Հայ հեղափոխական դաշնակցությունը քաղաքացիներին խորհուրդ է տվել քվեարկել խղճով կամ էլ անվավեր դարձնել քվեաթերթիկը, բայց որպես ընդդիմադիր ուժ հայտարարել է, որ ոչ մի դեպքում ձայն չտան իշխանության թեկնածուին: Սակայն, սա ավելի շատ ոչ թե ընդդիմադիր, այլ կիսաընդդիմադիր պահվածք է, որովհետև ընդդիմադիր պահվածք այսօրվա դրությամբ համարվում է բոյկոտը կամ անվավեր քվեաթերթիկը, իսկ Դաշնակցությունը բոյկոտի կոչ չի անում և միանշանակ էլ չի պնդում, որ պետք է քվեաթերթիկը փչացնել: Մինչև նախագահական ընտրությունները «միասնական ճակատի» ձևավորման հարցում ՀՅԴ-ի գործընկերներ ՀԱԿ-ն ու ԲՀԿ-ն կարծես թե լռում են և չեն շտապում պաշտոնապես կողմնորոշել իրենց ընտրողներին:
Ոչ պաշտոնապես, սակայն, կողմնորոշումները բավական հստակ են: ՀԱԿ համակարգողը, օրինակ, մի քանի անգամ հայտարարել է, որ անվավեր է դարձնելու քվեաթերթիկը՝ վրան գրելով Լևոն Տեր-Պետրոսյանի անունը: ՀԱԿ-ը նաև չի սատարում Հրանտ Բագրատյանին, ինչը նույնպես խոսուն դիրքորոշում է: «Բարգավաճ Հայաստանի» դիրքորոշման պաշտոնական դրսևորում չկա, այսինքն՝ քաղաքացիներին որևէ կոչի տեսքով, որովհետև կուսակցությունն ինքը չի մասնակցում և չի սատարում ոչ ոքի, բայց, այսպես ասած, անհատական մակարդակով ԲՀԿ-ականները միմյանց հետևից հայտարարում են Սերժ Սարգսյանի կողմ հակվածության մասին:
Այսինքն, այն ուժերը, որոնք ընտրություններից առաջ «միասնական թեկնածուի» շուրջ էին բանակցում, ընտրություններին մասնակցելուց հրաժարվելով՝ հիմա տարբեր դիրքորոշումներ են դրսևորում. ՀՅԴ-ն՝ կիսալոյալ՝ անուղղակիորեն, ՀԱԿ-ը արմատական մերժման դիրքում է, իսկ ԲՀԿ-ն էլ հակառակը՝ ոչ պաշտոնական կերպով սատարում է Սերժ Սարգսյանին: Սրանից կարելի է եզրակացնել, որ նախընտրական «միասնական եռյակն» ընտրական շրջանում բոլորովին միասնական չէ: Այստեղից էլ հարց է առաջանում՝ կապված հետընտրական համագործակցության հետ, քանի որ այս երեք ուժերն էլ պնդում են, որ նախագահական ընտրություններով ոչինչ չի ավարտվում, և ամեն ինչ դեռ առջևում է:
Սակայն առջևում ինչ-որ բան լինելու համար նրանք ունեն մեկմեկու կարիք, քանի որ առկա խաղի կանոնների պարագայում նրանք առանձին-առանձին որևէ կերպ կենսունակ չեն: Բայց նրանք ոչ միայն միասնական մասնակցության ունակ չեղան նախագահական ընտրություններում, այլև չկարողացան միասնական մի որևէ կոչ անել քաղաքացիներին: Չկարողացան, կամ չուզեցին:
Սակայն էականը սա չէ: Էականն այն է, որ ինչպես ընտրությունների մասնակիցները, այնպես էլ չմասնակիցները շարունակում են լինել նույն տրամաբանության մեջ և հանրության հետ հարաբերվել «տեսեք, թե ինչ ենք անելու» տարբերակով, որը Հայաստանում, որպես քաղաքական մարտավարություն, վաղուց արդեն հայտնվել է քաղաքական աղբանոցում և հասարակության անգամ ամենաաղքատ խավերի համար ընկալվում է որպես անպետք ապրանք, որովհետև բոլորն էլ տեսել են, թե ինչի են ունակ այդ ուժերը՝ միայն շահավետ կերպով իրացնել և յուրացնել հասարակական վստահությունը քաղաքական շուկայում:
