Սիրիայի հարցում զարգացումները ստանում են Հայաստանի համար բավական մտահոգիչ բնույթ: «Մեծ ութնյակի» գագաթնաժողովի մասին հոդվածում The Independent-ը հայտնում է, որ Մեծ Բրիտանիայի վարչապետ Դևիդ Քեմերոնը Պուտինին վերջնագրի նման մի բան է ներկայացրել՝ Ռուսաստանը կա՛մ պետք է աջակցի «առանց Ասադի» գործընթացին, կա՛մ պատրաստ լինի մեկուսացման: Նախօրեին Պուտինը բավական կոշտ էր արտահայտվել նաև Քեմերոնի հետ համատեղ մամուլի ասուլիսի ժամանակ, որ հաջորդել էր նրանց հանդիպմանը: Պուտինը հանդիպել է նաև Օբամայի հետ, և ըստ հայտարարությունների, որ եղել են դրանից հետո, կողմերը կարծես թե ընդհանուր հայտարարի չեն գալիս: Իսկ արևմտյան հանրույթը կարծես թե ավելի է վճռական տրամադրվում Սիրիայի հարցում:
Սա նշանակում է, որ այս խնդրի ուղղությամբ Արևմուտք-Ռուսաստան բախումը կարող է կոշտանալ, ինչը մի քանի անդրադարձներ կարող է ունենալ Հայաստանի համար: Նախ՝ Սիրիայում շարունակում են ապրել մեր տասնյակ հազար հայրենակիցները, և եթե բախումը սրվի, ապա բնական է, որ նրանք կհայտնվեն էլ ավելի մեծ վտանգի առաջ: Իսկ դա Հայաստանի համար խնդիր է, բավական լուրջ խնդիր, որի լուծումները պաշտոնական Երևանը առ այսօր չի գտել՝ բացի մի քանի օպերատիվ միջոցառումներից:
Բացի այդ, Արևմուտք-Ռուսաստան դիմակայության կոշտացումը կարող է հանգեցնել, և անխուսափելիորեն հենց այդպես էլ կլինի, Հարավային Կովկասում նրանց շահերի բախման էլ ավելի սրացման: Հարավային Կովկասը այս տեսանկյունից բոլորովին պատահական տարածաշրջան չէ, և բանը միայն սիրիական տարածաշրջանի հարևանությունը և Իրանի հարցը չէ: Կովկասը աշխարհաքաղաքական շղթայի կարևոր օղակ է, և այդ իմաստով այն չի կարող դուրս լինել ընդհանուր տրամաբանությունից: Իսկ սիրիական խնդիրը զուտ լոկալ ռեգիոնալ հարց չէ, այլ հենց ընդհանուր աշխարհաքաղաքական զարգացումների ընդհանուր տրամաբանության կարևոր օղակ: Եթե Հարավային Կովկասում Արևմուտք-Ռուսաստան հարաբերությունները սրվեն, դիմակայությունը կոշտանա, ապա սա Հայաստանի համար կլինի և՛ ներքին մարտահրավեր, և՛ արտաքին:
Անկասկած է, որ երկու կենտրոնները մեծ ազդեցություն ունեն և Ղարաբաղյան խնդրի վրա, նաև՝ Հայաստանի ներքին տնտեսական ու քաղաքական զարգացումների: Հայաստանը ներկայումս ակնհայտորեն պատրաստ չէ դիմակայել այդ ամենին, եթե տեղի ունենա սրացում և մրցակցության ու դիմակայության դինամիկայի աճ: Հայաստանի ներքին վիճակը, սոցիալական պայմանները, բնակչության բարոյահոգեբանական վիճակը, իշխանության, մեղմ ասած, անորակ համակարգը և ոչ ադեկվատ ընդդիմադիր քաղաքական ուժերը բացարձակապես հույս չեն ներշնչում, որ Հայաստանը ունակ է տիրապետել իրավիճակին և մարտահրավերներին դիմագրավել ադեկվատ քայլերով:
Այս տեսանկյունից շատ կարևոր է դառնում ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահ երկրների նախագահներ Օբամայի, Օլանդի և Պուտինի հայտարարությունը, որ սպասվում է «Մեծ ութնայկի» գագաթնաժողովի շրջանակում: Այդ հայտարարության մեջ անկասկած կարտացոլվեն այն տրամադրությունները, որ գերտերություններն ունեն և՛ սիրիական, և՛ նաև տարածաշրջանային իրավիճակների առումով: Հայաստանին անհրաժեշտ կլինի տառ առ տառ ուշադրությամբ վերծանել այն՝ որևէ կարևոր բան բաց չթողնելու համար, որովհետև այդ հայտարարությունը, ամենայն հավանականությամբ, կլինի ելակետային՝ առաջիկա ամիսների զարգացումների համար:
Իսկ առաջիկա ամիսներին Հայաստանի առջև կանգնած են գերկարևոր խնդիրներ, մասնավորապես՝ եվրաինտեգրացիայի ուղղությամբ՝ Եվրամիության հետ Ասոցացման համաձայնագրի մասով, որը բեկումնային փաստաթուղթ է լինելու Հայաստանի համար բոլոր առումներով: Եվ ոչ միայն Հայաստանի, այլ նաև ամբողջ տարածաշրջանի համար, որովհետև այն էապես կբարձրացնի Հայաստանի կարգավիճակը՝ որպես միջազգային քաղաքականության սուբյեկտ:
