2011թ. օգոստոսի 19-ին Գորիսի զորամասում սպանված Վարդան Սևյանի` առանց այն էլ դժբախտ ընտանիքը դեռ մինչ օրս խարխափում է հուսահատության մեջ: Ճամբարակի արդեն նախկին բնակիչ` հանգուցյալ Վարդանի հայրը փախստական է, մայրը` որբանոցում մեծացած, և նրանց մշտապես հարևաններն են օգնել: Դա էլ բավական չէր, զինված ուժերից Վարդանի խոշտանգված մարմինը բերեցին` դրեցին ծնողների առաջ ու թաղման ծախսերն էլ վրաները թողնելով` անմիջապես հեռացան:
Չափազանց վատ պայմաններում ապրող այս ընտանիքի համար նախաձեռնող խմբերից մեկը նույնիսկ հանգանակություն էր կազմակերպել` առաջարկում էր գումարով, հագուստով և կենցաղային տեխնիկայով օգնել ընտանիքին: Բայց պաշտպանության նախարարության սոցիալական ծառայությունը մինչ օրս այս ընտանիքի ոչ թոշակի, և ոչ էլ սոցիալական աջակցության որևէ նախաձեռնություն է իրականացնում: Այդ մասին երեկ «Առաջին լրատվական»-ին իր դժգոհությունը հայտնեց Վարդանի մայրը` Սուսաննա Սևյանը, որը ողբում է իր անդրանիկ զավակի մահն ու հիշում, թե ինչ դժվարություններով էր մեծացրել որդուն.
«Շան օրի մեծացրել եմ էրեխուս, ես հնար չեմ ունեցել, էս էրեխեքին ես չեմ պահել, էս ժողովուրդն ա պահել, որ գաք իմ տուն, կտեսնեք ինչ վիճակում եմ ապրում, բա դուք չտեսա՞ք էն մրոտ պատերը, էն սոված, պակաս-պռատ էրեխեքիս, լավ, պատերը չտեսա՞ք, բա դուք չտեսա՞ք էն էրեխու կյանքը…»: Վարդանի մոր խոսքով, տղայի թաղումն էլ, մյուս բոլոր արարողությունները բարի, սրտացավ մարդկանց օգնությամբ է կարողացել մի կերպ անել: Պատմում էր, որ մի արարողությունից մի փոքր ավելացած ուտելիքը այնքան են պահել, որ մյուս արարողությանն էլ դնեն սեղանին ու ամոթով չմնան: Ոչ մշտական աշխատանք ունեն, ոչ միջոց, ու ընտանիքը մնացել է բախտի քմահաճույքին:
Սուսաննա Սևյանը մինչ օրս այնքան վատ վիճակում է, որ նույնիսկ Ճամբարակից Երևան հասնելու ու համապատասխան փաստաթղթերը ՊՆ-ում ձևակերպելու հնարավորություն չունի, ուր մնաց թե որդու դաժան սպանության մանրամասները բացահայտի: Ահա թե ինչու են նման ընտանիքների զավակների հետ նման գազանաբարո գործողություններ կատարվում:
Հիշեցնենք, որ ըստ պաշտոնական վարկածի` օգոստոսի 19-ին ՀՀ զինված ուժերի զորամասերից մեկի ժամկետային զինծառայող Վարդան Սևյանը (ծնվ. 1991թ.) ինքն իրեն հասցրել է հրազենային մահացու վիրավորում: Նա չորս ամսից պետք է զորացրվեր: Վարդանը վերջին անգամ մոր` Սուսաննայի հետ խոսել է օգոստոսի 18-ին` «պոլիգոնից» զորամաս տեղափոխվելու օրը, մեկը` 5:30-ին, մյուսը` 20:00-ին: Կաշկանդված խոսել ու անջատել էր: Նրան գտել էին վրանում` «ինքնասպանված», ձեռքում` անհայտ աղջկա նկար, թե` իբր մահվան պատճառը աղջիկն է եղել: Հարազատները պաշտոնական վարկածին մինչ օրս չեն հավատում: Մոր խոսքով, դիակը տուն էին բերել. «Թևերը բինտով կապած էր, վիզը կտրած էր, անշնորհք ձևի կարած էր, ականջների կողքերն էլ կարած էին»:
Տեսագրությունը կատարվել է 2011թ. սեպտեմբերի 2-ին:
