Առաջիկա աշունը Հայաստանի համար ոչ միայն ներքաղաքական և արտաքին քաղաքական բուռն զարգացումներ է խոստանում, այլ նաև ռազմական: Բարեբախտաբար, խոսքը միայն զորավարժությունների մակարդակում սպասվող իրադարձությունների մասին է, սակայն բավականին ուշագրավ է, որ Հայաստանում երկու մեծածավալ զորական վարժանքներ են իրականացվելու: Առաջինը կլինի ՀԱՊԿ մասշտաբով, երբ Հավաքական անվտանգության պայմանագրի կազմակերպության անդամ երկրների զորամիավորումները Հայաստանում կմասնակցեն արագ արձագանքման ուժերի վարժանքին՝ մոտ 2000 մարդ, և երկրորդը կլինի հոկտեմբերին՝ արդեն զուտ հայկական աննախադեպ զորավարժություն, պահեստազորի լայն ներգրավմամբ: Այսինքն` դրան կմասնակցեն նաև շարքային մի քանի հազար քաղաքացիներ:
Արդյոք պատահակա՞ն է, որ Հայաստանն այս զորավարժական ակտիվությունը ցուցաբերում է այն ժամանակահատվածում, երբ սպասվում են նաև ներքին ու արտաքին քաղաքական լուրջ զարգացումներ: Քաղաքականության մեջ պատահականություններ, ինչպես ասում են, չեն լինում: Ակնհայտ է, որ երկու զորավարժություններն, ըստ էության, նաև որոշակի քաղաքական մեսիջներ են իրենց մեջ պարունակում, ընդ որում` թե՛ արտաքին և թե՛ անկասկած ներքին իմաստով: Ընդ որում` հետաքրքրական է, որ այս ընթացքում հայտնի է դառնում նաև ՆԱՏՕ-ի գլխավոր քարտուղար Անդերս Ֆոգ Ռասմուսենի տարածաշրջանային այցի մասին, ինչը, ըստ էության, ևս ունի բավական էական թե՛ քաղաքական, թե՛ ռազմական նշանակություն: Այդ տեսանկյունից նաև նկատելի է, որ Հայաստանի, այսպես ասած, ռազմաքաղաքական աշունը որոշակի առումով նաև բազմավեկտոր է, և Հայաստանը ոչ միայն քաղաքական, այլ նաև ռազմական կոմպլեմենտարիզմ է փորձում ցուցաբերել այդ առումով:
Միևնույն ժամանակ, երևի թե ամենևին զարմանալի չէ, որ քաղաքական ակտիվ շարժերը ուղեկցվում են նաև ռազմական նշանակալի բաղադրիչով: Ի վերջո, կովկասյան տարածաշրջանում և դրան կից ներկայումս տեղի ունեցող ակտիվ զարգացումները իրենց մեջ կրում են ակնհայտ ռազմական սպառնալիքներ, և Հայաստանը անխուսափելիորեն պետք է փորձի այդ առումով լինել զգոն, միևնույն ժամանակ նաև ձեռնարկել, այսպես ասած, կանխարգելիչ, ապահովագրական որոշակի միջոցառումներ:
Խնդիրը, սակայն, այն է, որ այս ամենն, ըստ էության, կարող են պարզ ձևականություն հանդիսանալ, եթե Հայաստանն ինքը, որպես պետություն, իր որակով, իր հասարակական համակեցության արժեհամակարգով, իր իշխանություն-հասարակություն փոխհարաբերության բնույթով ապահովագրված չլինի նման իրավիճակների համար: Իսկ դա նշանակում է Հայաստանում հավասարության, արդարության, օրինականության, մրցակցության մթնոլորտի ձևավորում, երբ հասարակական ներքին համաձայնությունը կլինի առավելագույն բարձր, ու միևնույն ժամանակ առավելագույն բնական մակարդակի վրա: Միայն դա կարող է լինել Հայաստանի հուսալի պատվարը բոլոր տեսակի հնարավոր ռազմական ավանտյուրաների դեմ, որոնց հավանականությունը տարածաշրջանում մեծանում է քաղաքական զարգացումների թեժացմանը զուգահեռ, որքան էլ որ գերտերությունների շահերը ներկայումս այդքան էլ ձեռնտու չեն համարում կովկասյան պատերազմի բռնկումը: Ի վերջո, այդ շահերը բավական լայն են իրենց ընդգրկուն լինելու առումով, և այդ շահերի թեթև շարժն անգամ կարող է լոկալ իմաստով նշանակալի փոփոխություններ առաջացնել և կարճ ժամանակում ստեղծել արմատապես նոր տարածաշրջանային իրավիճակներ:
