Գլոբալ քաղաքական զարթոնքն արատահայտվում է զարգացող երկրներում երիտասարդների քաղաքական ասպարեզ դուրս գալով:
Առաջին անգամ իր պատմության մեջ գրեթե ամբողջ մարդկությունը քաղաքական տեսանկյունից ակտիվացված է, քաղաքականապես գիտակցող և քաղաքականապես դինամիկ…Արդյունքում գլոբալ քաղաքական ակտիվությունը գեներացնում է էներգիայի կտրուկ բռնկում` աշխարհում անձնական արժանապատվության, մշակութային արժեքների և տնտեսական հնարավորությունների որոնումներին զուգահեռ պահպանելով օտարեկրյա գաղութային կամ կայսերական տիրապետության մասին տանջալից հիշողությունները: Մարդկային արժանապատվության համար համաշխարհային կարոտը դարձել է հիմնական խնդիր, որը ծնվել է գլոբալ քաղաքական զարթոնքի արդյունքում…Այդ զարթոնքը սոցիալապես համաընդգրկուն է և, քաղաքական առումով, արմատականացված: Գրեթե ամենուրեք նկատվող ռադիո, հեռուստատեսություն և ավելի ու ավելի` համացանց մուտք գործելու հնարավորությունները ստեղծում են ընդհանուր ընկալումների և նախանձի մի ընկերակցություն, որի զգացումները կարող են խթանվել և ուղորդվել դեմագոգիկ քաղաքական կամ կրոնական կրքերի միջոցով:
Այդ էներգիան տարածվում է ազգային սահմաններից վեր և մարտահրավեր է նետում ինչպես գոյություն ունեցող պետություններին, այնպես էլ գլոբալ աստիճանակարգին, որի գագաթին դեռևս կանգնած է Ամերիկան…
Երրորդ աշխարհի երիտասարդությունն է հատկապես անհանգիստ ու վրդովված: Ժողովրդագրական հեղափոխությունը, որի մարմնավորումը նրանք հանդիսանում են, այսպիսով, դարձել է դանդաղ գործող ռումբ.. Նրանց հավանական հեղափոխական սուրը, կարծես թե, ի հայտ է գալիս ուսանողների բազմամիլիոնանոց բանակից…
Որպես կանոն, սոցիալապես վտանգավոր մանր բուրժուազիայի միջավայրից սերող և սոցիալական անարդարության դեմ բողոքի ոգով բռնկված այդ միլիոնավոր ուսանողները` պահեստազորային-հեղափոխականներ են, արդեն բազմաթիվ եղբայրությունների կողմից կիսատ մոբիլիզացված, Ինտերնետի միջոցով փոխկապակցված և նախապես տեղակայված ավելի խոշոր ծավալներով վերախաղարկման համար, որի նախադեպն էր Թյանանմեն հրապարակում տեղի ունեցածը: Նրանց ֆիզիկական եռանդն ու զգացմունքային ֆրուստրացիան միայն սպասում են, որպիսի դուրս գան` որևէ մի պատճառով, հավատից կամ ատելությունից դրդված:
Քաղաքական զարթոնքը կբերի ոչ թե ժողովրդավարական, այլ պոպուլիստական վարչակարգերի առաջացմանը: Ժողովրդավարությունը բարդ գործընթաց է, նրա զարգացման համար շատ ժամանակ է պահանջվում: Առաջին հերթին, շատ ժամանակ է պետք ամուր սահմանադրական ժողովրդավարության ստեղծման համար, այն ժամանակ, երբ պոպուլիզմը միշտ իշխում է զանգվածների վրա:
Գլխավոր համաշխարհային տերությունները, երիտասարդ և ծեր, ևս կանգնած են նոր իրականության առջև: Այն ժամանակ, երբ նրանց զինված ուժերի մահաբերությունը մեծ է առավել, քան երբևէ, քաղաքական զարթոնք ապրող զանգվածներին վերահսկելու նրանց ունակությունը գտնվում է պատմականորեն ամենացածր մակարդակի վրա: Անկեղծ ասած, անցյալ ժամանակներում ավելի հեշտ էր կառավարել մեկ միլիոն մարդու, քան ֆիզիկապես սպանել մեկ միլիոն մարդու: Այսօր ավելի քան երբևէ, հեշտ է սպանել մեկ միլիոն մարդու, քան կառավարել մեկ միլիոնին:
Ամբողջ աշխարհով մեկ մարդիկ առաջ հեռու էին քաղաքականությունից և գիտակցբար պատսպարվում էին գլոբալ անարդարությունից, անհավասարությունից, հարգանքի պակասից և շահագործումից:
Այժմ մարդկությունը քաղաքականապես զարթոնք է ապրում և աշխարհը կառավարող էլիտաների պառակտվածության պայմաններում դա ստեղծում է բավականին բարդ իրավիճակ ցանկացած իշխանության համար, ներառյալ` ներկայիս համաշխարհային տերությանը` ԱՄՆ-ին:
