Վերջին օրերին վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանը բավական հաճախ է շփվում Տարոն Մարգարյանի հետ: Նրա հետ այցելում է Հյուսիսային պողոտա, երեկ նրա հետ այցելել է Երևանի մետրո, նախօրեին էլ կառավարությունը Երևանի ասֆալտապատման համար 4 միլիարդ դրամ էր հատկացրել՝ մոտ 9 միլիոն դոլար, և սա այն դեպքում, երբ Հայաստանի սահմաններին տեսախցիկներ և այլ անվտանգության նորագույն տեխնոլոգիաներ կիրառելու գումար չկա:
Ինչո՞վ է պայմանավորված Հովիկ Աբրահամյանի այս հետաքրքրությունը Երևանով: Մի կողմից՝ Տարոն Մարգարյանով, որը իր այսպես կոչված երևանյան թիմով ըստ էության հանդիսանում է իշխանության բևեռներից մեկը՝ ունենալով նաև Ռուբեն Հայրապետյանի աջակցությունը: Հովիկ Աբրահամյանը երևի թե ցանկանում է այսպիսով Տարոնին իրենով անել և ըստ էության չեզոքացնել իր համար մրցակցային մի թև իշխանության ներսում: Մյուս հետաքրքրության պատճառը հենց Երևանն է, մեկուկես միլիոն բնակչությամբ Երևանը, որը ընտրություններում բնականաբար ունի շատ կարևոր, չափազանց կարևոր նշանակություն:
Խնդիրն այն է, որ ինչքան էլ Հովիկ Աբրահամյանը ազդեցիկ է ընտրակեղծարարության համակարգի տիրապետման առումով, այնուամենայնիվ, նրա այսպես ասած գլխավոր հաղթաթուղթը մարզերն են՝ նկատի ունենալով երկար տարիներ տարածքային կառավարման նախարարի պաշտոնը զբաղեցնելու և այս տեսանկյունից մարզերում ուղղակիորեն իր ցանցը ստեղծած լինելու հանգամանքը: Սակայն Հովիկ Աբրահամյանը մարզերով էր բավարարվում իշխանության այլ թեկնածուների համար, մինչդեռ այսօր նա ինքն է հավակնում թեկնածու լինել, հետևաբար միայն մարզերը նրան բավարար չեն, նրան պետք է նաև Երևանը՝ այդ կարևորագույն հատվածը, առանց որին տիրապետելու անկասկած հնարավոր չէ մտածել ընտրական պրոցեսին տիրապետելու և հաջողություններ ակնկալելու մասին, անգամ ընտրակեղծարար մեքենայի աշխատանքի տեսանկյունից: Բնական է, որ Հովիկ Աբրահամյանն ապավինելու է հենց այս մեքենային, ոչ թե օրինական քվեարկությանը: Եվ ահա այս տեսանկյունից Երևանը նրա համար դառնում է կաևոր օբյեկտ, որը պետք է նվաճել կամ որը պետք է այսպես ասած իր տիրույթ ներգրավել:
Ամենայն հավանականությամբ, հենց այս խնդիրն է սկսում լուծել Հովիկ Աբրահամյանը Երևանով իր հետաքրքրությամբ: Հարցն այն է, թե ինչ ընտրությունների հաշվարկով է այս ամենը՝ արտահե՞րթ, թե՞ հերթական: Հերթականները երեք-չորս տարի հետո են, սակայն այդ ժամանակահատվածը հազիվ էլ բավարարի ամբողջ Երևանը վերահսկելի դարձնելու առումով:
Լուսանկարը՝ Shamshyan.com-ի
