Անցած հինգշաբթի Մոսկվայում տեղի է ունեցել արդիականության երկու ամենաազդեցիկ «օրենքով գողերի» հաշտեցումը: Այս մասին հայտնի է դարձել Prime Crime գործակալությանը:
Հաշտվել են «իզմայիլովսկայա» կլանի առաջնորդ Սերգեյ Աքսյոնովն ու Զախարի Քալաշովը, որն առավել հայտնի է Շաքրո անունով: 90-ականների կեսերին սիբիրյան ալյումինային ակտիվների վերահսկողության հողի վրա սկսված դիմակայության վերջը դրվել է այնպիսի «ծանրակշիռների» միջնորդությամբ, ինչպիսիք են Լուչոկը, Միխասն ու Պոտապը, ովքեր, համապատասխանաբար, «պոդոլսկայա», «սոլնցեևսկայա», «լիպեցկայա» հանցավոր խմբերի առաջնորդներ են: Դրանք Ռուսաստանի ամենահզոր քրեական միավորումներն են:
Ասում են, որ հենց Աքսյոնովի հետ հակամարտությունն է ստիպել Շաքրոյին լքել երկիրը՝ իր կյանքի համար մտավախությունների պատճառով: Այդ ժամանակ Զախարն արդեն մի քանի մահափորձ էր վերապրել, իսկ Աքսյոնովը պատասխան պարզաբանումներում կորցրել էր կյանքի ուղեկցին: Չնայած Քալաշովի հարկադիր էմիգրացիային՝ պահպանված թշնամությունը խանգարել է կողմերին գումար աշխատել, այդ իսկ պատճառով նրանց հաշտեցման հարցով զբաղվել են քրեական վերնախավերը:
Պայքարի դադարեցման մասին պայմանավորվել գրեթե հաջողվել էր 2006 թվականին, սակայն վերջակետ դնելուն խանգարել էր Շաքրոյի ձերբակալությունն ու դրան հաջորդած 8 տարվա ազատազրկումը:
Մինչ Զախարը պատիժն էր կրում Իսպանիայում, Ռուսաստանում նրա հարուստ «ժառանգության» պատճառով սկսվել է գողական կլանների տխրահռչակ հակամարտությունը, որը չի հանդարտվել առ այսօր: Ժամանակի ընթացքում իրավիճակը փակուղի է մտել այն աստիճան, որ շատերին թվացել է, թե միայն Շաքրոյի միջամտությունը կարող է վերջ դնել այդ ամենին:
Այն մասին, թե ում շահերը նա կպաշտպանի Մոսկվա վերադառնալով, ըստ ամենայնի, նախօրեք համաձայնեցվել էր, երբ դեռ դրված էր հարցը, թե որ երկիր նրան արտաքսել ժամկետի ավարտց հետո՝ Ռուսաստա՞ն, թե՞ Վրաստան, որտեղ նա հեռակա կարգով դատապարտված է 18 տարվա ազատազրկման: Մինչ Զախարը ծրագրային հայտարարություն էր անում վերջին 5-6 տարիներին իրականացված թագադրումների վերանայման մասին, հակառակորդ կողմերը շարունակել են համալրել իրենց շարքերը: Չեն դադարել նաև Դեդի կողմնակիցների կողմից իրենց դաժանությամբ հրեշային, «առանց կանոնների խաղերը» թուրք «սանիկների» նկատմամբ, որոնք հազիվ թե հնարավոր լինեին առանց Շաքրոյի լուռ համաձայնության:
Չնայած այն բանին, որ Մոսկվա վերադարձից հետո առաջին օրերին Զախարը մեկուսացել էր Ռուբլյովսկայայի իր առանձնատանը և շփվել միայն իր մոտ շրջապատի հետ, շատ շուտ հասկանալի է դարձել, որ նա, ինչպեսև Դեդի այլ կողմնակիցներ, Դեդ Հասանի սպանության մեղքը բարդում են սուխումցիների ու քութայիսցիների վրա: Ըստ ամենայնի, հենց այդ պատճառով է Զախարը մի քանի անգամ մերժել Մերաբ Ջանգվելաձեի եղբորը՝ Լևանին ընդունելը: Շաքրոյի այդ դիրքից հուսալքված սուխումցիներն ու քութայիսցիները հիշեցնում են, որ իսպանական բանտում «նա միանգամայն այլ երգեր էր երգում»:
Ինչ վերաբերվում է «դեդականների» սլավոնական վերնախավին՝ ի դեմս Պիչուգայի և Վոսկրեսի, նրանք երբեք Շաքրոյի մոտ ընկերների թվում չեն եղել, այդ իսկ պատճառով նրանց և բոլոր այլոց հասանելիությունը նրան սահմանափակված էր: Չի բացառվում, որ նրանցից ինչ-որ մեկին ապագայում Զախարը ստիպված լինի զոհաբերել հանուն համընդհանուր բարօրության:
Հիշեցնենք, որ Ամերիկայից առանց գրոշի վերադարձած Յապոնչիկին Դեդ Հասանը նստեցրել էր «ֆինանսական ասեղի վրա», իսկ Շաքրոն նման իրավիճակում սահմանափակվել է միայն նրանով, որ Պիչուգայից և Վոսկրեսից նվեր է ստացել խորհրդանշական զրահապատ մեքենա. կարծես նրա ողջ մտահոգությունը անձնական անվտանգությունը լիներ: Շշուկներ են պտտվել, թե Շաքրոն ձեռնարկել է Պիչուգային և Շիշկանին հաշտեցնելու փորձ, սակայն ոչնչի չի հասել: Միամիտ կլիներ կարծել, որ Զախարը կարող է լուծել ուրիշների խնդիրները մինչ սեփական գործերը կարգավորելը:
Այս առնչությամբ Աքսյոնովի հետ հաշտությունը շատ կարևոր է առաջին հերթին հենց Շաքրոյի համար, որի ձեռքերն այդպիսով սանձազերծվել են հետագա գործողությունների համար: Այժմ սարերի հետևում չէ նաև ընդհանուր հավաքը, որտեղ նախատեսվում է քննարկել գողական աշխարհի բոլոր հրատապ խնդիրները: Պարբերականի տվյալներով՝ այսօր Մոսկվայում է գտնվում գողական աշխարհի արդեն շուրջ 100 ներկայացուցիչ:
