Կիեւի, Խարկովի, Լվովի, ուկրաինական այլ քաղաքների զանգվածային հրթիռակոծությունից հետո, որ Ռուսաստանն իրականացրել է դեկտեմբերի 29-ին, Ուկրաինայի պահանջով գումարվել է ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի արտակարգ նիստ: ՄԱԿ-ում Ռուսաստանի մշտական ներկայացուցիչ Նեբեզնյան հայտարարել է, որ Մոսկվան միշտ պատրաստ է Կիեւի հետ բանակցությունների՝ «հոյակապ հնարավորություն ստեղծելով, որ Ուկրաինայի տարածքային ամբողջականությունը վերականգնվի, բնականաբար՝ առանց Ղրիմի, որ դեռեւս 2014 թվականին է իր որոշումը կայացրել եւ միավորվել Ռուսաստանին»:
Միացյալ Նահանգների Սենատի արտաքին հարաբերությունների կոմիտեի Մերձավոր Արեւելքի հարցերով ենթակոմիտեի աշխատակազմի նախկին տնօրեն, պաշտպանության նախարարի արտաքին քաղաքականության հարցերով օգնականի նախկին տեղակալ Սթիվեն Բրայենը Հոնկոնգի Asian times թերթում կարծիք է հայտնել, որ Բայդենի վարչակազմին չի հաջողվել «գաղտնի բանակցությունների միջոցով Ուկրաինայի նախագահին համոզել, որ Մոսկվայի հետ բանակցություններ սկսի»:
Նա համարում է, որ ստեղծված իրավիճակից հնարավոր ելքը Վաշինգտոնի կողմից Ուկրաինայում «իշխանափոխությունն է եւ զինվորական կամ քաղաքական շրջանակներից այնպիսի մարդու ընտրությունը, որ պատրաստ կլինի ռուսների հետ բանակցություններ սկսել»: Սա փորձագիտական կամ միայն փորձագիտական գնահատակա՞ն է, թե Յորքթաունի համալսարանի Անվտանգության քաղաքականության կենտրոնի ավագ աշխատակից Բրայենը տիրապետում է կոնֆիդենցիալ տեղեկատվություն՝ փաստ է, որ Ուկրաինայի նախագահի եւ ԶՈՒ գլխավոր հրամանատարի միջեւ տարաձայնությունները բացահայտված են:
Ավելի վաղ ամերիկացի փորձագետները Ուկրաինայի դեպքում կիրառելի էին տեսնում Կորեայի նախադեպը: Այսօր, երեւում է, Միացյալ Նահանգները եւ Ռուսաստանը, այնուամենայնիվ, գաղտնի քննարկումներ ունենում են: Այլապես ՄԱԿ-ում Ռուսաստանի ներկայացուցիչ Նեբեզնյան չէր հայտարարի, որ Մոսկվան պատրաստ է Կիեւի հետ քննարկել առանց Ղրիմի Ուկրաինայի տարածքային ամբողջականության վերականգնման հնարավորությունը, ինչին ԱՄՆ առաքելության խորհրդական Քելլին փաստացի չի հակադարձել:
Փաստացի ստացվում է, որ Ուկրաինայի դեմ ռազմական գործողություններ սկսելուց առաջ Վլադիմիր Պուտինը ճիշտ էր, երբ ԱՄՆ-ին եւ ՆԱՏՕ-ին առաջարկում էր «Յալթա-2» համաձայնության հասնել: Այսօր ստեղծվել է իրավաճակ, երբ ռուսական հրթիռը հայտնվում է Լեհաստանի օդային տարածքում, բայց Վարշավան Մոսկվային ուղղակի մեղադրանքից ձեռնպահ է մնում եւ պաշտպանության նախարարի մակարդակով հայտարարում, թե «գուցե դա տեխնիկական սխալի հետեւանք է, պետք է ուսումնասիրել»:
Ասել, թե Միացյալ Նահանգները կամ հավաքական Արեւմուտքը ,,զենքերը վայր է դրել,,՝ դեռեւս վաղաժամ է: Բայց, կածես, ակնհայտ է, որ ուկրաինական պատերազմում Ռուսաստանը չի պարտվելու: Խնդիրն այն է, թե Պուտինն այդ ռեսուրսն ինչպես է օգտագործելու: Ադրբեջանի արտաքին գործերի նախարարը հայտարարել է, որ ռուսական զորախումբը մինչեւ 2025 թվականը կմնա Լեռնային Ղարաբաղում: ՌԴ փոխարտգործնախարար Գալուզինն արձագանքել է անմիջապես՝ հիշեցնելով, որ նոյեմբերի 9-ի փաստաթուղթը ենթադրում է ժամկետների երկարաձգում, եւ այդ հարցերը Մոսկվան «հարգալի եւ կառուցողական մթնոլորտում քննարկում է բացառապես» Բաքվի հետ: Այսինքն, եթե Ռուսաստանը եւ Ադրբեջանը հասնեն համաձայնության, ապա Հայաստանն առարկելու ոչինչ չի ունենա կամ այդ առարկությունը իրավական հետեւանք չի թողնի:
Այդ հավանականությունը, թերեւս, Հայաստանի լրջագույն մարտահրավերն է, որ, գուցե, այդքան առարկայական չլիներ, եթե քաղաքական Ստեփանակերտը չտառապեր «Ռուսաստանը երբեք չի թողնի Լեռնային Ղարաբաղը» մանկամտությամբ: Ռուսաստանը չի թողնում Լեռնային Ղարաբաղը, բայց այն այլեւս հայկական չէ: Ակնկալել, որ ՄԱԿ-ը սահմանելու է Արցախի «մանդատային կառավարում»՝ ինչպիսի հեռանկար ներշնչում են ստեփանակերտյան որոշակի շրջանակներ, միայն մի հետեւանք կարող է ունենալ՝ Հայաստանի «ներկալում» Մեծ Եվրասիայում: Կա՞ այս սպառնալիքը դիվանագիտական գործիքակազմով չեզոքացնելու հնարավորություն: Պետք է կենտրոնանալ նոր ռեսուրսներ ներգրավելու եւ Ռուսաստանի հետ բոլորովին այլ որակի հարաբերություններ կառուցելու վրա:
