ԱԺ-ում ձկնաբուծությանը վերաբերող օրենսդրական նախաձեռնության քննարկումը հասարակության համար ուշադրության էր արժանի Զարուհի Փոստանջյանի և Հովիկ Աբրահամյանի միջև «երկխոսությամբ»: Այդ երկխոսությունից շատ հետաքրքիր բաներ պարզվեցին: Օրինակ՝ պարզվեց, որ ԱԺ նախագահ Հովիկ Աբրահամյանը իր դեմ պատվեր տվողների ցուցակ է կազմում: Դե ինչ, երբ ԱԺ դերը բարձրացնել չի հաջողվում, մնում է ինչ-որ բանով զբաղվել, և Հովիկ Աբրահամյանը զբաղվում է իր դեմ պատվեր տվողների ցուցակ կազմելով:
Այսինքն՝ ԱԺ դերը չի բարձրանում, գոնե սեփական դերը բարձրանա՝ այն «մեծության մոլուցքով», որ իր դեմ կան պատվիրատուներ, այն էլ՝ ցուցակով պատվիրատուներ: Ամենահուզիչը, սակայն, իհարկե, բարեգործության մասին աբրահամյանական «թեզերն» են: Նա պատվիրատուներին խորհուրդ է տալիս այդ գումարները բարեգործությունների ուղղել և զբաղվել սեփական ընտանիքների դաստիարակությամբ:
Չգիտենք, եթե կան նման պատվիրատուներ, նրանք այսուհետև կհետևեն Հովիկ Աբրահամյանի խորհուրդներին թե ոչ, սակայն մի բան պարզ է, որ նրա խորհուրդները առաջին հերթին հենց իրեն և հարազատներին են վերաբերվում: Եվ ահա թե ինչու:
Բանն այն է, որ մի քանի ամիս առաջ ֆինանսների նախարարության հաշվետվությունից պարզվեց, որ գյուղացիներին էժան դիզվառելիքի ծրագրով նախատեսված դոտացիոն վառելիքի մեծ մասը Մխչյան գյուղում վերցրել են Հովիկ Աբրահամյանի հարազատները, ավելի կոնկրետ՝ նրա եղբայր Ջոնիկ Աբրահամյանը: Դոտացիոն այդ ծրագիրը ՀՀԿ-ի նախընտրական քարոզչության ծրագրերից էր՝ կառավարությունը գյուղացիների համար ֆինանսավորում էր դիզվառելիքի գումարի մի մասը՝ որպես սոցիալապես անապահովների համար օգնություն: Եվ ահա, սոցիալապես խիստ «անապահով», ուղղակիորեն «կարիքի մեջ գտնվող» խոշոր հողատեր Աբրահամյաններին է բաժին հասնում այդ դիզվառելիքի մեծ մասը: Գուցե հարկ էր առաջինը դիմել սեփական հարազատներին և հորդորել, որ եթե կարիքավոր չես, ապա դաստիարակված և բարոյական մարդը դոտացիոն վառելիքը կթողնի ավելի կարիքավորներին, սոցիալապես անապահովներին, որ դա կլիներ բարի գործ կամ այլ կերպ ասած՝ բարեգործություն: Այսինքն՝ շուրջբոլորը պատվիրատուների ուրվականներ փնտրելու և ուրիշներին բարոյականության և բարեգործության դասեր տալու փոխարեն՝ գուցե հարկավոր էր նախևառաջ սկսել սեփական շրջապատից:
Սակայն սա, իհարկե, միայն Հովիկ Աբրահամյանին բնորոշ չէ: Այս հիվանդությունը՝ շուրջբոլորը պատվերներ և դավադրություններ փնտրելու և սույնով սեփական գործողությունները արդարացնելու փորձերը և մոլուցքը, ինչպես նաև սեփական գերանը չտեսնելով՝ ուրիշների աչքում փուշ որոնելը Հայաստանի ողջ իշխանական համակարգի բնորոշ գիծը, եթե կարելի է ասել, հիվանդությունն է: Եվ սա մի հիվանդություն է, որը, ի տարբերություն մանկական հայտնի ստեղծագործության, որի վրա երևի շատ սերունդներ են դաստիարակվել, «մի մուկ, մի ձուկ ուտելով» չի բուժվի երբեք: Սա անբուժելի հիվանդություն է, և լուծումը կարող է լինել միայն այդ հիվանդության կրողներին իշխանությունից հեռացնելը:
Լուսանկարը` PanARMENIAN Photo-ի
