Կառավարության նիստում անդրադարձ է եղել կոռուպցիայի դեմ պայքարի համաթվով Հայաստանի նահանջի մասին, որը արձանագրվել է «Թրանսփերենսի Ինթերնեշնլ» միջազգային հակակոռուպցիոն կազմակերպության ցուցանիշով: Վարչապետ Փաշինյանը երեք կետով նահանջը գնահատում է անհանգստացնող և քննարկվել է, թե ինչու՞ է տեղի ունեցել նահանջ և ինչ է պետք անել՝ առաջընթաց արձանագրելու համար: Կարծիքներն իհարկե տարբեր են, և դրանցում թերևս ուշադրության է արժանի միտքը, որ հնչեցրել է փոխվարչապետ Մհեր Գրիգորյանը, ասելով, որ կոռուպցիայի առումով մեծագույն խնդիր է պետական համակարգի կենսագործունեության, քաղաքացիներին ծառայություն մատուցելու գործընթացում «անիմաստությունների» առկայությունը, երբ քաղաքացին պետական կառույցների հետ գործ ունենալիս, կամ պետական կառույցներին առնչվող գործընթացների հետ հարաբերվելիս ստիպված է լինում զբաղվել քայլերով, որոնց գոյությունը մեծ հաշվով չի պարունակով որևէ առարկայական իմաստ:
Փոխարենը, այդ պրոցեդուրաները առաջացնում են կոռուպցիայի մոտիվներ: Ըստ այդմ եզրակացվում է, որ կոռուպցիայի դեմ արդյունավետ պայքարի անկյունաքարային նշանակության հարց է պետական ծառայությունների, դրանց առնչվող գործընթացների աշխատանքի որակական փոփոխությունն ու լավարկումը, ինչի շնորհիվ պարզեցնելով ծառայությունները, քաղաքացիների համար պարզեցնելով տարաբնույթ ընթացակարգերը, էապես կնվազի կոռուպցիայի մոտիվացիոն հիմքը, կոռուպցիոն մոտիվների վարար աղբյուրների թիվը: Այլ կերպ ասած, երեք կետով Հայաստանի նահանջի պատճառը ըստ էության համակարգային է, ավելի շուտ՝ իրապես համակարգային ռեֆորմների բացակայությունը: 2018 թվականից հետո տեղի ունեցավ բեկում քաղաքական կամքի իմաստով: Դա բերեց առաջընթացի արձանագրման: Սակայն, լոկ այդ բեկումը չի կարող ապահովել շարունակվող առաջընթաց, եթե չի հաջորդում որակական համակարգային վերափոխումների փուլը: Այլ հարց է, թե արդյո՞ք Հայաստանում այդ փուլը չի եկել օբյեկտի՞վ, թե՞ սուբյեկտիվ պատճառներով:Սրա մասին քննարկումը կարևոր է, բայց այլ խնդիր է: Փաստ է, որ այդ փուլը չի եկել եւ հետեւաբար սկսել է նվազել կոռուպցիայի դեմ պայքարի լոկ քաղաքական կամքի բեկումնային փոփոխության էֆեկտը եւ արդեն արձաագրվում է նահանջ երեք կետով: Որովհետև, համակարգային ռեֆորմացիոն քայլերով կոռուպվցոն մոտիվների օջախների չեզոքացման բացակայությունը սկսում է նաև բթացնել քաղաքական կամքի էֆեկտը:
Անշուշտ, կոռուպցիայի դեմ պայքարը համալիր երևույթ է, ինչպես կոռուպցիան ինքնին, որն ունի բյուրավոր դրսևորման ձևեր կամ ռիսկեր: Սակայն, պետական ինստիտուտների աշխատանքի որակական վերափոխումը, ռեֆորմացիան ունեն առանցքային նշանակություն, այդ թվում նաեւ հանրային հոգեբանության իմաստով: Սա այսօր Հայաստանի թե պետական քաղաքականության, թե մասնավորապես հակակոռուպցիոն քաղաքականության առանցքային անելիք-մարտահրավերն է, արդեն ինստիտուցիոնալ բեկման արձանագրման համար:
