«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է լոսանջելեսաբնակ երգչուհի Լուսիա Մունը (Բաբայանց), որը, ըստ լուրերի, Հայաստանը կներկայացնի Բաքվում կայանալիք «Եվրատեսիլ-2012»-ում:
– Լուսիա, մինչև մարտի 18-ը պարզ կդառնա՝ ով է ներկայացնելու Հայաստանը Բաքվում կայանալիք «Եվրատեսիլ-2012»-ում: Խոսակցություններ կան, որ հնարավոր է Դուք ներկայացնենք: Երգ ունե՞ք արդեն «Եվրատեսիլի» համար գրված:
– Այո՛, երկու երգ եմ ուղարկել իրենց և արդեն սպասում եմ պատասխանի:
– Իրե՞նք զանգեցին, ասացին` ուղարկեք երգեր: Եվ ինչի՞ մասին է երգը:
– Երգը սիրո մասին է, իհարկե իմ անձնական կյանքի մասին է: Երգը գրել եմ ես, և այն իմ պատկերացրած սիրո մասին է: Այս սերը համեմատվում է ուրիշ զգացմունքների հետ: Երգի վերջում հարց է տրվում, և այդ հարցին ամեն մեկը յուրովի կարող է պատասխանել:
Իմ պրոդյուսերն ինձ առաջարկեց՝ իմանալով, որ ես Բաքվից եմ, և ես էլ համաձայնեցի գնամ, ներկայացնեմ Հայաստանը: Մտածեցի, որ սա լավ միտք է, մանավանդ, որ ես համապատասխան երգ ունեմ:
Ինչ վերաբերում է հարցին, թե ինչպես ստացվեց, որ երգերն ուղարկեցի` «Եվրատեսիլի» ներկայացուցիչներն այդ պահին Միացյալ Նահանգներում էին, և ես նրանց հետ հանդիպել եմ, լսել են իմ մասին: Իրենց փոխանցեցի այդ երգը, և իրենք տարան Հայաստան:
– Լուսիա, ինչպե՞ս առաջացավ Բաքվում մասնակցելու ցանկությունը, Հայաստանը Բաքվում ներկայացնելո՞ւ ցանկությունն էր մեծ, թե՞…
– Մեծ ցանկություն ունեի Բաքվում Հայաստանը ներկայացնել, գիտեք՝ ես այնտեղից եմ և իմ մանկությունն անցկացրել եմ Բաքվում, դասարանցիներ ունեմ, որոնց հետո ընդհանրապես չեմ հանդիպել, ես չեմ կարողանում գնալ, իրենք չեն կարողանում գալ այստեղ, ես մտածեցի, որ ամենահարմար թեկնածուն այս պարագայում ես կլինեմ:
– Իսկ եթե, այնուամենայնիվ, Ձեր երգը չընտրեն, հուսախաբություն կլինի՞, թե՞ մյուս տարի ցանկություն կունենաք մասնակցելու:
– Եթե չընտրվեմ, հուսախաբություն չի լինի: Երկու կարիերա ունեմ. մեկը հոգեբանությունն է, մյուսը՝ երգարվեստը, և ես գիտեմ իմ ժամանակը ինչպես լցնեմ: Մյուս տարի չեմ կարծում, թե էլի ցանկություն կունենամ մասնակցելու, քանի որ այս տարի ժամանակս է թույլ տալիս մասնակցելու, հիմա ճիշտ պահն է, իսկ մյուս տարի ուրիշ շատ գործեր կան, շատ բան ունեմ անելու, և հնարավոր է ժամանակ չլինի «Եվրատեսիլով» զբաղվելու, թեև ծրագրերս դարձյալ կապված են երգարվեստի հետ, մի սցենարի վրա եմ աշխատում, երկու ձայնասկավառակ եմ թողարկելու:
– Իսկ երգը, որը գրել եք «Եվրատեսիլի» համար, տեսահոլովակ ունի՞:
– Երգի տեսահոլովակ դեռ չկա, եթե հաստատեն երգը, նոր կմտածենք տեսահոլովակի մասին, բայց եթե նույնիսկ չհաստատեն, մյուս տարի իմ մյուս երգերի հետ ձայնասկավառակում կհայտնվի նաև այս երգը:
– «Եվրատեսիլին» հնարավոր է մասնակցեն Եվա Ռիվասը, «Դորիանսը», Արամեն, մրցակիցներ տեսնո՞ւմ եք նրանց մեջ:
– Ես ընդհանրապես կարծում եմ, որ մեր հայ երգարվեստը շատ երգիչներ և պրոֆեսիոնալներ ունի, և ես հպարտ կլինեմ նրանց համար, մենք շատ տաղանդավոր երաժիշտներ, երգիչներ, վոկալիստներ ունենք՝ Եվան, Էմմին, Սիրուշոն (լսել եմ` Սիրուշոն հրաժարվել է), բոլորն էլ լավ թեկնածուներ են: Հիմա ավելի լավի և վատի հարցը չէ, հարցն այն է, թե ով է ուզում գնալ Հայաստանը ներկայացնել: Այսօրվա դրությամբ այդ մեկը ես եմ, եթե ուրիշներն էլ կան, համոզված եմ, պատվով կներկայացնեն Հայաստանը:
– Երգը ռիթմի՞կ է, եվրատեսիլյան չափանիշներո՞վ:
– Երկու տարբերակն էլ ուղարկել եմ, երկու տարբերակն էլ շատ հոյակապ հնչում են, մեկը՝ ավելի արագ, մյուսը` ավելի դանդաղ, ժյուրին կորոշի, գուցե արագը ավելի շատ շանսեր ունի, ավելի կոմերցիոն է:
– Ինչո՞ւ որոշեցիք Բաքվում սիրո մասին երգել և ոչ թե, ասենք, հայրենիքի:
– Իսկ ո՞վ ասաց, որ սիրո մասին երգը չի կարող հայրենասիրական լինել, կարող է և այդպես լինել:
– Այս տարիների ընթացքում, հետևելով մեր ներկայացուցիչներին «Եվրատեսիլում», ըստ Ձեզ, ի՞նչն էր պակասում:
– «Եվրատեսիլի» թեկնածուները, որ ներկայացրել են Հայաստանը, բոլորն էլ ինձ դուր են գալիս, որովհետև միշտ ամենալավերին են ընտրում և ուղարկում: Ես հպարտ եմ, որ այդ մարդիկ են ներկայացրել Հայաստանը: Հարցը ոչ թե ինչ-որ բան պակասելն է բեմում, այլ ուրիշ խնդիր կա: Օրինակ՝ Եվրոպան ինչ է ուզում լսել, ինձ թվում է՝ մի սխալ կա, որ «Եվրատեսիլին» մասնակցող բոլոր երգիչները կատարում են, այն է, որ իրենք ուզում են նմանվել ուրիշներին: Պետք է ներկայացնես այն, ինչ զգում ես, դու լավ կատարում ես, և մոդայի հետևից պետք չէ վազել: Ես երգում եմ այն, ինչ մոտիկ է ինձ, այն, ինչ կարող եմ փոխանցել իմ հանդիսատեսին, ինչ սազում է ինձ, իմ երգերը ես եմ մեծամասամբ գրում, և դա իմ հոգուց է գալիս:
– Երբ Ռիվասն էր Հայաստանը ներկայացնում, մեծ աղմուկ բարձրացավ, թե ինչու Հայաստանում չապրող երգիչը ներկայացրեց Հայաստանը: Այս առումով չե՞ք տագնապում:
– Հայաստանը կարող է ներկայացնել հայը, սփյուռքահայ է, թե Հայաստանի հայ` կապ չունի, հայ լինելը ոչ միայն արտոնություն է, այլ նաև պատասխանատվություն:
– Պատասխանատվություն ասելով՝ ի՞նչ նկատի ունեք:
– Հայ ազգը ունի հին պատմություն: Շատերն են հպարտանում մեր՝ պաշտոնապես առաջինը քրիստոնեությունը ընդունելու փաստով, բայց սա մեծ պատավորություն է բերում:
– Լուսիա, շատ է խոսվում, որ Բաքվում վտանգավոր է, վախ չունե՞ք:
– Շատերն են կողքից ասում, որ վտանգավոր է, ծնողներս են դեմ, որ գնամ Բաքու, ներկայացնեմ Հայաստանը, բայց ես հավատացյալ մարդ եմ և չեմ վախենում հենց դրա համար: Իմ նպատակները և իմ մտքերն այնքան մաքուր են, որ չեմ վախենում, որ սխալ բան կարող է լինել: Ես կարծում եմ, որ երգարվեստը քաղաքականությանը ընդհանրապես չպետք է խառնվի: Եվ ես իմ գնալով ուզում եմ հաստատել դա, որ երգը և սերը ուրիշ դավանանքներ են և կապ չունեն քաղաքականության հետ: Եվ իմ գնալը Եվրոպային օրինակ կծառայի, որ երկու երկիր, եթե անգամ կոնֆլիկտ ունեն իրար հետ, գտնում են, որ դա երգարվեստի հետ կապ չունի:
– Քաղաքական ենթատեքստ մի՞թե չկա:
– Ես տեսնում եմ դա, և ես մտադրություն ունեմ դա փոխել: Ազգը սիրելը և հայրենիքը սիրելը, արժանապատիվ պահվածք դրսևորելը մեկ բան է, իսկ քաղաքական սկանդալն` այլ բան է: Ես չեմ թաքցնում, որ հայ ազգի «պատրիոտ» եմ, իմ արվեստը նվիրված է այդ թեմաներին, բայց քաղաքականությունը ուրիշ դավանանք է, որի առջև ես չեմ խոնարհվում:
