Բաքվում մեկնարկել է Վրաստանի նախագահ Մերգելաշվիլիի այցը Ադրբեջան, իսկ Իլհամ Ալիևի հետ հանդիպմանը կողմերը գոհունակություն են հայտնել երկկողմ հարաբերությունների զարգացման համար:
Վրաց-ադրբեջանական հարաբերությունները Հայաստանի Մաքսային միությանն անդամակցելու համատեքստում առանձնահատուկ նշանակություն են ստանում: Խնդիրն այն է, որ Հայաստանն այսպիսով իր արտաքին քաղաքական վեկտորի կտրուկ և, այսպես ասած, գերբեվեռացված շրջադարձով հարավկովկասյան տարածաշրջանում բաժանարար գծեր է առաջացնում, որոնց պարագայում վրաց-ադրբեջանական հարաբերությունները լիովին նոր նշանակություն են ձեռք բերում: Այսպես. Եթե, օրինակ, Կարս-Ախալքալաք վրաց-թուրք-ադրբեջանական նախագիծը մինչ այս չէր արժանացել Արևմուտքի հավանությանը և ֆինանսներին, ապա այսօր արդեն այդ նախագծի հանդեպ Արևմուտքի վերաբերմունքի հարցում կարող են զգալի փոփոխություններ տեղի ունենալ: Եվ սա՝ որպես օրինակներից մեկը, երբ Վրաստանի ու Ադրբեջանի դերակատարումները տարածաշրջանում կարող են հայտնվել ամբողջովին նոր լույսի ներքո:
Փոխվում են աշխարհաքաղաքական գործընթացների տրամաբանությունն ու հիմնավորումները, և այստեղ արդեն Վրաստանն ու Ադրբեջանը Արևմուտքի համար դառնում են հիմնական գործընկերներ, որոնց օգնությամբ պետք է փորձ արվի դիմակայել տարածաշրջանում Ռուսաստանի էքսպանսիոն բեկումների քաղաքականությանը: Այսինքն՝ եթե մինչ այդ Արևմուտքը հավանության չէր արժանացնում Հայաստանի մեկուսացման թուրք-ադրբեջանական քաղաքականությունը՝ թույլ չտալով, որ Թուրքիան ու Ադրբեջանն այդ հարցում վճռորոշ ազդեցություն ձեռք բերեն Վրաստանի վրա, ապա այսօր արդեն իրավիճակը էապես կարող է փոխվել, որովհետև Հայաստանն ինքն է կայացրել մեկուսացվածության որոշում և ընտրել Մաքսային միությունը, որը ոչ այլ ինչ է, քան անհաջողակ և ամբողջատիրական պետությունների կղզիացման գործընթաց: Եվ եթե Ռուսաստանը, Բելառուսն ու Ղազախստանը այս հարցում դեռևս ունեն ներքին ռեսուրսներ, որոնցով կարող են որոշ ժամանակ գոնե պահպանել այդ գործընթացը և դրանում մնալ ոտքի վրա, ապա Հայաստանի դեպքում այդ ներքին ռեսուրսների լիակատար բացակայությունը երկիրը հասցնելու է աշխարհաքաղաքական աղետի շեմին: Ընդ որում՝ աղետ հասկացությունն այստեղ պետք չէ պատկերացնել պետության դե յուրե գոյությանը սպառնացող վտանգով:
Խնդիրը պետության հեղինակությունն ու վարկն է աշխարհում, և աղետալին հենց այս գործոնների հետ կապված իրավիճակն է: Եթե, օրինակ, 2004 թվականին իշխանության եկած Սաակաշվիլին առաջին այցը Հայաստան էր կատարում, որովհետև աշխարհաքաղաքական գործընթացների տրամաբանությունը բերում էր հենց նման որոշումների, ապա Մերգելաշվիլին կովկասյան հարևաններից առաջինը այցելում է արդեն Ադրբեջան, որովհետև աշխարհաքաղաքական տրամաբանությունը և այդ տրամաբանության հանդեպ Հայաստանի անտրամաբանական որոշումները ավելորդ են դարձնում Հայաստանի հետ գործընկերային որևէ հեռանկարի դիտարկումը Վրաստանում:
Սա ոչ մի լավ բան չի խոստանում և Հայաստանին, և Վրաստանին: Սակայն եթե Վրաստանն ունենալու է այլընտրանքներ, հատկապես երբ Բրյուսելում պատրաստվում են Ասոցացման համաձայնագիրը նախաստորագրած այս երկրին ներկայացնել նոր և ավելի ծավալուն առաջարկներ, ապա Հայաստանի դեպքում այլընտրանքը գրեթե լիովին վերացվել է, և Հայաստանը զրկվել է նույնիսկ իր մեկուսացման հետևանքները կառավարելու հնարավորություններից:
