Կառավարության ղեկավար Հովիկ Աբրահամյանը երեկ հայտարարել է, որ Հայաստանում ֆորմալ մենաշնորհներ չկան առաջին անհրաժեշտության ապրանքային շուկաներում: Փաստորեն, կառավարությունը երեք շաբաթ շարունակ ուսումնասիրում էր այն, ինչը պարզելու համար երևի թե երեք րոպեն էլ բավարար էր:
Իսկ ով է ասում, որ Հայաստանում ֆորմալ մեաշնորհներ կան: Կան, իհարկե, մի քանի ոլորտում, օրինակ՝ գազի, օրինակ՝ էլցանցերն են մոնոպոլիա, բայց դրանք կարգավորվում են պետականորեն, գները սահմանում է պետությունը: Այլ հարց է, թե ինչպես կամ իրականում ինչքանով է պետությունը սահմանում, սակայն ֆորմալ առումով այդպես է:
Ապրանքային շուկաներում ֆորմալ մենաշնորհ չկա, և այդ մասին որևէ մեկը կառավարությանը որևէ դիտողություն չի էլ արել: Հակառակը՝ հասարակությունն ուզում է, որ Հայաստանում ֆորմալ առումով ազատական տնտեսությունը իրականում էլ դառնա այդպիսին, որ տնտեսական մրցակցությունը չլինի ֆորմալ հասկացություն, որ ֆորմալ հասկացություն չլինի անկախ դատական համակարգը, ֆորմալ չլինի բիզնեսի և իշխանության տարանջատվածությունը: Սրանք են Հայաստանում զուտ ֆորմալությունները, իսկ ֆորմալ մենաշնորհի մասին ոչ ոք ոչինչ չի ասել:
Եվ ուրեմն՝ կառավարութունը երեք շաբաթ ուսումնասիրում է այն, ինչը բոլորը առանց այդ էլ ճանաչում են, ընդունում են առանց ուսումնասիրության: Այո՛, ֆորմալ մենաշնորհներ շաքարավազի, բանանի, բենզինի և այլ շուկաներում գոյություն չունեն, սակայն իրականում այդ ոլորտները հստակ քվոտավորված ու բաժանված են, կամ տնօրինվում են մեկ սուբյեկտի կողմից: Մյուս կողմից՝ հայտարարելով, որ ֆորմալ մենաշնորհներ չկան, Հայաստանի կառավարությունը, փաստորեն, ակամա խոստովանել է, որ կան ոչ ֆորմալ մենաշնորհներ: Հակառակ դեպքում, ինչու շեշտել, որ ֆորմալ՝ չկան:
Կնշանակի, որ կան ոչ ֆորմալ, եթե կառավարությունը չի ասում, որ չկան, ասում է, որ ֆորմալ չկան: Երևի ֆորմալ չկան, դրա համար էլ կառավարությունը քննարկելի է համարում մենաշնորհների օրինականացումը կամ այսպես ասած՝ ֆորմալացումը: Այսինքն՝ երեք շաբաթ տնտղել են, հետո պարզել, որ ֆորմալ բան չկա, հետո եկել եզրակացության, որ միգուցե հասարակությունը դժգոհ է, որ ոչ ֆորմալ մենաշնորհ կա, իսկ ֆորմալ մենաշնորհ չկա, և ուրեմն՝ պետք է ստեղծել:
Այս ամենն, իհարկե, հասարակությանը կհասցնի աբսուրդի և անհեթեթության: Իսկ գուցե դա էլ կառավարության նպատակն է, իրավիճակը վերածել աբսուրդի թատրոնի, այսինքն՝ ըստ էության կտրել գիտակցական հենքերից և հանգիստ տնօրիել աբսուրդը: Հայաստանի իշխանությունը հանուն կոռուպցիոն համակարգի կդիմի ցանկացած ժանրի, միայն թե դա հնարավորություն տա խուսափել պատասխանատվությունից ասածի և արածի համար:
