Ինչու էր Սերժ Սարգսյանն այդքան երկար շրջում Ղարաբաղում: Մի պահ նույնիսկ թվաց, որ նա չի պատրաստվում վերադառնալ Հայաստան կամ էլ ձգձգում է, որպեսզի վերադառնա օդանավով՝ վերջապես իրականացնելով Ստեփանակերտ թռչելու իր խոստումը, իհարկե՝ հակառակ երթուղով:
Սերժ Սարգսյանը մի քանի օր շարունակ կամուֆլյաժով շրջեց ամբողջ Ղարաբաղով՝ իր կողքին ունենալով Զորի Բալայանի նման մի թալիսման: Թե ինչից էր պաշտպանվում այդ թալիսմանով Սերժ Սարգսյանը՝ դժվար է ասել. պաշտպանվելու շատ տեղեր կան:
Մի կողմից՝ Արևմուտքն է ակտիվացրել Ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման գործընթացում իր ջանքերը ու առաջիկայում կազմակերպել Սարգսյան-Ալիև հանդիպում, մյուս կողմից՝ Ռուսաստանն է այդ ջանքերին հակազդում, և, բնականաբար, մեծ է վտանգը, որ կամ Հայաստանի վրա ճնշումներ կլինեն, կամ էլ Ռուսաստանը արևմտյան նախաձեռնություններին կփորձի հակազդել Ադրբեջանի և Թուրքիայի հետ ինչ-որ համաձայնություններով, առավել ևս, որ թուրք-ադրբեջանական բարձր մակարդակով հանդիպմանը մի քանի օրից Մոսկվայում կհաջորդի ռուս-թուրքական բարձր մակարդակով հանդիպում: Իսկ մյուս կողմից էլ՝ Սերժ Սարգսյանին կարծես ներքին իրավիճակն է կրկին սկսել ճնշել՝ բողոքի ցույցի են ելել ծրագրավորողները, որոնք պահանջում են կուտակային կենսաթոշակային ռեֆորմի հետաձգում և դրա պարտադիր բնույթի վերանայում:
Իսկ ներքին ճնշումներից Սերժ Սարգսյանը սովորաբար պաշտպանվելու մի տեղ ունի՝ Ռուսաստանը, որը պաշտպանությունը հենց այնպես չի իրականացնում, այսինքն՝ բարեգործական հիմունքներով:
Եվ այսքանով հանդերձ՝ լիովին հասկանալի է, որ Սերժ Սարգսյանը Ղարաբաղից հետ գալու ցանկություն չէր ունենա և կփորձեր ինչքան հնարավոր է՝ երկար մնալ, եթե չլիներ Վարդան Այվազյանի դստեր հարսանիքը: Հարսանիքն էլ ցրվելու համար պակաս նպաստավոր տեղ չէ, առավել ևս, որ Ղարաբաղից վերջիվերջո մի գեղեցիկ օր ստիպված կլիներ այսպես, թե այնպես՝ վերադառնալ: Էդ դեպքում ինչո՞ւ բաց թողնել հարսանիքը, առավել ևս, որ դա կարող է ավելի լուրջ քայլ դիտվել Սերժ Սարգսյանի կողմից, քան Ղարաբաղ կատարած այցելությունը և կամուֆլյաժային «դիվանագիտությունը»:
Խնդիրն այն է, որ եթե նա բաց թողներ իշխանական հերթական հարսանիքը, բոլորը սկսելու էին մտածել, որ ուրեմն Սերժ Սարգսյանը անհանգիստ է կամ մտահոգ, ուրեմն մի բան այն չէ, որ շեֆը չի եկել հարսանիքի: Այնպես որ՝ հարսանիք չգալը կարող էր շատ ավելի լուրջ քաղաքական հետևանքներ ունենալ Սերժ Սարգսյանի և նաև՝ Հայաստանի համար, քան Ղարաբաղ կատարած այցելությունը: Հարսանիքի չգալով՝ այդ այցելությունը կարող էր ջուրն ընկնել, որովհետև կզարմանային ոչ միայն ՀՀԿ-ական կուսակիցները և կկասկածեին, որ Սարգսյանի գործերը լավ չեն, այլև կզարմանային նաև ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահները:
Վերջին հաշվով՝ դժբախտաբար, ոչ միայն Հայաստանի քաղաքացիները, այլև միգուցե, առավել ևս, միջազգային քաղաքական սուբյեկտները շատ լավ գիտեն հայկական իշխանությունների բնույթը և հիանալի պատկերացնում են, որ այդ բնույթի համաձայն՝ հարսանիքներն ավելի կարևոր և լուրջ երևույթներ են, քան զորավարժությունները:
