Եմենի հուսիները ենթարկվել են անգլո-ամերիկյան թիրախային հարձակման: Տարեվերջին Մեծ Բրիտանիայի արտաքին գործերի նախարար, նախկին վարչապետ Քեմերոնը հայտարարել է, որ Իրանը սպառնալիք է ինչպես տարածաշրջանում, այնպես էլ աշխարհում: Հուսիները համարվում են իրանական պրոքսի զինված խմբավորում, որ աշխարհի մի շարք երկրներում ճանաչված է որպես «ահաբեկչական»: Հուսիների դեմ պատժիչ հարվածներն Իրանի արտգործնախարարությունը որակել է «միջազգային իրավունքի խախտում»:
Գրեթե անմիջապես ալիեւյան քարոզչությունը հակադարձել է, որ հուսիները Եմենում «օրինական իշխանություն չեն, ուստի անգլո-ամերիկյան պատժիչ հարվածները միջազգային իրավունքին ոչ մի կերպ չեն հակասում»: Իրավիճակին անդրադարձել է նաեւ Թուրքիայի նախագահ Էրդողանը: Նա հուսիների դեմ գործողությունները որակել է «անհամաչափ ուժի կիրառում»: Էրդողանն, իհարկե, բուն գնահատականը փաթեթավորել է Միացյալ Նահանգների եւ Մեծ Բրիտանիայի հասցեին հռետորաբանությամբ եւ ասել, թե նրանք «ցանկանում են Կարմիր ծովը դարձնել արյան բաղնիք»- բայց չափազանց էական է, որ նա Գազայի հատվածում պատերազմը նույնպես վերագրել է ԱՄՆ-ին եւ Անգլիային՝ դարձյալ որպես «անհամաչափ ուժի կիրառում»:
Պաղեստինի հարցում Թուրքիան առերեւույթ Իրանի հետ միասնական դիրքորոշում որդեգրելու նպատակ էր հռչակել, սպավում էր, որ թուրք-իրանական բարձր մակարդակի հանդիպումը պարզություն կամ գոնե կանխատեսելիություն կհուշի, բայց հունվարի 4-ին Քերմանում տեղի ունեցավ ահաբեկչություն, եւ Իրանի նախագահը չմեկնեց Թուրքիա: Որեւէ տեղեկություն չկա՝ կկայանա՞ այդ այցը, թե՞ ոչ: Ենթադրվում է, որ՝ ոչ: Թուրքիայում մեկնարկել է տեղական ընտրությունների քարոզարշավը, առաջիկայում Իրանը կմտնի ներքաղաքական լարվածության փուլ՝ սպասվում են խորհրդարանական ընտրություններ:
Ըստ երեւույթին, Իրանի շուրջ հնարավոր զարգացումների կանխատեսման տրամաբանության մեջ է նաեւ հայ-ադրբեջանական բանակցություններում Ալիեւի դիրքորոշման կտրուկ կոշտացումը, մանավանդ «Զանգեզուրի միջանցքի» խնդրի վերարծարծումը: Գազայում «անհամաչափ ուժի կիրառման» մասին Էրդողանի դիտարկումը չի կարող ենթատեքստ եւ դիվանագիտական ուղերձի կարեւորություն չունենալ: Թեեւ Թուրքիայի նախագահը հավաստիացրել է, որ հետամուտ է լինելու, որպեսզի Հաագայի դատարանում արդարացի վճիռ կայացվի, բայց, ամենայն հավանականությամբ, արդարացի է փորձագիտական գնահատականը, որ նրա խնդիրը ոչ թե առհասարակ հրեական պետության, այլ՝ կոնկրետ Նեթանյահուի հետ է:
Իրանի հովանավորյալ ուժերը ցավոտ հարվածներ են ստանում նաեւ Սիրիայում, Լիբանանում, Իրաքի հյուսիսում, որտեղ, ի դեպ, տարեսկզբից Թուրքիան վերսկսել է «Մագիլ եւ փական» պայմանական անունով ռազմագործողությունը: Ֆորմալ առումով Անկարայի թիրախը «քուրդ ահաբեկիչներն» են, բայց ինչու՞ է այն համընկնում Սիրիայում Իրանի պրոքսի ուժերի դեմ ամերիկյան ռմբակոծումներին: Բաքվի իշխանամերձ մամուլն արձանագրում է, որ Իրանը Մերձավոր Արեւելքում «թույլատրելի բոլոր գծերը հատել է եւ նրան հասկացնում են, որ ԱՄՆ թուլության մասին պատկերացումը թյուր է»:
Թուրքիան չի՞ նպաստել, որպեսզի ԱՄՆ-ի ուժի մասին Իրանը «թյուր պատկերացում կազմի»: Իրանն, իհարկե, տարածաշրջանի վերջին երկիրը չէ, որպեսզի սեփական հետախուզական եւ վերլուծաբանական հաստատությունները չունենա եւ հիմք ընդունի այլոց հուշումները, բայց գործնականում իրենց հաշվարկներում սխալվում են նաեւ ուժեղները: Իսրայելի օրինակը բավական ցայտուն է, եթե, իհարկե, դա Իրանին դիմակայության ներքաշելու մեծ նախագծի դետալներից մեկը չէ: Մի նպատակի Թուրքիան հասել է՝ արաբա-իսրայելական հաշտությունը չի կայացել եւ, երեւի, տասնամյակներով հետաձգվում է:
Ռուս-իրանական ռազմավարական գործընկերության պայմանագրի ստորագրումը հերթական անգամ հետաձգվել է: Արեւմուտքը դրա դիմաց «ուկրաինական քաղցրաբլիթով» կվճարի՞ Ռուսաստանին: Բայց այդ դեպքում Ռուսաստանը Դերբենտի մոտ կունենա նույն ՆԱՏՕ-ի հետ դիմակայության գիծ: Այդ հավանական «խճանկարում» ո՞րն է Հայաստանի տեղը եւ նրա «գույնը»: Եւ ամենակարեւորը՝ այդ «փազլը» նոր պատերազմո՞վ, թե՞ «մանժետից հանվող խաղաքարտերի ճշգրտմամբ» կարող է հավաքվել:
