Նիկոլ Փաշինյանը տեղեկություն է հրապարակել, որ Ադրբեջանում պահվող 32 գերիները Հայաստանում են, կանցնեն բժշկական հետազոտություն, իսկ հետո կմիանան իրենց հարազատներին: Ավելի վաղ, ադրբեջանական լրատվամիջոցնները գրել էին, որ դեկտեմբերի 13-ին Հայաստանի եւ Ադրբեջանի սահմանին տեղի կունենա այն փոխանակումը, որի մասին արձանագրված էր Հայաստանի վարչապետի եւ Ադրբեջանի նախագահի աշխատակազմերի համատեղ հայտնի հայտարարության տեքստում: Ինչպես հայտնի է, 32 գերիների վերադարձի դիմաց Հայաստանը հանձնում է ադրբեջաննցի երկու դատապարտյալների, որոնք ամիսներ առաջ անցել էին Հայաստանի տարածք եւ հայտնաբերվել էին Սյունիքի բնակավայրերում, ննրանց հայտնաբերել էին բնակիչները: Մինչ այդ, նրանցից մեկը սպանել էր Կապանի կոմբինատի պահնորդներից մեկին, ինչի համար օրեր առաջ դատապարտվեց ցմահ ազատազրկման:
Փաստացի, երկու հանցագործին Հայաստանը վերադարձնում է 32 գերիների դիմաց: Այյս հանգամանքը անշուշտ արժանանում է իրավա-քաղաքական տարբեր գնահատականների, թեեւ միարժեք է այն, որ կարեւոր ու ողջունելի քայլ է 32 մեր հայրենակիցների վերադարձը գերությունից: Միաժամանակ հարկ է նկատել, որ Ադրբեջանում շարունակում են պահվել առնվազն հաստատված մոտ երկու տասնյակ գերիներ, եւ դրանից բացի նաեւ Արցախի հանրապետության նախկին ռազմա-քաղաքական ղեկավարությունը: Այդ իմաստով, Ադրբեջանը շարունակում է գերիների եւ պատանդների, պահվող անձանց հարցը դիտարկել քաղաքական շանտաժի գործիք: Եվ, եթե օրինակ այս պարագայում Հայաստանում էին նաեւ ՀՀ տարածք ներթափանցած եւ հանցագործություն կատարած երկու ադրբեջանցիներ, ապա այսօր արդեն Հայաստանի տարածքում փաստորեն չկա որեւէ ձերբակալված ադրբեջանցի, իսկ Ադրբեջանում շարունակում են պատանդառված մնալ մեր հայրենակիցններ: Ավելորդ է խոսել այն մասին, որ նրանց վերադարձը ապահովելը շարունակում է լինել Հայաստանի հանրապետության գերկարեւոր խնդիր:
Միաժամանակ, այդ խնդրի հանդեպ նաեւ պարտավորություն ունեն բոլոր նրանք, ովքեր ողջունում են Հարավային Կովկասում խաղաղության միտված որեւէ գործընթաց եւ հայտնում դրան օժանդակելու պատասխանատվություն: Այստեղ կա ոչ միայն պարզապես միջազգային մարդասիրական իրավունքի եւ ընդհանրապես մարդասիրության խնդիր, այլ նաեւ քաղաքական պարզ հանգամանք՝ չի կարող լինել խաղաղության շուրջ բանակցություն եւ դրա հավասարակշռված բովանդակության հեռանկար, եթե այդ բանակցությունը վարող կամ մասնակից կողմերից մեկը գործում է պատանդառությամբ: Դա ունի բոլորովին այլ միջազգային նկարագիր եւ բնորոշում՝ ահաբեկություն:
