ԲՀԿ ներկայացուցիչ Նաիրա Զոհրաբյանը հայտարարել է, որ Վարդան Օսկանյանի դեմ կատարվողը ուղղված է ԲՀԿ դեմ: Խոսքը վերաբերում է Վարդան Օսկանյանին «Սիվիլիթասի» գործով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին գլխավոր դատախազության միջնորդությանը, որ ներկայացվել է ԱԺ: «Բարգավաճ Հայաստանը», փաստորեն, վերցնում է այն ձեռնոցը, որ իշխանությունը նետում է Օսկանյանին:
Երբ «Սիվիլիթասի» դեմ հարուցվեց քրեական գործ, ԲՀԿ-ն խուսափում էր այն վերագրել կուսակցության դեմ կատարվող գործողությունների: Իսկ այժմ, երբ փորձում են Վարդան Օսկանյանին էլ մեղադրանք ներկայացնել, կուսակցությունը այն վերցրեց իր վրա: Այստեղ մի կողմից, իհարկե, զորակցության քայլ է, երբ փորձ է արվում գոտեպնդել, աջակցել, թիկունք կանգնել կուսակցին, մյուս կողմից` անշուշտ քաղաքական իրավիճակ, քաղաքական մոտիվ: Օրինակ` «Բարգավաճ Հայաստանը» գուցե իրավիճակը փորձում է ծառայեցնել իր քաղաքական շահի օգտին և ներկայանալ որպես իշխանության հալածած ուժ, այդպիսով լրացուցիչ միավորներ հավաքելով նախագահական ընտրությունների շեմին:
Երևի թե կասկած չկա արդեն, որ այդ ընտրություններում ԲՀԿ-ն կներկայանա սեփական թեկնածուով: Թե ով կլինի թեկնածուն, կոնկրետ այս պահին էական չէ, թեև հավանական է, որ ԲՀԿ-ն հենց Օսկանյանին էլ դարձնի թեկնածու: Սակայն խնդիրը տվյալ դեպքում այն է, որ կուսակցությունը, փաստորեն, անմիջապես վերցնում է հարվածը իր վրա: Մյուս կողմից` այստեղ, իհարկե, կա նաև այն հանգամանքը, որ այդպիսով «Բարգավաճ Հայաստանը», փաստորեն, է՛լ ավելի է ամրապնդվում ընդդիմադիր դաշտում` որպես այդ դաշտի առաջատար, ինչը նշանակում է, որ իշխող համակարգը, այսպիսով, ըստ էության լիովին ամբողջացնում է քաղաքական դաշտի վրա իր ազդեցությունը և նախագահական ընտրության հարցը երաշխավորված կերպով տեղափոխում զուտ Սերժ Սարգսյան-ԲՀԿ տիրույթ, որից ներս մուտքն արդեն միայն անցագրերով է կամ ծանոթով:
Երբ արձանագրվում է երաշխավորված այսպիսի իրավիճակ, ապա դա կարող է նաև փոխել ՀՀԿ-ԲՀԿ մրցակցության, հակադրության կամ պայքարի տրամաբանությունը: Մարտ առանց կանոնների տարբերակից կարծես թե որոշակի անցում է կատարվում կանոնավոր պատերազմի ՀՀԿ-ի ու ԲՀԿ-ի կամ Սերժ Սարգսյանի ու ԲՀԿ-ի միջև: Վարդան Օսկանյանի դեմ կիրառվող գործիքները այդ կանոնավոր պատերազմի գործիքներն են, թեև առաջին հայացքից տպավորությունը հակառակն է, որ իրականում իշխանությունը խաղում է իրեն բնորոշ անկանոն մեթոդներով: Ընդ որում` «պատերազմ» հասկացությունը տվյալ պարագայում ամենևին էլ պատկերավոր չէ, քանի որ ՀՀԿ-ԲՀԿ կամ Սերժ Սարգսյան-ԲՀԿ փոխհարաբերությունները հենց այդպիսին են, այսինքն` կողմերը պայմանավորվածության են գալիս ոչ թե միմյանց միջև խաղաղ գոյակցության, այլ հենց միմյանց ոչնչացնելու կանոնների շուրջ: Վարդան Օսկանյանի դեմ կիրառվող գործողություններով Սերժ Սարգսյանը ԲՀԿ-ին, թերևս, փորձում է բերել ավելի շատ հենց իրեն ձեռնտու կանոնների դաշտ: «Բարգավաճ Հայաստանը», բնականաբար, կփորձի դիմադրել, բայց այստեղ պետք է թերևս արձանագրել, որ Սերժ Սարգսյանն օբյեկտիվորեն ունի առավելություն այդ իմաստով: Սակայն նա, իհարկե, չի կարող պարտադրել այն, ինչ բացառապես ինքն է կամենում, քանի որ ըստ էության ոչ միայն «Բարգավաճն» է անզոր ռետինն անվերջ ձգելու հարցում, այլ նաև Սերժ Սարգսյանը: Նրա առավելությունը ԲՀԿ հանդեպ այն է, որ ի տարբերություն Ծառուկյանի, ինքը կարող է մի փոքր ավելի երկար ձգել ռետինը: Հենց երկուստեք սահմանափակ հնարավորություններն են, որ կողմերին ստիպում են չհրաժարվելով միմյանց հաղթելու մտքից` այդուհանդերձ այդ ամենն անել պայմանավորված կանոնների շրջանակում, այսինքն` ի վերջո գալ մի պայմանավորվածության և պայքարել դրա շրջանակում:
Այստեղ էական է այն, որ փաստորեն մնացյալ քաղաքական դաշտը դուրս է մնացել այս ուղեգծից: Մյուս քաղաքական ուժերին այլ բան չի մնում, քան տեղավորվել այդ ամենի մեջ որևէ ձևով և խաղալ այն կանոններով, որը ՀՀԿ-ն ու ԲՀԿ-ն են թելադրում, կամ դուրս գալ այդ խաղից ընդհանրապես և կամ քաղաքականությամբ չզբաղվել այլևս, կամ էլ փորձել արդեն սեփական խաղը պարտադրել: Բայց գործնականում դա գրեթե անհնար կլինի ներկայիս քաղաքական դաշտի համար, որովհետև ՀՀԿ-ն ու ԲՀԿ-ն, փաստորեն, այդ ուժերին ոչ միայն զրկել են սուբյեկտությունից, այլ նաև ըստ էության զրկել են շրջագծից դուրս գալու հնարավորությունից:
Դա էլ, թերևս, պատերազմի պայմանավորված կանոնների շրջանակից է, որովհետև ի վերջո «զոհերն» անխուսափելի են ցանկացած պատերազմում՝ լինի դա պետությունների կամ քաղաքացիական զինված պատերազմ, թե քաղաքական պատերազմ: Միևնույն է, ամեն պատերազմ ըստ իր բնույթի իր զոհերն է պահանջում կամ ենթադրում, այստեղ բնական է, որ ՀՀԿ-ի ու ԲՀԿ-ի համար անհրաժեշտ է պոտենցիալ զոհերի լայն շրջանակ: Քաղաքական դաշտի մյուս սուբյեկտները ՀՀԿ-ի և ԲՀԿ-ի համար ունեն հենց այդ նշանակությունը, և այդ ուժերը այսօր երևի թե մտածելու ավելի շատ բան ունեն, քան Վարդան Օսկանյանը:
Լուսանկարը՝ PanARMENIAN Photo-ի
