Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի միջանցքում մի խումբ դեռահասներ իրենց այնպես անլուրջ էին պահում, ասես դպրոցի միջանցքում լինեին կամ իրենց բակում:
Սակայն շուտով նրանց հրավիրեցին դատարանի թիվ 1 դահլիճ:
Արմեն Խաչատրյանի նախագահությամբ ավարտվում էր դեռահասներից երեքի վերաբերյալ գործի դատավարությունը:
Տղաներից երկուսը՝ Արթուր Սարգսյանը և Լևոն Միլիտոնյանը, 16 տարեկան էին, մեկը՝ Անդրանիկ Սիմոնյանը, 17 տարեկան: Հանցավոր արարքներ կատարելու հարցում ավելի ակտիվ էր եղել Արթուրը:
Տղաներն իրենց տարիքից փոքր էին երևում: Նրանք բավական անտարբեր տեսքով կանգնեցին ամբաստանյալների տեղում ու նայեցին իրենց նկատմամբ դատավճիռ հրապարակող դատավորին:
Տղաներից երկուսի ծնողներն էին այդ պահին դահլիճում, իսկ մեկի ծնողը դուրս էր եկել և դատավճռի հրապարակման պահին որդու կողքին չէր: Ներկա ծնողները դատավորին էին նայում վախով ու սպասումով:
Արթուրը, Անդրանիկն ու Լևոնը առաջին անգամ էին դատապարտվում: Նրանք նախնական համաձայնությամբ գողություններ էին կատարել, Լևոնը մեկ դրվագով էր մասնակից եղել հանցագործությանը:
Գողությունները կատարել էին նկուղներից, հիմնականում գողացել էին գործիքներ, տարբեր նյութեր, ինչ որ հնարավոր էր եղել թռցնել ու, իրենց կարծիքով, կարելի կլիներ իրացնել:
Գողոնի մի մասը հայտնաբերվել ու հանձնվել էր ապրանքատիրոջը, մյուս տուժողներն էլ, ըստ տղաներից մեկի մայրիկի, ոչինչ չէին պահանջել:
Դատավճռի հրապարակման պահին ամբաստանյալ տղաների դեմքերը ոչինչ չէին արտահայտում, այնպիսի տպավորություն էր, թե նրանք չէին էլ հասկանում, թե այդ ինչ է երկար-բարակ ընթերցում դատավորը:
Արթուր Սարգսյանը դատապարտվեց 2 տարի 6 ամիս, Անդրանիկ Սիմոնյանը՝ 2 տարի 3 ամիս, Լևոն Միլիտոնյանը՝ 2 տարի ազատազրկման: Բոլորի նկատմամբ կիրառվեց պայմանական դատապարտություն և սահմանվեց 1-ական տարի փորձաշրջան:
Դատավճռի հրապարակումից հետո տղաները բառի բուն իմաստով զվարթատեսք, միմյանց ուսերին թփթփացնելով ու թռվռալով դահլիճից դուրս եկան: Ասես՝ հոգնեցնող դասից հետո դասարանից էին դուրս գալիս: Ասես՝ ոչ թե դատապարտվել, այլ խրախուսանքի էին արժանացել:
Ծնողները շնորհակալություն հայտնեցին ու դատավորից լսեցին պարզաբանում, թե ինչ է նշանակում՝ մեկ տարի փորձաշրջանը:
Տղաներից մեկի մայրիկին հարցրի, թե ինչպես է եղել, որ զավակն ուշ ժամերին տանը չի եղել, ու ծնողը չի անհանգստացել:
Մայրը դեմքի բարեհոգի արտահայտությամբ ասաց, թե երեխաները գողությունները կատարել են երեկոյան 21-ի սահմաններում: Նա նաև համաձայնեց, որ տղաները բավական անլուրջ են վերաբերվում կատարվածին: Մայրը հույսով լի ձայնով ասաց. «Քիչ մնաց, տղաս շուտով բանակ կգնա, էնտեղ կլրջանա»:
Բայց մինչև բանակ գնալը ճիշտ չդաստիարակված ու չկրթված տղաները միշտ չէ, որ բանակում հասցնում են «լրջանալ»: Երբեմն նրանց «անլրջության» պատճառով տուժում են ոչ միայն իրենք, այլև բավական լուրջ տղաները և բանակում տիրող մթնոլորտը՝ ընդհանրապես:
