Կրեմլը հաստատել է տեղեկությունը, որ «ակնթարթային ապստամբությունից» հինգ օր անց ՌԴ նախագահ Պուտինը Կրեմլում հանդիպել է «Վագներ» մասնավոր ռազմական կազմակերպության հրամանատարների և ղեկավարի՝ Պրիգոժինի հետ: Ըստ Կրեմլի խոսնակ Պեսկովի, Պուտինը ներկայացրել է վագներականներին, թե ինչպես է տեսնում նրանց հետագա գործունեությունը, իսկ վագներականներն էլ հավաստել են, որ հավատարիմ են գերագույն գլխավոր հրամանատարին: Այդ ամենն իհարկե կլիներ կատակերգական ֆիլմի հիանալի սցենար, եթե խոսքը չվերաբերեր ընդհուպ աշխարհի համար բախտորոշ մի շրջափուլում միջուկային գերտերության ներիշխանական իրողություններին, որոնք անկասկած ազդեցություն ունեն հենց միջազգային մասշտաբով:
Պրիգոժինի «ապստամբությունը» Պուտինը որակեց դավաճանություն և հարված թիկունքից, բայց հինգ օր անց փաստորեն «դավաճանների» հետ քննարկում է նրանց հետագա գործունեությունը: Այսօր թերևս որևէ մեկի մոտ չկա կասկած, որ տեղի ունեցածը բավականին հանգամանալից մշակված սցենար էր, որտեղ իհարկե վագներականներն ու նրանց ղեկավար Պրիգոժինն էլ նույնիսկ չգիտեր, թե ինչ դեր է կատարում և ինչով է այն ավարտվելու: Ով գիտեր, ովքե՞ր էին սցենարի հեղինակները, պարզ չէ, սակայն ըստ ամենայնի խոսքը ՌԴ նախագահի և նրան հարող շատ փոքր շրջանակի մասին է, որում չկան նույնիսկ պաշտպանության նախարար Շոյգուն և ԳՇ պետ Գերասիմովը: Սրանք կարևոր դետալներ են, որոնք թերևս ՌԴ ներիշխանական իրողությունների գնահատման հարցում կարևոր և օգտակար, թեև իհարկե ոչ բավարար ցուցիչներ են: Սակայն, դրանք վկայում են, որ ՌԴ վերնախավում տեղի է ունենում ստատուս-քվոյի փոփոխություն, որն իհարկե չի լինի ակնթարթային պրոցես, սակայն անկասկած խորքային է ու մասշտաբային, եթե խաղարկվում է «ապստամբության» գործիքակազմով և «սեղանին» դե ֆակտո դրվում են պաշտպանության նախարարի և ԳՇ պետի «գլուխները»: Խոսքն իհարկե զոհաբերության մասին չէ, այլ պարզապես «խաղադրույքի»: Կասկածից վեր է, որ կան նաև այլ «գլուխներ», որոնք պարզապես հրապարակայնորեն «մատուցված» չեն, քանի որ հրապարակայինները ինքնին չափազանց խոսուն են:
Ռուսաստանի վերնախավում տեղի ունեցող այդ գործընթացը անշուշտ իր ոչ թե զուտ ազդեցություն, այլ թերևս նույնիսկ դրսևորումն է ունենալու Հայաստանում և Արցախում: Անկասկած է, որ դա ենթադրելու է նաև «գլուխներ» Հայաստանում, առնվազն Ռուսաստանի ներիշխանական համակարգային իրողություններից «ածանցված» տարբերակով: Ընդ որում, թերևս նաև այդ տիրույթում է պետք դիտարկել Արցախի նախագահի՝ Պուտինին հղված նամակի մասին տեղեկատվության հանրայնացումը: Միաժամանակ, ինչպես Ռուսաստանում, այնպես էլ Հայաստանում՝ գործընթացը չի ունենալու արագ ընթացք և չի լինելու կարճատև, սակայն միևնույն ժամանակ այն Հայաստանում էլ չի սահմանափակվի լոկ «ներքին շրջանակով» և ունենալու է նույնքան «միջազգային» ազդեցության և ըստ այդմ նաև՝ թե ներգրավվածության, թե հակազդեցության մասշտաբ, որքան անմիջականորեն Ռուսաստանում տեղի ունեցողը:
