Հովիկ Աբրահամյանի՝ վարչապետ նշանակվելուց հետո քաղաքական դաշտում իշխող Հանրապետական կուսակցությունը կարծես թե մղվեց երկրորդ պլան: Որևէ մեկի համար գաղտնիք չէ, որ այդ նշանակումը տեղի ունեցավ փոխհամաձայնության արդյունքում: Իսկ Տիգրան Սարգսյանի հրաժարականից հետո թվում էր, թե իշխող մեծամասնությունն ընդամենը վարչապետ է փոխում, և այն ներքաղաքական որևէ գործընթաց չի առաջացնի: Սակայն այդ նշանակումն այնքան էլ պարզ չէ:
Հ. Աբրահամյանը «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցության նախագահ Գագիկ Ծառուկյանի խնամին է, իսկ Սերժ Սարգսյանը վարչապետ նշանակելուց առաջ խորհրդակցություններ է անցկացրել այդ և Դաշնակցություն կուսակցությունների հետ: Նաև թվում է, թե վարչապետ նշանակելիս Ս. Սարգսյանն ընդամենը իր սահմանադրական պարտականությունն է կատարել և հանդիպել է խորհրդարանական կուսակցությունների հետ: Բայց դա նույնպես այնքան պարզ չէ:
ԲՀԿ-ն ու ՀՅԴ-ն տարիներ շարունակ պայքարել են, որ Տ. Սարգսյանը հրաժարական տա և վարչապետ նշանակվի թեկուզ ՀՀԿ-ից, բայց իրենց համար ընդունելի մարդ: Ս. Սարգսյանին էլ անհրաժեշտ էր, որ ոչ իշխանական քառյակը` ԲՀԿ-ի գլխավորությամբ շատ չըմբոստանա, կառավարությանը չքննադատի և հանրահավաքներով ու բարիկադներով իրեն չսպառնա: Հ. Աբրահամյանն այդ առումով ամբողջությամբ նրանց ձեռնտու մարդ է: Ազգային ժողովում նա կարողացել էր իր շուրջը կոնսոլիդացնել ոչ իշխանական ուժերին: Այս ընթացքում այդ ուժերից որևէ մեկը նրան չի քննադատել: Հավանաբար դեռ երկար ժամանակ չեն քննադատի՝ պատճառաբանելով, թե առայժմ սպասում են, տեսնեն, թե ինչ գործունեություն կիրականացնի նորանշանակ վարչապետը: Իսկ ԲՀԿ-ի անդամները Հ. Աբրահամյանի նշանակման հաջորդ իսկ օրվանից նրա PR-ն են անում: Նրանք արդեն իսկ իրենց վարչապետին ապահովագրում են տնտեսական ձախողումների համար պատասխանատու լինելուց՝ այդ հարցում կրկին մեղադրելով Տ. Սարգսյանին:
Եվ իսկապես, Հայաստանի քաղաքական դաշտում Հ. Աբրահամյանը այն եզակի բարձրաստիճան պաշտոնյան է, ով կարողացել է իր շուրջը համախմբել ոչ իշխանական ուժերին ընդդեմ իշխանությունների: Նա այդ ուժերի միջոցով կարողացավ այնպիսի գրոհ կազմակերպել Տ. Սարգսյանի վրա, որ ի վերջո հասավ նրա հրաժարականին ու իր երազանքին՝ վարչապետ դառնալուն: Եվ այժմ այդ ուժերից ԲՀԿ-ն ու ՀՅԴ-ն նրա համար ավելի ծանրակշիռ հենարան են, քան ՀՀԿ-ն, որի անդամն է ինքը: Այսինքն` Հ. Աբրահամյանին վարչապետ է դարձրել ոչ թե ՀՀԿ-ն, այլ ԲՀԿ-ն:
Այսքանից հետո արդյո՞ք Հ. Աբրահամյանը պետք է ՀՀԿ-ին ծառայի: Դժվար թե: Նա պետք է ամեն ինչ անի, որ քաղաքականության մեջ ԲՀԿ-ն պահպանի իր դիրքերն ու հետագայում ավելի ծանրակշիռ դիրք զբաղեցնի, որ այսուհետ նույնպես աջակցի իրեն: Այսինքն` Հ. Աբրահամյանի կուսակցությունը ԲՀԿ-ն է: Ի դեպ, այսօր արդեն այս մտահոգությունները ՀՀԿ-ում կան: Եվ ներքաղաքական վերջին զարգացումներն այդ կուսակցության հնաբնակներին բերել են այն մտքին, որ ՀՀԿ-ի տիրապետության դարաշրջանն ավարտվում է:
ՀՀԿ-ն իշխանության եկավ 2000-ականներին և մինչ այսօր, ավելի շուտ վերջին համապետական ընտրություններում կարողացել է ընդլայնել իր իշխանությունն ու հնարավորությունները: Սերժ Սարգսյանի վերջին քայլերն ու հայտարարությունները նրանց համար մտահոգության առիթ են դարձել: Հիշեցնենք, որ Ս. Սարգսյանն անցած շաբաթ նախագահին կից Սահմանադրական բարեփոխումների հանձնաժողովի անդամների հետ հանդիպման ժամանակ հայտարարեց, թե ինքն այլևս չի առաջադրվի նախագահ լինելու համար, և եթե Հայաստանում ընտրվի խորհրդարանական կառավարման համակարգ, ապա վարչապետ էլ չի դառնա: Իսկ ԲՀԿ-ին ձեռնտու տարբերակով Հ. Աբրահամյանին վարչապետ նշանակելուց հետո ՀՀԿ-ում մտահոգություններ են առաջացել, թե այսուհետ՝ ամենաուշը 2017-2018թթ. խորհրդարանական ու նախագահական ընտրություններում առաջընթացը բաժին է ընկնելու ԲՀԿ-ին: Եվ իրենք իրենց տեղը աստիճանաբար զիջելու են ԲՀԿ-ին:
Քաղաքական դաշտում երբեմն հայտարարություններ են հնչում, թե ամերիկյան մոդելով Հայաստանում պետք է լինեն երկու խոշոր կուսակցություններ, որոնք իրար փոխարինելով գան իշխանության: 2004թ. նախկին նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանը ստեղծեց «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցությունը, որպեսզի իր համար քաղաքական հենարան լինի: Ռ. Քոչարյանի հանգստի 10 տարիներն անցնում են, ու առաջիկայում նա կսկսի ԲՀԿ-ին ավելի ակտիվ առաջընթացի մղել: Իսկ դրա համար ամենալավ ժամանակը առաջիկա նախագահական ու խորհրդարանական ընտրություններն են, որից էլ արդեն սկսել են սարսափել հանրապետականները: Նրանց շարքերում արդեն քննարկումներ են սկսվել, թե ավարտվում է ՀՀԿ-ի տիրապետման դարաշրջանը, որին կարող է հետևի ԲՀԿ-ի դարաշրջանը:
