ԱՄՆ Հանրապետական միջազգային ինստիտուտի՝ IRI նախաձեռնությամբ Հայաստանում հունվար-մարտ ամիսներին անցկացված սոցհարցման տվյալով, ՀՀ քաղաքացիների 64 տոկոսը չի վստահում որևէ քաղաքական գործչի: հարցմանը մասնակցել է 18 տարին լրացած 1513 քաղաքացի: Ըստ հարցման, վստահության ամենաբարձր ցուցանիշն ունեցողը գործող վարչապետն է՝ ընդամենը 13 տոկոս: Կան նաև այլ տվյալներ, սակայն եղածն արդեն իսկ բավարար է արձանագրելու համար հայաստանյան ներկայիս այսպես կոչված ներքաղաքականության կամ հասարակական-քաղաքական կյանքի ճգնաժամը, երբ հանրության շոշափելի մեծամասնությունը չի վստահում քաղաքական որևէ գործչի:
Այլ կերպ ասած, Հայաստանի հանրության 64 տոկոսը ակտիվ, թե պասիվ, բայց դուրս է քաղաքական գործընթացներից, կամ ավելի շուտ՝ Հայաստանում ծավալվող գործընթացները, հասարակական-քաղաքական կյանքն է ըստ էության «դուրս» Հայաստանի քաղաքացիների նկատելի մեծամասնությունից, չի վայելում այդ մեծամասնության վստահությունը, չի արտահայտում այդ մեծամասնության տրամադրություններն ու պատկերացումները: Սա ըստ էության աննախադեպ խզում է, որը խոսում է Հայաստանի քաղաքական օրգանիզմի անկենսունակության, ընդհանրապես հայաստանյան քաղաքականության անկենսունակության մասին: Մյուս կողմից, սա խոսում է նաև այն մասին, թե Հայաստանում որքան մեծ է քաղաքական «այլընտրանքային» գործունեության պահանջարկը՝ 64 տոկոս: Գործունեություն, որը ուղղված կլինի հենց այդ թիրախային սեգմենտին:
Հասկանալի է, որ անիրատեսական է հեռանկարը, թե մեկ ուժը կամ գործիչը կարող է վերցնել այդ ամբողջ սեգմենտի վստահության պաշարը: Բայց, փաստացի, Հայաստանի հանրության 64 տոկոսը ըստ էության քաղաքական գործունեության, քաղաքական արդիականության խոպան է: Հարցն այն է, թե կա՞ն ուժեր, որոնք պատրաստ են այդ խոպանում աշխատանքի, քանի որ այդ աշխատանքը չի լինելու դյուրին, պահանջելու է համբերատարություն, ռազմավարական պլանավորման կարողություն, երկարաժամկետ հայեցակարգային մշակումներ: Եվ այդ ամենով հանդերձ՝ քաղաքական մտքի արդիականություն: Այդ իմաստով, հանրապետական միջազգային ինստիտուտի հարցումը մարտահրավեր է Հայաստանի քաղաքական սուբյեկտներին, հասարակական-քաղաքական կարող միավորներին: Եթե այդ մարտահրավերը մնում է անարձագանք, ապա առկա պատկերը, որ արտացոլել է ՀՄԻ սոցհարցումը, ակնառու մարտահրավեր է Հայաստանի պետականության զարգացմանը, որովհետև չի կարող զարգանալ պետականություն, որտեղ քաղաքականությունը գործնականում կտրված է հասարակության գերակա մեծամասնությունից:
