Այսօր լռության օր է: Վերջին մեկ տարվա ընթացքում սա արդեն երրորդ լռության օրն է, որովհետև Հայաստանում 2012 թվականի մայիսից մինչև հիմա տեղի է ունենում արդեն երրորդ խոշոր ընտրությունը՝ խորհրդարանական, նախագահական, և հիմա Երևանի ավագանու: Այսօր չի կարելի քարոզչություն ու հակաքարոզչություն: Այս պայմաններում մի կողմից դժվար է առարկայորեն խոսել երկրի վիճակի և այն փոխելու հավաստիացումների մասին, մյուս կողմից էլ այս ամենի մասին այնքան է խոսվել, որ այսօր չխոսելու պարագայում ոչ ոք ոչինչ չի կորցնում: Վերջին հաշվով, Հայաստանում իրականությունն այնքան խոսուն է, այդ թվում` նաև Երևանում, որ մեկ տարվա ընթացքում երեք կամ տասներեք օր չխոսելով, ոչինչ չի փոխվի: Ոչինչ չի փոխվում խոսելով, և չխոսելով էլ ամեն ինչ մնում է նույնը:
Հասարակությունը փակուղում է, և չնայած վաղը շատ-շատերը այցելելու են ընտրատեղամասեր` փակուղուց դուրս գալու, ելք գտնելու հույսով, ակնկալիքով, այնուհանդերձ պետք է խոստովանել, որ Հայաստանում բոլոր ընտրությունների ժամանակ ամենամեծ սպասումը եղել է չակերտների մեջ և չակերտների մեջ եղել է ընտրակեղծիքի սպասումը: Եվ շատ մեծ է հավանականությունը, որ մայիսի 5-ի առումով էլ հասարակության մեծ մասի մոտ հենց այդ սպասումն է լինելու, որևէ այլ ակնկալիքի առկայության պայմաններում:
Ընտրությունների ազատությունը, արդարությունը, հանրային վստահելիությունը շարունակում է լինել Հայաստանի թիվ մեկ խնդիրը: Մեր երկրում առկա որևէ համակարգային խնդիր լուծում չի ստանում, որովհետև չի լուծվում հիմնաքարային խնդիրը՝ ընտրությունների ինստիտուտի օրինականության և արդյունքների հասարակական լեգիտիմության հարցը: Իշխանություններն ամեն անգամ հայտարարում են, որ ընտրությունները նախորդներից շատ ավելի լավն էին և նույնիսկ լավագույնն էին, իսկ ընդդիմությունն էլ ամեն անգամ հայտարարում է տրամագծորեն հակառակը:
Գրեթե ոչ մի կասկած չկա, որ նույնն է լինելու նաև այս ընտրությունների հանդեպ վերաբերմունքի պարագայում, և հաղթողների համար այն լինելու է լավագույնը, իսկ պարտվողների համար լինելու է խայտառակ ընտրություն: Եվ չնայած ամեն դիրքորոշում ունի իր կողմնակիցների բանակը, այնուամենայնիվ պետք է խոստովանել, որ հասարակությունը, ընդհանուր առմամբ, խճճված է այս ամենի մեջ: Իսկ նման իրավիճակում, Երևանի ընտրություններից սպասելիքները հազիվ թե առանձնապես այլ լինեն, քան նախորդ բոլոր ընտրական գործընթացներում:
Հայաստանյան ընտրական գործընթացներում, իհարկե, անակնկալներ եղել են, ինչը չի բացառվում նաև այս անգամ, գոնե տեսականում: Սակայն, բոլոր անակնկալները ի վերջո այս կամ այն կերպ հանգել են սովորական շարունակության: Երևանը բացառություն կլինի, թե ոչ` սպասելու քիչ ժամանակ է մնացել, կտեսնենք: Բոլորը խոստացել են ամեն ինչ՝ ընտրակեղծիքների դեմ պայքարից մինչև Երևանի վարդագույն և լուսավոր ապագա, բացի սովորականությունից: Հետաքրքիր կլիներ, իհարկե, հաշվել, թե որոնք են հայ իրականության մեջ մինչ հիմա ավելի շատ՝ կատարվա՞ծ, թե՞ չկատարված խոստումները:
