Արդեն 500 տարի է, ինչ թուրքերը փորձում են գրավել Եվրոպան: Եվ այժմ դա նրանց հաջողվում է անել առանց պայքարի: Վերջերս նրանց հաջողվեց եվրոպացիներից ստանալ ավելին, քան իրենց ողջ պատմության ընթացքում:
Էրդողանը վերահսկում է եվրոպացիների արևելյան քաղաքականությունը: Նրա ձեռքին է մայրցամաքի ռազմավարական սահմաններից մեկը: Մոտ ապագայում եվրոպացիները ստիպված կլինեն դրա համար մեծ գին վճարել, ինչպես ֆինանսական, այնպես էլ քաղաքական պլանում: Հարկավոր չէ լավ քաղաքագետ լինել հասկանալու համար, որ ԵՄ-ն այժմ ինքն իր մահվան դատավճիռն է ստորագրում:
Էրդողանը պատմությունը հրաշալի գիտի և միջերկրածովյան տարածաշրջանում ու աշխարհում Թուրքիայի դերակատարության առումով մեծ ծրագրեր ունի: Նա ծիծաղում է եվրոպացի առաջնորդների վրա, ինչպես ավագ դպրոցականը կծիծաղի կրտսերների վրա: Նա ծնկի է բերում Եվրոպային: Նա արդեն առաջին տարին չէ, որ Թուրքիայից ներգաղթյալներին ուղղորդում է դեպի շենգենյան տարածաշրջան, և դա այն դեպքում, երբ միլիոնավոր թուրքեր արդեն ապրում են Եվրոպայում՝ առանց նույնիսկ ձուլման նախանշանների:
Այդ ամենը կատարվում է Մերկելի և ԵԽ-ի ակտիվ համագործակցությամբ, որոնք կուրորեն հետևում են ՄԱԿ-ի պահանջներին, այսինքն՝ նպաստում են հարավից մարդկանց զանգվածային վերաբնակեցմանը:
Վերջերս Դոնալդ Տուսկը և Ահմեդ Դավութօղլուն պայմանավորվեցին Փարիզի և Բեռլինի կողմից արդեն հավանության արժանացած սկզբունքների շուրջ: Ինչի՞ վերաբերյալ են այդ սկզբունքները՝ «սիրիացին սիրիացու փոխարեն», այսինքն՝ «տնտեսական արտագաղթողը փախստականի փոխարեն», որին Թուրքիայից ուղարկում են Եվրոպա: Օրը ցերեկով նման թալանը եվրոպացի հարկատուներին միլիարդներ կարժենա, ընդ որում՝ իրականում ոչինչ չի փոխվի:
Հոսքը կպահպանվի, միայն թե այժմ եվրոպացիները դրա համար ավելին կվճարեն: Թուրքիան օգտվում է քաոսից դրամաշորթության համար. նա պահանջում է ևս 3 մլրդ եվրո և թուրքերենի ընդգրկում պաշտոնական լեզուների մեջ: Էրդողանը չի պատրաստվում ոչինչ փոխել:
«Եթե չլինի Շենգենը, չի լինի և Եվրոպան»,- ասում է Օլանդը: Եվրոպան, նախևառաջ, ընդհանուր մշակութային և աշխարհագրական տարածք է: Այսինքն՝ կարևոր է, որ շարունակի գոյատևել Շենգենյան պայմանագիրը, ոչ թե ժողովուրդները: Օլանդի համար կարևորը ձևն է, ոչ թե բովանդակությունը:
Դա շատ տխուր է: Շենգենը սպանում է Եվրոպան: Այն վերացնելը հնարավորություն կտար եվրոպական ազգերին փրկել իրենց գոյությունը: Ֆրանսուա Օլանդը կա՛մ սարսափելի դերասան է, կա՛մ հիմար, կա՛մ երկուսը միասին: Նա ապացուցում է, որ առաջին հերթին պետք է վերականգնել հոգևոր, բարոյական և ինտելեկտուալ սահմանները:
Անգելա Մերկելը իր հերթին դժգոհում է Բալկանների միջով անցնող ճանապարհների փակումից: Նա համոզված ինտերնացիոնալիստ է, ինչպես և Օլանդը:
Չորս իրադարձություն վերջնականապես խորը հետք թողեցին Եվրոպայի պատմության մեջ՝ 2015թ. հունվարի 7-ին Charlie Hebdo-ի ահաբեկչությունը, 2015թ. նոյեմբերի 13-ին Փարիզի ահաբեկչությունները, 2015թ. դեկտեմբերի 31-ի գիշերը տեղի ունեցած զանգվածային բռնաբարությունները և 2016թ. մարտին միգրացիոն ճգնաժամին վերաբերող հաշվեհամարները: Սկսվում է նոր փուլ, և սկսվել է հետհաշվարկը. Եվրոպայի փրկության համար գնալով ավելի քիչ ժամանակ է մնում՝ լավագույն դեպքում՝ 30, վատագույն դեպքում՝ 10 տարի:
