«Առավոտ»-ը խմբագրականում գրում է. «Խոսրովի արգելոցի տնօրենի թափուր մնացած պաշտոնին 3 հոգի է հավակնում: Թե ինչպես է նրանցից մեկը` Գաբրիել Պողոսյանը, հանձնում իր քննությունը` դրա մասին համացանցում կա տեսագրություն, և բոլորը կարող են ծանոթանալ նրա մտավոր մակարդակին և գրագիտությանը: (Ի դեպ, վատ չէր լինի, որ նախագահի թեկնածուներն էլ նման հրապարակային քննություն հանձնեին` ամեն ինչ շատ ավելի պարզ կդառնար): Երեկ իրենց ասուլիսում բնապահպանները հայտարարեցին, որ պարոն Պողոսյանը միջնակարգ կրթություն ունի և ժամանակին մեղադրվել է որսագողության մեջ: Բայց չեմ կարծում, որ մնացած թեկնածուները, եթե նույնիսկ բարձրագույն կրթության դիպլոմ ունեն, այս մի հավակնորդից որևէ բանով տարբերվում են: Եվ մրցույթն էլ ձևականություն է. իրականում ամեն ինչ կանխորոշված է, ինչպես հիմա ընդունված է ասել` «կոռուպցիոն ռիսկերով»: Իսկ եթե խուսափենք այդ այլասացությունից և արտահայտվենք ավելի պարզ, ապա կարող ենք ասել, որ Խոսրովի արգելոցի տնօրենը նշանակվելու է փողով, կաշառքով և իր հետագա գործունեության ընթացքում փող է աշխատելու` այդ անտառում կազմակերպելով օլիգարխների և բարձրաստիճան պաշտոնյաների որսը, խնջույքներն ու խրախճանքները: Այդպես կլինի ոչ միայն այս երեքի, այլև ցանկացած այլ դեպքում, եթե տվյալ պաշտոնին նշանակվի «համակարգում փորձ ունեցող» որևէ անձնավորություն: Ես կհավատամ, որ գործընթացը տեղի է ունեցել առանց կաշառքի այն դեպքում, եթե արգելոցի տնօրեն նշանակվի Մարիամ Սուխուդյանը կամ որևէ մեկը նրա խմբից: Իհարկե, դա բացառված է, բայց եթե նույնիսկ զուտ տեսականորեն ընդունենք նման հնարավորությունը, ապա պետք է արձանագրենք, նման «սուխուդյանական» մարդու նշանակելն էլ է քիչ, որովհետև մեկ տարի աշխատելուց հետո նա, շատ հնարավոր է, ոչնչով չտարբերվի Գաբրիել Պողոսյանից և մնացած «համակարգում փորձ ունեցողներից», որովհետև փորձը, ինչպես հայտնի է, ձեռք է բերվում ժամանակի հետ:
Այնուամենայնիվ, մի դրական պահ կա. գոյություն ունեն հասարակական ակտիվիստներ, որոնց, իմ կարծիքով, կարելի է վստահել: Դրանով են նրանք տարբերվում քաղաքական գործիչներից, որոնք այսօր սրա հետ են, վաղը նրա հետ, այսօր «հորդորում են» մեկին փնովել, վաղը նույն մարդուն գովաբանել և այլն: Եվ դա նորմալ է, այդպիսին է քաղաքականությունը: Բայց բացի այդ «մարտավարական» խաղերից` պետք է լինի հասարակության ապաքաղաքական դիմադրություն ցանկացած չարիքին: Չարիք է քաղաքական նպատակներով մարդկանց հետապնդելը: Զվարճանալու համար կենդանիներ սպանելը նույնպես չարիք է, արյան տեսքից խանդավառվելը պաթոլոգիա է: Փողով պաշտոնի նշանակելը` նույնպես»:
