Հայաստանում Ռուսաստանի դեսպան Իվան Վոլինկինը երեկ «Ազատության» հետ զրույցում հայտարարել է, որ Մաքսային միությունն, այո, նշանակում է Հայաստանի ինքնիշխանության որոշակի զիջում: Այսքանից հետո էլ, սակայն, կասկած չկա, որ Հայաստանում լինելու են մարդիկ, որոնք պնդելու են, որ ինքնիշխանությանը որևէ բան չի սպառնում: Եվ այս մարդիկ զարմանալիորեն իշխանության մեջ են կամ հանդիսանում են իշխանություններին մերձ շրջանակներ: Եվ նրանք այնքան թեթևությամբ են ստում ինքնիշխանության կարևոր խնդրի վերաբերյալ, որ իսկապես դառնում է սարսափելի:
Սարսափելի նախևառաջ այն պատճառով, որ ինքնիշխանություն հասկացության հանդեպ նման վերաբերմունք ցուցաբերող իշխանությունից այլևս կարելի է սպասել ամեն ինչ: Սա այն եզրույթն է, որի հանդեպ զգուշավոր են բոլոր իշխանությունները, անգամ ամենաբռնատիրական: Ի վերջո, բռնատիրությունները հաճախ արդարացվել են հենց ինքնիշխանության մասին պաթետիկ ելույթներով, ամենաաղմկոտ դիկտատորները իրենց հանցագործությունները սեփական ժողովրդի դեմ կատարել են հենց ինքնիշխանությանը կատարվող հղումներով: Պարզ է, որ այս ամենը եղել են ընդամենը ձևականություններ, ինքնիշխանությունը եղել է շղարշ, քող և այլն, բայց եղել է, այսինքն` ինքնիշխանություն հասկացությունը գործածվել է գերադրական իմաստով:
Հայաստանի իշխանությունները այսօր պետական սուվերենությունը դարձնում են կենցաղային ստի առարկա, ցինիկ ստի առարկա, և եթե այս շեմը նրանք հատել են, ապա նման իշխանություններից այլևս հնարավոր է ցանկացած շեմի հատում սպասել: Եվ սա է սարսափելին նախևառաջ:
Եվ հաջորդը այն է, որ Հայաստանի նման բարդագույն տարածաշրջանում գտնվող երկրում, հարևանների հետ պայթյունավտանգ խնդիրներ ունեցող երկրում ինքնիշխանության հանձնումը պարզապես աղետ է, որովհետև այդ երկրի համար չափազանց կարևոր է սեփական ճակատագրին վերաբերող հարցերում լիակատար ինքնուրույնությունը, գործընկերների և վեկտորների ընտրության հարցերում ինքնիշխանությունը: Մինչդեռ դա արդեն հանձնված է, և հանձնված է նույնիսկ այնպես, որ Ռուսաստանի դեսպանն անգամ չի վախենում նման հրապարակային խոստովանություն անելուց: Եվ սա ևս սարսափելի է:
Ինչ վերաբերում է ձևակերպումներին, որ ինքնիշխանության նման զիջումներ անում են բոլոր երկրները, նաև Ռուսաստանը, ապա այստեղ արդեն գործ ունենք կրկին ստի հետ, որովհետև բոլորիս աչքի առաջ են Ռուսաստանի այն գործողությունները, որոնք նա ձեռնարկում է հետխորհրդային հանրապետություններին Մաքսային միություն զոռով խցկելու համար, և եթե Ռուսաստանը այդ միությունում ինչ-որ կարևոր բան զիջելու լիներ, ապա խիստ կասկածելի է, որ նման ջանասիրությամբ կգործադրեր այդ ճնշումները հետխորհրդային երկրների հանդեպ:
Ռուսաստանը ճնշում է ոչ թե զիջելու, այլ տիրելու համար, և Հայաստանի հասարակությանը սեփական իշխանությունների ստերն ու խեղաթյուրումները արդեն իսկ բավական են, թող ՌԴ դեսպանը դրանց վրա ոչինչ չավելացնի:
