Բրյուս Ուիլիս հերոսը իրական կյանքում դժվար թե կարողանար փրկել Երկիրը աստերոիդների հետ բախումից, ինչպես դա տեղի է ունենում «Արմագեդոն» ֆիլմում: Այս կարծիքին են Լեյչեստրի համալսարանի թերթում` Journal of Physics Special Topics, հրապարակած հոդվածի հեղինակները:
«Ինձ շատ է դուր գալիս «Արմագեդոն» ֆիլմը, և մինչ վերջին ժամանակները ես չէի մտածել այդ ֆիլմի գիտական գաղափարների մասին: Բայց երբ ես հերթական անգամ ավելի ուշադիր դիտեցի, արդեն թերհավատորեն մոտեցա ֆիլմին: Ես կարծում էի, որ ռեժիսորները սովորաբար փորձում են իրենց աշխատանքը գիտական տեսակետից ավելի հավաստի դարձնել, բայց անընդհատ բախվում են այն հարցի հետ, թե ինչն է կարելի ու ինչը` ոչ: Դա էլ հանգեցնում է գիտական «կեղծարարությանը», ինչը մեծ հետաքրքություն է առաջացնում դիտողների մոտ»,- բացատրում է Լեյչեստրի համալսարանի ուսանողներից մեկը` Բեն Հոլը:
Հոլն ու իր համակուրսեցիները բոլոր տեսանկյուններից ուսումնասիրել են 1998 թ. նկարահանված ֆիլմի գիտկան մասը, գնահատել` թե իրականում հնրավո՞ր է բացահայտել աստերոիդին և ոչնչացնել այն:
Սկզբում ուսանողները որոշել են անհրաժեշտ կինետիկ էներգիայի քանկությունը 1000 մ տրամագիծ ունեցող աստերոիդը փշրելու համար: Նրանց կարծիքով՝ միջուկային լիցքը պետք է անջատի 800 տրիլիոն տերաջոուլ էներգիա Բրյուս Ուլիսի և իր թիմի հերոսությունն իրականացնելու համար:
Եթե Հարի Ստեմպերը, ում դերը կատարում էր Բրյուս Ուիլիսը, ունենար անգամ այդպիսի գերհզոր պայթուցիկ սարք, Երկիրը դժվար թե խուսափեր աստերոիդից: Հոդվածի հեղինակները հավաստիացնում են, որ աստերոիդի՝ Երկրից հեռու գտնվելու հավանական տարածությունը 8 միլիարդ կմ է: Ապագա գիտնականները գտնում են, որ դժվար թե երկրի հեռադիտակները կարողնային նկատել այդ աստերոիդը այդքան մեծ հեռավորության վրա և հասցնեին մեր մոլորակից տիեզերանավ ուղարկել այնտեղ:
Այդպիսով՝ Բրյուս Ուլիսը և իր թիմը դժվար թե կարողանային փրկել մեր մոլորակը սպառնացող տիեզերական արմագեդոնից:
«Մեր եզրահագումը շատ պարզ է: Ներկայիս տեխնոլոգիական զարգացումը, ուղղակի, բավարար չէ Երկիր մոլորակը այդպիսի չափսերի աստերոիդներից փրկելու համար, այն էլ Հարի Ստեմպերի եղանակով: Չնայած մյուս հայտնի ձևերը կարող են ավելի իրական լինել»,- ասվում է հոդվածում:
