, պահանջել է իրեն չմոտենալ՝ ասելով, թե կվնասի իրեն, քանի որ մահից չի վախենում: Բայց ինքը դանակով իրեն չի վնասել: Սկսել է վատ զգալ, որովայնի վերքն արնահոսել է: Ինքը ձեռքից գցել է դանակը ու Արթուրի տված սրբիչը դրել է որովայնին:
Եկել է հորեղբոր կինը, իրեն տարել է տուն, պառկեցրել է, մշակել է վերքը: Եկել են հորեղբայրները, տատը: Իրեն տեղափոխել են հիվանդանոց:
Տուժողը նշել է, որ մարմնի վրա երկու վնասվածք է եղել, երկուսն էլ պատճառել է Միքայելը: Նա ասել է, թե Միքայելի դեմ բողոք չունի, իրենք եղբայրներ են, դեպքը տեղի է ունեցել պահի ազդեցության տակ: Ինքը չի ցանկանում, որ եղբայրը պատիժ կրի:
Դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացությամբ՝ տուժողի որովայնի առաջնային պատի ծակած-կտրած, թափանցող, ծակած-կտրած, չթափանցող վնասվածքները պատճառվել են սուր կտրող-ծակող գործիքով ու առաջացրել են առողջության ծանր վնաս՝ կյանքին վտանգ սպառնացող:
Դատարանը հաստատված է գնահատել Միքայել Մ.-ին մեղսագրված արարքի կատարումը:
Դատարանը եզրակացրել է, որ ամբաստանյալի և տուժողի հայտնած տեղեկությունը, թե վնասվածքները պատճառվել են անզգուշությամբ, չի համապատասխանում իրականությանը, նրանց նպատակն է նվազեցնել Միքայել Մ.-ի կատարած արարքի վտանգավորության աստիճանը: Տուժողի որովայնին առկա են երկու վնասվածքներ, դրանք, ըստ փորձագիտական եզրակացության, պատճառվել են նույն ժամանակահատվածում և նույն գործիքով:
Դատարանն արձանագրել է, որ ի սկզբանե ընտանիքը ցանկացել է թաքցնել դեպքի իրական հանգամանքները, բայց նրանց վարկածը ձախողվել է, դրանից հետո Միքայել Մ.-ն ընդունել է, որ ինքն է դանակով պատճառել եղբոր վնասվածքը, սակայն դա արել է անզգուշությամբ:
Դատարանը հաշվի է առել, որ Միքայել Մ.-ն միակողմանի ծնողազուրկ է: Ավարտել է 9-րդ դասարանը, զբաղվել է սպորտով՝ լող, կարատե, արժանացել է մրցանակային տեղերի ու պատվոգրերի, բնակության վայրում բնութագրվում է դրական:
2016 թվականի հունիսի 27-ին Միքայել Մ.-ն մեկ այլ դրվագով մեղավոր է ճանաչվել սառը զենք ունենալու համար՝ ՀՀ քերական օրենսգրքի 235 հոդվածի 4-րդ մասով, սակայն նա ազատվել է քրեական պատասխանատվությունից՝ դաստիարակչական բնույթի հարկադրանքի միջոցի՝ հսկողության հանձնելու կիրառմամբ:
Դատարանը հաշվի է առել, որ Միքայել Մ.-ն մինչև այս գործով դատական ակտի կայացումը մեղավոր է ճանաչվել մեկ այլ դիտավորյալ հանցանքի կատարման համար:
Դատարանը հնարավոր է համարել անչափահաս ամբաստանյալի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64 հոդվածի դրույթների կիրառումը ու մեղսագրված արարքի համար նախատեսված նվազագույն պատժից ավելի մեղմ պատժի նշանակումը:
Շենգավիթ վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության դատարանը Միքայել Մ.-ին մեղավոր է ճանաչել տուժողի առողջությանը դիտավորությամբ ծանր վնաս պատճառելու համար՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112 հոդվածի 1-ին մասով, 64 հոդվածի կիրառմամբ նրան դատապարտել է 2 տարի ազատազրկման, հաշվի է առել, որ Միքայել Մ.-ն 3 օր գտնվել է նախնական կալանքի տակ, այդ ժամկետը հաշվակցել է նշանակված պատժին ու վերջնական պատիժ է սահմանել 1 տարի 11 ամիս 27 օր իրական ազատազրկումը:
Պատժի սկիզբը կհաշվվի Միքայել Մ.-ին փաստացի կալանքի տակ առնելու պահից, երբ դատական ակտն օրինական ուժի մեջ մտնի:
