Կառավարությունը հաղորդագրություն է տարածել այն մասին, որ վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանն ընդունել է ֆրանսիական Realease ընկերության նախագահ Ռեմի Մաքինաջյանին, որի հետ քննարկել են Երևանում քաղաքաշինական ծրագրեր, նաև ֆրանսիական մի շարք հայտնի բրենդների՝ Հայաստանում ներկայացված լինելու հարցերը: Հովիկ Աբրահամյանը կառավարության աջակցությունն է հայտնել հնարավոր բոլոր ծրագրերին: Այդ մասին հայտնում է կառավարության պաշտոնական հաղորդագրությունը:
Կոնկրետ ոչ մի խոսք որևէ ծրագրի, անգամ որևէ բրենդի մասին: Ըստ էության, հանդիպման ամբողջ նպատակը կամ իմաստը հանգում է կառավարության պաշտոնական հաղորդագրությանը, որպեսզի ստեղծվի տպավորություն, որ ինչ-որ գործ է արվում տնտեսական առաջընթացի, ներդրումների աճի ուղղությամբ: Սակայն կոնկրետության բացակայությունն իրականում վկայում է հակառակի մասին՝ ոչ մի գործ չի արվում, որովհետև գործը հստակ, կոնկրետ ծրագրերն են: Եթե դրանք չկան, ուրեմն չկա և գործ: Ընդ որում՝ էական չէ, թե հատկապես ում ծրագրի մասին է խոսքը՝ արտերկրից ներդրողի՞, թե՞ Հայաստանի կառավարության:
Ներդրողը կարող է և ծրագիր չունենալ՝ լինելով Հայաստանին անծանոթ կամ պարզապես չվստահելով կառավարությանը: Բայց ծրագիր, կոնկրետ առաջարկ, առարկայական նախագծեր պարտավոր է ունենալ կառավարությունը, և եթե խոսքը գործի մասին է, ոչ թե պարզունակ քարոզչության, ապա պետք է ֆրանսիացի գործարարի հետ հանդիպմանը Հովիկ Աբրահամյանը նրան ուղղեր կոնկրետ առաջարկներ: Օրինակ՝ կոնկրետ ինչ քաղաքաշինական ծրագիր է առաջարկում կառավարությունը, որտեղ, ինչ տեսքով, ինչ ակնկալիքով, ինչ հեռանկարով, ինչ ծավալով:
Հասարակությունը պետք է տեղեկանա այդ ամենի մասին, որպեսզի կարողանա նաև պատասխանատվության ներքո պահել կառավարության հետագա գործունեությունն ու շփումները այս կամ այն գործարարի հետ: Կամ՝ ինչ ֆրանսիական ապրանքանիշների՝ Հայաստանում ներկայացված լինելու մասին է խոսքը, որ ոլորտում, ինչ տեսքով, ինչի համար, ինչ ակնկալիքներ ունի Հայաստանը:
25 տարի շարունակ Հայաստանի հասարակությունը կերակրվել է Հայաստանի համար կարևոր հարցերի քննարկումների վերաբերյալ պաշտոնական հայտարարություններով, որ նախորդել և հաջորդել են կամ որևէ գործարարի, կամ բարձրաստիճան պատվիրակության՝ Հայաստան կատարած այցին, կամ Հայաստանից նախագահի, վարչապետի, այլ բարձրաստիճան պաշտոնյաների արտասահմանյան այցերին: Այդ ընթացքում ծախսվում են տասնյակ, հարյուրավոր միլիոն դրամներ, սակայն Հայաստանը չի տեսնում այդ ամենի տնտեսական օգուտը: Միակ կոնկրետ բանը, որ այդ ամենից մնում է, պատվիրակության անդամների անձնագրերում հերթական երկիր մուտքի կնիքն է, տպավորությունները էկզոտիկ գործուղումներից ու ճանապարհորդություններից, մեկ էլ կռիվը՝ դրանց համար կազմվող պատվիրակություններում ընդգրկվելու համար:
Բավական են ոչինչ չասող, ընդհանուր ձևակերպումներով պաշտոնական հայտարարությունները այս կամ այն հանդիպման, այցի վերաբերյալ: Հասարակությանը պետք է ներկայացնել կոնկրետություն, հարցեր, նպատակներ, ակնկալիքներ, ծրագրեր, անել առաջարկներ պոտենցիալ ներդրողներին, որպեսզի մարդիկ տեսնեն, թե ինչ է ակնկալվում, ծրագրվում, նախատեսվում, և ինչն է իրականացվում կամ մերժվում: Որպեսզի թե իրականացվելու, թե մերժվելու պարագայում հասարակությունը հարցեր տա կառավարությանը և գործընթացը պահի իր ուշադրության կենտրոնում՝ այդպիսով պաշտպանելով առաջին հերթին հենց ներդրումային ծրագրերը Հայաստանի կոռուպցիոն ռիսկերից:
Որևէ ներդրման երաշխավոր ոչ թե Հովիկ Աբրահամյանը, այլ հասարակությունը պետք է լինի: Առավել ևս 2015-ի փետրվարից հետո, երբ Հովիկ Աբրահամյանն անձամբ էր բամփում իր խնամի Գագիկ Ծառուկյանին, որի քաղաքական գործունեության երաշխավորությունն էր ստանձնել:
